Todos os capítulos de บ่วงรักร้ายนายมาเฟีย: Capítulo 21 - Capítulo 30

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัวร่างเล็กก็ถูกผลักให้นอนลงกับโซฟา ตามมาด้วยร่างแข็งแกร่งทาบทับลงมา ริมฝีปากหนาไล้จูบตั้งแต่หน้าผากมาถึงริมฝีปากด้วยความพึงพอใจ มือหนากระชากบราเซียร์ให้เลื่อนไปอยู่ใต้หน้าอกใหญ่ แล้วมือหนาก็บีบเคล้นหน้าอกนุ่มจนเม็ดเชอร์รีแข็งเป็นไตสู้กับนิ้วมือ ความวูบหวามแล่นปราดไปทั่วร่างกายใต้ร่าง เธอต้องการให้เขาทำมากกว่านี้ หญิงสาวทานทนต่อฤทธิ์ยาที่กระตุ้นความต้องการของเธอให้มากขึ้นไม่ไหวอีกต่อไป มือเล็กรูดลำเอ็นหนาเพียงไม่กี่ครั้ง ก็นำมาจ่อที่ปากทางชื้นแฉะของตัวเอง แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องบนเตียง แต่ก็พอเคยเรียนรู้วิชาสุขศึกษามาบ้าง “ช่วยญาดาด้วยนะคะพี่ติณ ญาดาไม่ไหวแล้ว” เสียงเล็กเอ่ยถ้อยคำน่าอับอายออกมาโดยที่เธอนั้นไม่มีสติหลงเหลืออยู่เลย “ใจร้อนจังนะครับ งั้นรอบต่อไปพี่จะเลียให้นะครับรอบนี้พี่ขอสำรวจหนูก่อน” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหู เพียงแค่นี้ก็ทำเอาญาดาปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมาจนชุ่มฉ่ำช่องทางรักเสียแล้ว แก่นกายถูไถไปมาเพื่อทำความคุ้นชินกับร่องเล็กที่ปิดสนิท สะโพกสวยส่ายร่อนไปตามจังหวะการถูไถขอ

“โอเค ๆ ครับนาย ผมจะรีบไปที่กาสิโนเดี๋ยวนี้เลยครับ” คิงรีบกระวีกระวาดออกจากห้องเจ้านายหนุ่มทันที เมื่อออกมาพ้นจากห้องทำงานเจ้านายแล้ว บอดี้การ์ดหนุ่มก็พ่นลมหายใจยาวพร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเอง “เกือบไปแล้วกู” จากนั้นคิงก็รีบไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายทันที แต่ในขณะที่คิงกำลังเดินผ่านห้องครัว ก็บังเอิญได้ยินเสียงสนทนาของคนด้านในเข้าพอดี “เมื่อวานนี้เธอเอาอะไรมาให้ฉันกิน” ญาดาเอ่ยถามกับแม่บ้านสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาเหม่อลอยคล้ายกับมีเรื่องบางอย่างที่ทำให้คิดไม่ตกอยู่ในตอนนี้ “ก็คุกกี้กับน้ำผลไม้ไงคะ” แม่บ้านสาวตอบไปตามตรง งุนงงไม่น้อยที่อยู่ ๆ ผู้หญิงของนายก็มาถามเรื่องแบบนี้กับเธอ “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณญาดา” คิงที่เห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงรีบเข้าไปสอบถามความต้องการของญาดาทันที “มะ...ไม่มีอะไรค่ะ คุณคิงจะเข้าเมืองไหมคะ ญาดาจะขอติดรถไปลงในตัวเมืองหน่อยค่ะ” ญาดาเอ่ยถามบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยน้ำสียงแผ่วเบา ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด คิงหันไปพยักหน้าให้ส้มเดินออกไปจากห้องครัวเส

“เชิญค่ะ” เสียงหวานที่บัดนี้ติดแหบแห้งนิด ๆ ตะโกนอนุญาตให้คนอีกฟากประตูเข้ามาในห้องได้ประตูค่อย ๆ เปิดแง้มมาปรากฏเป็นใบหน้าของส้มที่เดินก้มหน้านำยากับโทรศัพท์ของญาดามาวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง“นายให้เอายากับโทรศัพท์มาให้ค่ะ” ส้มเดินก้มหน้าก้มตาแม้แต่ในเวลาที่พูดก็ไม่กล้าจะสบตากับญาดาแม้แต่น้อย เพราะเกรงว่าหญิงสาวจะต้อนถามคำถาม ที่เธอไม่อาจตอบความจริงออกไปได้“ไม่ต้องหลบหน้าฉันหรอก เธอทำตัวปกติเถอะ” ญาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบพร้อมกับปรายตามองส้มเพียงเล็กน้อย“อะ...เอ่อคือคุณ”“ฉันชื่อญาดา วันสองวันนี้คงรบกวนเธอบ่อยหน่อยนะ”“มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วค่ะ”“.......” ญาดาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ละความสนใจจากแม่บ้านสาวที่เดินออกไปจากห้อง แล้วหันไปมองต้นไม้ใหญ่ผ่านกระจกใสอีกครั้ง ลมที่พัดพาฝูงนกบินกันไปเป็นกลุ่ม ทำให้ญาดาอดที่จะนึกอิจฉาฝูงนกนั้นไม่ได้ อย่างน้อยพวกมันก็ยังมีฝูงที่พร้อมจะไปด้วยกันในทุก ๆ ที่เผชิญความลำบากไปด้วยกัน แต่สำหรับเธอ ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอเหลือใครที่อยากจะเป็นครอบครัวกับเธอบ้างญาดาหันไปมองแผงยาคุมที่วางอยู่ก็ได้แต่ยกยิ้มสมเพชตัวเอง แล้วหยิบมันขึ้นมากินทันท

ในระหว่างที่สองหนุ่มสาวกำลังมอบจูบหวานล้ำให้แก่กัน และกำลังจะเกินเลยไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อนก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “จิ๊!” ติณณภพจิปากด้วยความหงุดหงิดใจ สองหนุ่มสาวผละริมฝีปากออกจากกันอย่างเสียดาย ใบหน้าสวยก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย ใบหน้าสวยร้อนผ่าวไปหมดไม่ต้องส่องกระจกเธอก็รู้ว่าตอนนี้หน้าของเธอต้องแดงมากแน่ ๆ “เดี๋ยวพี่มานะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยพูดพร้อมกับเชยคางมนให้เงยมาสบตากัน นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ไปตามริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่บวมเจ่อเล็กน้อยอย่างนึกเสียดาย นึกสบถด่าในใจไอ้คนที่มาเคาะประตูขัดจังหวะ “มีอะไรไอ้เขต ถ้าธุระมึงไม่สำคัญนะกูจะยิงมึงทิ้ง” ติณณภพเอ่ยขู่ลูกน้องด้วยใบหน้าหงิกงอ “ขอโทษครับนาย พ่อเลี้ยงให้มาเชิญนายกับคุณญาดาไปทานข้าวเช้าด้วยกันที่บ้านพ่อเลี้ยงครับ” “กูไม่ไป” เสียงห้วนเอ่ยตวาดลูกน้องไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเข้า “พ่อเลี้ยงฝากให้มาบอกว่าถ้านายไม่ไป พ่อเลี้ยงจะยกทั้งครอบครัวมาหานายเองครับ” เขตเอ่ยรายงานไปตามความจริง ไม่กล้าจะเงยหน้ามาสบตากับมาเฟียร้ายเพร

อีกด้าน “ญาดาเคยขี่ม้าไหมจ๊ะ” พราวฟ้าที่เห็นญาดาเอาแต่เงียบจึงเอ่ยชวนคุยขึ้นมา “ไม่เคยเลยค่ะ คุณพราวขี่เป็นไหมคะ” “เรียกพี่ดีกว่าจ้ะ ขี่พอได้แต่ไม่เก่งตอนแรกก็จะหัดขี่ละ แต่พี่ท้องเจ้าแฝดก่อน พี่คินเลยห้ามยาวเลย” “พ่อเลี้ยงดูใจดีมากเลยนะคะ” “มีแต่คนกลัวพี่คิน น้องญาดาเป็นคนแรกเลยนะที่เจอพี่คินแล้วบอกว่าดูใจดี ฮ่าฮ่า” พราวฟ้าเอ่ยหยอกล้อญาดาเพื่อลดบรรยากาศอันแสนอึดอัดลงไป เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาญาดาอดที่จะชื่นชมไม่ได้ว่าเธอสวยและสดใสมาก ๆ “พี่ติณน่าจะน่ากลัวกว่านะคะ” ญาดาเอ่ยตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มแต่แม้ว่าใบหน้าของญาดาจะมีรอยยิ้มแล้วก็ตาม แต่รอยยิ้มนั้นมันกลับส่งไปไม่ถึงดวงตาซึ่งพราวฟ้านั้นก็สังเกตเห็นได้ แววตาของญาดาเหมือนดั่งคนที่แบกโลกไว้ทั้งใบ มันทั้งมัวหมองและเศร้าสร้อยในคราเดียวกัน จนพราวฟ้าอดเป็นห่วงไม่ได้ “ญาดามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าจ๊ะ ถ้ามีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังได้นะคะ คิดซะว่าพี่เป็นพี่สาวก็ได้ค่ะ พี่อยากมีน้องสาวน่ารัก ๆ แบบญาดามานานแล้ว รับรอง