All Chapters of First Love น้องพี่ที่รัก: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อเห็นร่างบางเริ่มตาปรือเยิ้มฉ่ำและสะลึมสะลือจากฤทธิ์ยาเสพติดที่แล่นพล่านข่มขวัญ พวกมันทั้งสามก็พากันแสยะยิ้มอย่างชอบใจ บรรยากาศรอบเตียงเก่าในตึกร้างแปรเปลี่ยนเป็นสนามเด็กเล่นกามราคะอันวิปริต พวกมันมองเรือนร่างของปรานไหมเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะที่พวกมันจะรุมทึ้งอย่างไรก็ได้“เฮ้ย! ดูสิ! น้องเค้าตาเยิ้มหมดแล้วว่ะ!” ไอ้เจตหัวเราะร่า พลางยื่นมือหนาสกปรกเข้าไปกระชากสาบเสื้อเดรสผ้าฝ้ายของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น“อย่า!!!...”ปรานไหมพยายามเค้นเสียงแหบพร่า สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสั่งให้เธอพยายามยื้อแย่ง ผ่อนแรงปัดป่ายมือไม้พัลวันเพื่อปกป้องร่างกายตัวเอง ทว่าหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนกลับยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนของพวกมัน สองมือเล็กอันสั่นเทาไม่อาจต้านทานพละกำลังมหาศาลของชายฉกรรจ์สามคนได้เลยสักนิดการขัดขืนอันน้อยนิดของเธอกลับกลายเป็นเรื่องสนุกสนานและสร้างความครื้นเครงให้พวกมันอย่างย่ามใจ มือกร้านหยาบของพวกมันช่วยกันรุมทึ้งจับโน่นนิดนี่หน่อยอย่างจาบจ้วง ทั้งบีบเค้นสะโพกกลมกลึงและลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบเพื่อกลั่นแกล้งให้เธอจนมุม“ดิ้นอีกสิน้อง ดิ้นแรง ๆ พี่ชอบ ฮ่า ๆ ๆ” ไอ้ก้องสำทับ พลางออก

“อูยยย... โอยยย... ซี๊ดส์... โคตรเสียวเลยว่ะ”ปรานไหมดูดท่อนเอ็นหนาอยู่ไม่นาน ลิ้นสวาทอันช่ำชองของเธอก็ขับให้ไอ้เจตเริ่มเกร็งกระตุกฉีดน้ำกามออกมา เธอพยายามจะผละถอนริมฝีปากออกไปแต่ไม่สำเร็จ เพราะมือหนาของมันยังคงกดหัวเธอเอาไว้แน่น พลางหมุนควงสะโพกอย่างเมามันเพื่อรีดน้ำกามขาวข้นดีกรีร้อนหยุดสุดท้ายให้เข้าเต็มโพรงปากสวยของเธอจนไม่เหลือหล๋อ แต่ปรานไหมก็ไม่ยอมกลืนมันลงคอเด็ดขาด เธอสะกดกั้นลมหายใจเอาไว้เพื่อไม่ให้กลืนสิ่งโสโครกนี้ลงไป“ซี๊ดดดด โอ๊ยย!!!... สะใจจริง ๆ ว่ะ ดูดเก่งชะมัด” ไอ้เจตกระดกเอวเน้นย้ำใส่ปากเธอสองสามครั้งสุดท้ายอย่างดิบเถื่อน ก่อนจะปล่อยมือออกจากหัวของเธอแล้วทรุดตัวลงนั่งหอบหึ่งพึงพอใจ“แค่ก ๆ ๆ... ถุ้ย!”ปรานไหมรีบถอนปากออกมาแล้วสำลักพ่นน้ำรักที่เยิ้มอยู่เต็มปากออกมาบนพื้นปูนอย่างรังเกียจเนื้อตัวสั่นเทา ร่างขาวโพลนของหญิงสาวหมดแรง ทรุดฮวบลงนอนหายใจโรยริน ทว่าฝันร้ายกลับยังไม่ยอมจบลงง่าย ๆ เมื่อไอ้ก้องสมุนอีกคนที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ใคร่เดินกลับเข้ามา มันจับร่างเปลือยเปล่าให้ลุกขึ้นยืนฉับพลัน ก่อนจะจับเรียวขาข้างหนึ่งของเธอพาดขึ้นบ่าแกร่งสวบ!!!มันอัดกระแทกดุ้นเอ็นยั

รุ่งสางเมื่อเห็นว่าปรานไหมไข้ขึ้นสูงเจอเพ้อ ภีมภวัตจึงรีบอุ้มร่างระหงขึ้นรถสปอร์ตหรูบึ่งตรงไปยังโรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดทันที ทว่าในระหว่างทาง อาการของปรานไหมกลับทรุดหนักลงอย่างน่าใจหาย เธอนอนคุดคู้ตัวงอหนาวสั่นละเมอเพ้อพกด้วยความหวาดผวาฤทธิ์ของสารเสพติดที่ตกค้างในกระแสเลือดแล่นพล่านบิดเบือนระบบประสาท ผสานเข้ากับความเจ็บปวดระบมลึกจากร่องรอยฉีกขาดบริเวณช่องทางรักที่ถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อนทารุณมาตลอดทั้งคืน ยิ่งทำให้ร่างบางสะอื้นไห้ทั้งน้ำตาแม้ยามหลับไหลในเวลาไม่นาน รถสปอร์ตคันหรูก็จอดเทียบหน้าห้องฉุกเฉิน แพทย์และพยาบาลต่างกุลีกุจอเข็นเตียงมารับร่างที่หมดสติไปทันที และในจังหวะนั้นเอง ภีมภวัตก็ไม่ลืมที่จะต่อสายตรงแจ้งข่าวร้ายให้กับคุณเอกวุฒิบิดาของปรานไหมจนกระทั่งช่วงสาย คุณเอกวุฒิก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับ ‘คุณปราณี’ ภีมภวัตลอบมองผู้ใหญ่ทั้งสองที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ตื่นตระหนก และสั่นเทาจนปิดไม่มิด สองตาแดงก่ำของคนสูงวัยทั้งคู่มองจ้องไปยังบานประตูห้องไอซียูด้วยความหวังอันริบหรี่ ก่อนที่คุณเอกวุฒิจะหันมาสบตากับภีมภวัต... ชายหนุ่มรุ่นลูกที่นั่งก้มหน้าคุดคู้อยู่บนเก้าอี้เหล็กดัด

เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพีทำให้ดวงตาคู่สวยปรือปรอยพร่ามัว ปรานไหมพยายามขยับกายบนความเจ็บปวดระบมไปทั่วทุกสัดส่วน โดยเฉพาะกึ่งกลางลำตัวที่แสบร้อนเจียนตาย คอแห้งผากราวกับทะเลทราย สติสัมปชัญญะค่อย ๆ ปะติดปะต่อภาพความทรงจำอันเลวร้ายในตึกร้าง ฝันร้ายที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและเสียงหัวเราะป่าเถื่อนของชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว“ไหม... ไหมฟื้นแล้ว!!”“ไม่ต้องตกใจนะไหมตอนนี้ไหมปลอดภัยแล้ว ภีมเป็นคนพาไหมมาที่โรงพยาบาลเองแหละ นี่ก็แจ้งให้คุณพ่อคุณแม่ของไหมรู้เรื่องแล้วล่ะ นี่พวกท่านออกธุระกัน เดี๋ยวก็คงมา”น้ำเสียงทุ้มที่แสดงความดีใจจนออกนอกหน้าดังขึ้นข้างเตียง ปรานไหมหันหน้าไปตามเสียงอย่างเชื่องช้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือภีมภวัตที่กำลังลุกพรวดเข้ามาเกาะขอบเตียง แววตาของเขาฉายประกายลิงโลดอย่างปิดไม่มิด แต่สิ่งที่สะดุดตาเธอก็คือผ้าก๊อซสีขาวสะอาดที่พันอยู่รอบศีรษะของเขา“ภีม!!!...” หญิงสาวเรียกชื่อเพื่อนสนิทเสียงแผ่ว ภาพจำสุดท้ายแล่นเข้ามาในหัว“ไหมเห็นคนพวกนั้นทำร้ายภีม ภีมเป็นยังไงบ้าง ไหมขอโทษนะ ที่ทำให้ภีมต้องมาเจ

“โธ่เอ๊ย!!!... ไหมของแม่” คุณปราณีครางเสียงแผ่ว เอามือทาบอกด้วยความตกใจ“แล้วเค้าได้ทำกับหนูหรือเปล่า”“ตอนนั้นยังค่ะ หนูวิ่งหนีเข้าไปในซอยแถวนั้นมันมีตึกร้างแถวนั้นมันเปลี่ยวมาก จนหนูต้องกลับไปขึ้นรถกับเขา หนูคิดว่าจะหาวิธีหนีอีกครั้งถ้ามีโอกาส แต่ยังไม่ทันจะเดินไปที่รถ หนูกับภีมก็เจอกับพวกคนร้ายเสียก่อน พวกมันทำร้ายภีม เขาโดนตีหัวจนสลบหนูเล่าถึงตรงนี้ แม่คงรู้แล้วนะคะ ว่าพอภีมเค้าสลบไปหนูเจอกับอะไรบ้าง แต่มันก็ยังไม่เจ็บปวดเท่ากับที่เค้าฟื้นมา แล้วเค้าอ้างว่าพาหนูมาส่งโรงพยาบาล หนูว่ามันไม่ใช่ ตอนนั้นหนูสะลืมสะลือ เขาพาหนูไปที่บ้านของเขา และเขาก็น่าจะล่วงละเมิดหนู หนูรู้ว่าเค้าไม่ได้พาหนูมาที่โรงพยาบาลในทันที” ปรานไหมเค้นเสียงแหบพร่า นัยน์ตาไหวระริกด้วยความขยะแขยงยามนึกถึงสัมผัสชวนสะอิดสะเอียน“ตอนนั้นหนูกึ่งหลับกึ่งตื่นพวกคนร้ายมันบังคับให้หนูเสพยา หนูจำได้เลือนรางว่าภีมเค้าล่วงละเมิด เค้าฉวยโอกาสตอนที่หนูไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ ยิ่งพอได้ยินแม่บอกว่าภีมไปพูดกับคุณพ่อว่าเค้ารักหนู และพร้อมจะแต่งงานรับผิดชอบ หนูเลยไม่แปลกใจเลยค่ะที่เค้าพูดแบบนั้น”“โธ่ไหม!!... แล้วจะเอายังไงดี คุณพ่อก็บ