Todos os capítulos de บ่วงรักร้ายนายมาเฟีย: Capítulo 41 - Capítulo 50

“เธอคิดว่าฉันโง่เหรอปานวาด กล้าดียังไงมาหลอกฉันห้ะ” เสียงของเจ้าของบ้านตวาดลั่นแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเพราะเหล่าแม่บ้านและคนขับรถต่างก็เข้านอนที่ตึกเล็กกันหมดแล้ว “อ่อย อานเออะอะ” (ปล่อย ปานเถอะค่ะ) เสียงอู้อี้ของปานวาดเอ่ยออกมาไม่ได้ศัพท์ เพราะแรงบีบที่คางของเธอนั้นยิ่งทวีเพิ่มขึ้นตามอารมณ์ของวีระ “เธอกล้าดียังไงที่มาหลอกฉัน แถมยังให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างไอ้ติณณภพส่งคลิปเสียงนี่มาเยาะเย้ยฉันอีก” ชายอายุมากเอ่ยพูดพร้อมกับสะบัดมือที่บีบคางของปานวาดออก ซึ่งก็ทำให้ร่างบอบบางกระเด็นไปนอนตรงโซฟาอย่างแรง “ไม่ใช่นะคะคุณวีระ ฮึก ฟังปานก่อน ฮึก ปานอธิบายได้” ปานวาดรีบลุกขึ้นแล้วพุ่งไปกอดขาทั้งสองข้างของวีระเอาไว้ เธอนั่งพับเพียบลงกับพื้นเอ่ยขอร้องทั้งน้ำตา แม้จะเป็นน้ำตาการละครก็ตาม เธอคิดว่าน้ำตาของเธอน่าจะทำให้ชายแก่นี้ใจอ่อนลงได้บ้าง แต่ปานวาดนั้นคิดผิดมหันต์ “กล้ามากที่มาหลอกเอาเงินฉัน หลอกว่าท้อง แล้วยังหลอกว่าแท้งอีก”แกร๊ก!! “ถ้าไม่อยากตายฉันให้เวลา 1 ชั่วโมงเก็บข้าวของแล้วออกไปจากบ้านฉันซะ” ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตก

ณ โกดังร้าง XXX ติณณภพมาถึงพร้อมกับบอดี้การ์ดมือซ้ายคนสนิท ส่วนลูกน้องคนอื่น ๆ เขาใช้วิธีให้ลูกน้องเดินเท้าเข้ามาเพื่อตีวงล้อมพวกโจรเป็นการปิดทางพวกมันทั้งหมดพวกมันจะไม่มีทางหนีรอดออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่คนเดียว นี่คือคำประกาศิตจากมาเฟียหนุ่มที่เขาเอ่ยพูดกับลูกน้องทุกคนก่อนที่จะออกเดินทางมายังโกดังนี้“ไงไอ้ติณณภพผู้หญิงคนนี้คงสำคัญกับแกมากสินะ ถึงมาด้วยตัวเอง” เสียงของวีระเอ่ยทักทายมาเฟียรุ่นลูกอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า“คุณพ่อ” ญาดาเอ่ยพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอรับรู้โดยไม่ต้องมองเห็นด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการจับตัวเธอมาในครั้งนี้คือบิดาของเธอเอง“ไอ้วีระ แกต้องการอะไรถึงจับตัวผู้หญิงของฉันมา” ติณณภพเอ่ยตวาดด้วยความหงุดหงิด เมื่อมองไปเห็นญาดาถูกปิดหน้าปิดตาและมัดไว้กับเก้าอี้“แกต้องโอนหุ้นทั้งหมดที่มีในบริษัทของแกให้ฉัน ไม่อย่างนั้น นังนี่ก็ต้องตกเป็นของฉันเหมือนปานวาดที่ทิ้งแกมาแต่งงานกับฉัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะของเฒ่าเจ้าเล่ห์ดังก้องไปทั้งโกดัง ทำเอาสันกรามแกร่งของชายหนุ่มขบดังกรอดติณณภพสงสารญาดาจับใจที่ต้องมาตกอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้ มันก็จริงที่เ

“คนไข้เพิ่งผ่านการผ่าตัดใหญ่มา ต้องอยู่ในห้องปลอดเชื้อดูอาการก่อนครับ พรุ่งนี้หมอถึงจะให้เยี่ยมได้ ต้องขอโทษด้วยนะครับ” คุณหมอเจ้าของไข้พูดเพียงเท่านั้นแล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้ง โดยไม่รอฟังคำอ้อนวอนของญาติคนไข้แต่อย่างใด “ติณ กูว่าวันนี้มึงกลับไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาแต่เช้า” ธามนิธีเอ่ยเตือนสติเพื่อนด้วยความหวังดี “ส่วนน้อง ๆ กลับก่อนก็ได้นะครับพรุ่งนี้ค่อยมากันใหม่ ถ้ามีอะไรผมจะให้คนของผมโทรไปบอก” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเหม่อลอยไปแล้วธามนิธีจึงรับหน้าที่จัดแจงเชิญเพื่อน ๆ ของญาดาให้กลับไปพักผ่อนก่อน “ได้ค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะมาแต่เช้านะคะ” ข้าวฟ่างหันไปตอบรับธามนิธีทันทีเพราะคืนนี้ต่อให้นั่งเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินก็ไม่มีทางได้เห็นหน้าญาดาแน่ ๆ คงต้องรอเช้าอย่างที่คุณหมอบอก “แต่...” โต้งมีท่าทีจะคัดค้านแต่ถูกข้าวฟ่างดึงรั้งเอาไว้ก่อนและส่ายหน้าเป็นการส่งสัญญาณว่าไม่ควรมีปากเสียงในตอนนี้ ทั้ง 4 คนจึงเดินออกจากโรงพยาบาลมายังลานจอดรถพร้อมกัน เพื่อน ๆ ของญาดามารถคันเดียวกันเขาจึงกลับไปด้วยกัน ตอนนี้ที่ลานจอดรถคงเหลือแ

“โธ่เว้ย ญาดาเธอกล้าดียังไงถึงหนีฉัน” มาเฟียร้ายขยำกระดาษจนยับยู่ยี่แล้วปาไปที่มุมห้องตามแรงโทสะ เขาทั้งโกรธและเสียใจที่อยู่ ๆ ญาดาก็มาหนีหายไปทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างกำลังไปด้วยดีเขาตั้งใจจะเริ่มต้นใหม่กับเธอ แต่ดูสิ่งที่เธอทำกับเขา หัวใจแกร่งปวดหน่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้เธอจะไม่ได้บอกเลิกกับเขาเหมือนตอนปานวาดแต่เขากลับรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่า ไม่มีคำบอกเลิกสักคำ ไม่มีสถานะที่ชัดเจน ไม่มีแม้แต่คำบอกลา มีแต่ความเจ็บปวดที่ญาดาทิ้งเอาไว้ให้กับเขาก๊อก ก๊อก ก๊อก “ใคร” เสียงห้าวตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล ตอนนี้เขาแทบไม่อยากเจอหน้าใครอีกแล้ว “ผมเองครับ มีเรื่องด่วนของคุณญาดาครับ” คิงรีบเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เข้ามา” “นายครับ คนของเรารายงานว่าคุณญาดาขายหุ้นทั้งหมดในบริษัทให้นักลงทุนจากต่างประเทศแล้วครับ” “วางแผนที่จะหนีฉันไว้หมดตั้งแต่แรกสินะญาดา โธ่เว้ย” ติณณภพกวาดเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะทำงานกระเด็นลงไปกองกับพื้นเพื่อระบายโทสะทั้งหมด “ส่งคนตามสืบให้ได้ว่าญาดาไปประเทศไหน เตรียมรถด้วยกูจะไปหาวีระที่เรือนจำ” ใบหน้าเคร่งเ

“เปล่าหรอก ฉันแค่ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับเขาต่างหากล่ะ” “ห้ะ เธอเนี่ยนะไม่เหมาะสม ทำเอาฉันเหมือนพวกฝันกลางวันเลย เมื่อก่อนนะฉันเคยหมายตาเขาเอาไว้ แต่พอไปเรียนต่อมหา’ลัยที่กรุงเทพฯ นะ ฉันก็ไม่สนใจคุณมาร์ตินแล้วละ เพราะยังมีผู้ชายอีกมากมายให้ฉันได้เลือกคบ คิคิ” บัวตองเอ่ยเล่าเรื่องตัวเองไปเรื่อยเปื่อยเพราะไม่อยากให้ญาดาจมอยู่กับความคิดด้านลบที่เธอนั้นคิดไปเองทั้งนั้น “เรื่องของเรามันไม่เหมือนกันนะบัวตอง เรื่องของฉันมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดมาก” ญาดาทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นแล้วก็นิ่งเงียบไป เพราะเธอคิดอยู่ตลอดว่าเพราะพ่อของเธอทำไม่ดีกับเขาไว้มากมาย เรื่องระหว่างเธอกับเขาจึงเป็นไปไม่ได้ และอีกอย่างเธอคิดว่าติณณภพไม่เคยรักเธอ การที่ต่างคนต่างอยู่แบบนี้มันย่อมดีที่สุด “โอ๊ย! เธออย่ามาพูดให้ฉันงงไปมากกว่านี้เลย ถ้าไม่อยากเล่าก็ไปกินข้าวได้แล้ว พ่อกับแม่ฉันรออยู่” บัวตองลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปให้ญาดา ญาดามองไปที่มือของบัวตองแล้วอมยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็จับมือของเพื่อนสนิทคนใหม่พร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินตามกันกลับบ้านของผู้ใหญ่แสง ที่ตอนนี้คนอาวุโสของบ้านทั้ง