All Chapters of บ่วงรักร้ายนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

ณ คลับหรูย่านใจกลางเมืองในกรุงเทพฯ ซึ่งภายนอกนั้นก็เป็นเหมือนกับผับทั่ว ๆ ไป แต่ก็เป็นที่รู้กันของเหล่าผีพนันกระเป๋าหนักว่าเบื้องลึกเบื้องหลังของผับนี้คือกาสิโนขนาดใหญ่ ที่ต้อนรับเฉพาะผู้ที่เปิดเมมเบอร์ด้วยราคาหลักแสนเท่านั้น “นายครับ เด็กที่ร้านอาหารฝากมาคืนนายครับ” ติณณภพที่นั่งมองแก้ววิสกี้ที่ถืออยู่ในมือ ณ ห้องทำงานของเจ้าของผับชำเลืองตามองกล่องแหวน ที่ลูกน้องคนสนิทนำมาวางไว้ให้แล้วยกยิ้มด้วยความสมเพชตัวเอง ติณณภพ รังสีไพศาล ชายหนุ่มอายุ 30 ปี ภาพลักษณ์ภายนอกของเขาในแวดวงธุรกิจคือนักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่เจ้าของไร่องุ่นและโรงงานส่งไวน์องุ่นที่ยังมีชื่อเสียงไม่ติดหูนัก แต่นอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทแล้วใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคนนี้คือเจ้าของเหมืองแร่ทองคำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และยังเป็นเจ้าของผับควบด้วยกาสิโนหรูแห่งนี้ด้วย ซึ่งธุรกิจเหล่านี้ล้วนได้ทุนทรัพย์มาจากพ่อบุญธรรมชาวอังกฤษ จอห์น แองเจโล ที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ชายหนุ่มอายุเพียง 15 ปี แล้วทิ้งมรดกหลายร้อยล้านไว้ให้กับเขาซึ่งเป็นทายาทแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงใช้ชื่อ มาร์ติน แองเจโล สำหรับการทำงานใน

วีระมองตามลูกสาวที่เดินขึ้นบันไดบ้านไปจนลับสายตา ชายสูงวัยพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความลำบากใจ เพราะตั้งแต่แม่ของญาดาเสียไปตอนที่ญาดาอายุเพียงแค่ 3 ขวบ เขาก็เลี้ยงดูลูกสาวมาเพียงลำพังด้วยความรักและทะนุถนอมไม่เคยคิดที่จะมีครอบครัวใหม่เลยสักครั้งเดียว จนมาถูกไอ้เด็กหนุ่มรุ่นลูกอย่างติณณภพลบคมของเขาซึ่งเป็นนักธุรกิจที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการนี้มาเป็นเวลากว่า 30 ปี แล้วไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่มันเป็นใครถึงได้กล้ามาฉีกหน้าราชสีห์เช่นเขาวีระตั้งใจจะสอนให้มันหลาบจำว่าอย่ามากำเริบกับเขา เพราะอำนาจเงินที่เขามีสามารถแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของมันมาได้อย่างไม่ต้องออกแรงมากนัก ก็แค่นักธุรกิจหน้าใหม่จะมาสู้เขาได้อย่างไรและด้วยโชคชะตาที่เข้าข้างให้เขาได้เอาชนะหนุ่มรุ่นลูกด้วยวิธีการที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อคนของวีระไปสืบจนรู้ว่าครอบครัวของแฟนสาวที่ติณณภพคบกันมาหลายปี กำลังประสบปัญหาทางด้านการเงิน เขาจึงไม่รอช้าที่จะเสนอเม็ดเงินจำนวนมหาศาลให้กับครอบครัวของปานวาดทันที เพื่อแลกกับการได้ปานวาดมาครอบครองซึ่งผลตอบรับก็ดีเกินกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้มากเพราะเพียงแค่วีระเอาเงินไปให้พ่อของปานวา

เธอต้องคุยไปพร้อมกับชำเลืองมองสายตาใคร่รู้ของทุกคนในชมรมไปด้วย และเมื่อวางสายไปแล้วทุกคนก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบหญิงสาวเพื่อรอฟังคำอธิบาย“ใครเหรอญาดา เล่ามาเร็ว ๆ” ข้าวฟ่างที่ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวเอ่ยถามญาดาขึ้นมาทันที“คนบริจาคชื่อคุณมาร์ติน ส่วนนามสกุลเขาไม่ได้บอกมา ผู้ช่วยของเขาเป็นคนโทรมาแจ้งเพราะไม่อยากให้เราลงเพจให้เอิกเกริกอะไร ก็คืออยากทำบุญเงียบ ๆ อะ”“ห้ะ ทำบุญเงียบ ๆ หนึ่งล้านบาทเนี่ยนะ” เจไดหนุ่มตี๋เพื่อนร่วมชมรมเอ่ยด้วยความสงสัย“ก็ไม่มีอะไรหรอก เขาเป็นคนจังหวัดเลย เห็นว่าเราจะไปช่วยเด็ก ๆ ที่นั่น ก็เลยอยากร่วมบุญกับพวกเรา” ญาดาเอ่ยอธิบายให้กับเพื่อน ๆ และรุ่นน้องของเธอได้รับฟังในชมรมค่ายอาสานั้นมีสมาชิกอยู่เพียงแค่ 12 คน ซึ่งมีผู้หญิงแค่ 4 คน นั่นก็คือญาดา ข้าวฟ่าง และสายไหมกับขิมซึ่งเป็นรุ่นน้องปี 2 ส่วนหนุ่ม ๆ ที่เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันจะมีเจไดกับโต้ง นอกนั้นก็จะเป็นเหล่าน้อง ๆ ผู้ชายชั้นปีที่ 1-3 ที่มีจิตอาสาเท่านั้นบอกได้คำเดียวว่าคนที่อยู่ชมรมนี้ได้ต้องมีใจรักเท่านั้น เพราะหนทางที่ไปออกค่ายในแต่ละครั้งค่อนข้างลำบาก การอยู่กินก็เป็นไปตามวิถีพื้นเพของชาวบ้าน ณ

ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานของนักธุรกิจชื่อดังอย่าง วีระ วีรพงษ์ เจ้าของโรงงานผลิตเครื่องดื่มแบรนด์ดังรายใหญ่ที่สุดในประเทศไทย กับปานวาด ลูกสาวของปัญญา เจ้าของโรงงานผลิตอาหารเสริมแขกเหรื่อมากหน้าหลายตาที่เป็นคนมีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีกับงานวิวาห์สายฟ้าแลบ ที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวมีอายุต่างกันราวกับพ่อลูกกันอย่างหนาแน่นปานวาดยืนคล้องแขนออดอ้อนออเซาะวีระตลอดเวลา เธอตั้งใจจะทำให้ตาแก่นี่ลุ่มหลงและยกทุกอย่างให้กับเธอ เพราะปานวาดทราบดีว่าลูกสาวของวีระนั้นเป็นคนหัวอ่อน ยิ่งทำให้ปานวาดมั่นใจเป็นอย่างมากว่าเด็กสาวซื่อ ๆ คนหนึ่งไม่มีทางตามเกมครอบครัวของเธอทันอย่างแน่นอน“คุณวีระเหนื่อยไหมคะ ไปนั่งกันก่อนไหม” ปานวาดยังคงเอาอกเอาใจชายชราข้างกายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“ไม่เลยจ้ะหนูปาน แล้วหนูล่ะเหนื่อยไหมเจ้าตัวเล็กในท้องงอแงหรือเปล่า” คู่บ่าวสาวต่างส่งความห่วงใยมาให้กันเหมือนกับวัยรุ่นอายุ 15 ที่เพิ่งมีความรักเป็นครั้งแรก“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ คืนนี้วันเข้าหอของเราคุณต้องต่อแขนต่อขาให้เจ้าตัวเล็กของเรานะคะ” ปานวาดยังคงอ่อยชายชราที่ร่างกายยังฟ

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ ป้าเก็บกระเป๋าไว้ให้คุณหนูเรียบร้อยแล้วนะคะ รอบนี้ไปนานเหรอคะ ป้าเห็นจดรายการไว้ยาวเหยียดเลย” ป้าโฉมเอ่ยพูดกับลูกสาวของเจ้านายไปพลางลูบศีรษะทุยที่ซุกอยู่ตรงหน้าอกของเธอด้วยความเอ็นดู “ขั้นต่ำน่า 2 สัปดาห์ค่ะ กะว่าไปดูการสร้างอาคารเรียนเล็ก ๆ แล้วจะเตรียมทำห้องสมุดไว้ให้เด็ก ๆ ด้วยค่ะ” เมื่อพูดถึงการออกค่ายทีไร ป้าโฉมก็มักจะได้เห็นใบหน้าสวยเอ่ยพูดพร้อมกับรอยยิ้มมีความสุขทุกครั้ง “งั้นเดี๋ยวญาดาไปนอนก่อนนะคะ ป้าโฉมก็ไปนอนได้แล้วค่ะดึกมากแล้ว” ญาดาเอ่ยบอกกับผู้ใหญ่ที่เธอนับถือพร้อมกับผละตัวออกจากอ้อมกอดอบอุ่น “ค่ะ ฝันดีนะคะคุณหนู” “ฝันดีค่ะป้าโฉม”เช้าวันรุ่งขึ้น ญาดารีบเดินทางมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ และรุ่นน้องที่มหา’ลัยแต่เช้าตรู่ ข้าวฟ่างเมื่อเห็นเพื่อนรักมาถึงก็รีบปรี่มาถามด้วยความห่วงใย เพราะเธอทราบดีว่าเมื่อคืนนี้พ่อของญาดาเพิ่งแต่งงานใหม่กับเมียเด็กรุ่นลูก “ญาดาแกเป็นยังไงบ้าง โอเคไหม” คำถามสั้น ๆ แต่มาพร้อมสีหน้าและแววตาที่มีแต่ความห่วงใยส่งมาให้ญาดาด้วยความจริงใจ “เราโอเค ขอ