All Chapters of First Love น้องพี่ที่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

ลิ้นร้อนระอุแทรกซึมเข้าสู่โพรงปากหวานฉ่ำ กวาดต้อนความหวานล้ำอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับคนหลงทางในทะเลทรายที่เพิ่งได้พบหยาดน้ำทิพย์ ปรานไหมที่ตอนแรกพยายามขัดขืนด้วยการทุบตีแผงอกกว้าง กลับเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย เมื่อจูบที่ดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านลึกซึ้งความเจ็บจุกจากการปะทะในตอนแรกเลือนหายไป แทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง สองมือที่เคยผลักไสค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปโอบกอดรอบลำคอหนา จิกปลายนิ้วลงบนเส้นผมสั้นเกรียนของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทานในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นและการบดจูบที่เร่าร้อนพร่ำบอกให้รู้ว่าสี่ปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้เปลวไฟในใจของเขามอดลงเลยแม้แต่นิดเดียว!สงครามย่อมๆ ก่อตัวขึ้นในห้องนอนนั้น มือเล็กๆ ของปรานไหมพยายามจะผลักร่างใหญ่ตรงหน้าออกไป ใบหน้าขาวอมชมพูพยายามเบี่ยงหนีไปพร้อมกัน แต่ทุกอย่างกลับไร้ประโยชน์ ร่างบางกลับแนบชิดเบียดร่างใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเธอดิ้นรน ภัคพงศ์ก็ยิ่งรัดวงแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่น จนเธอแทบจะเข้าไปรวมเป็นร่างเดียวกับเขาแล้ว ความร้อนรุ่มจากกายแกร่งแผ่ซ่านเข้าสู่กายสาวอย่างไม

“ผลเลือดของพี่ปกติ... คราวนี้ไหมสบายใจขึ้นหรือยังครับ” ภัคพงศ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุน พลางเอื้อมมือหนามาลูบหลังมือบางของเธอเบาๆ ขณะขับรถออกจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มยอมทำตามใจน้องสาวด้วยการพาเธอไปพบตุ๊กตาเพื่อนสาวคนสนิท แต่เพียงไม่ถึงชั่วโมง เขาก็อ้างเหตุผลสารพัดเพื่อดึงตัวเธอออกมาใช้เวลาดูหนังรอบพิเศษด้วยกันสองต่อสองทว่าภายใต้ความเย็นฉ่ำมืดมิดของโรงภาพยนตร์ สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขามากกว่าหน้าจอขนาดใหญ่ ๆ คือกลิ่นกายหอมละมุนและเรียวขาขาวเนียนที่เสียดสีกับขาของเขาเพียงแวบเดียว สัมผัสแผ่วเบานั้นปลุกเร้าอารมณ์ดิบที่กำลังคุกรุ่นให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว“พี่ภัค!... หนังยังไม่จบเลยนะคะ” ปรานไหมกระซิบเสียงสั่นพร่า เมื่อภัคพงศ์แอบฝังจมูกลงบนแก้มเนียนของเธออย่างอ้อยอิ่ง มือหนาเริ่มรุกรานด้วยการลูบไล้จากหน้าขาขึ้นมาสู่ต้นขาอ่อนอย่างจงใจ“พี่ไม่อยากดูหนังแล้วที่รัก... เราไปหาที่สงบๆ อยู่ด้วยกันสองคนดีมั้ย” สายตาคมกริบจดจ้องดวงตาคู่สวยที่เริ่มฉ่ำปรือด้วยแรงอารมณ์ ภัคพงศ์ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาโน้มร่างเธอเข้ามากอดแนบอก พลางยกเรียวขาข้างหนึ่งของเธอมาพาดไว้บนขาของเขา เปิดทางให้มือหนาได้ล่วงล

“พี่ภัค... ต่อไปพี่จะเบื่อไหมหรือเปล่าคะ” คำถามแผ่วเบานั้นแฝงไปด้วยความกังวลที่เกาะกินใจ“ผู้ชายน่ะ พอได้สิ่งที่ต้องการไปแล้วก็เบื่อง่ายจะตาย ยิ่งไหมใจง่ายยอมพี่ง่ายๆ แบบนี้ พี่คงจะไม่เห็นคุณค่าหรอก”“ใครบอก” ภัคพงศ์เชยคางมนขึ้นมาสบตา แววตาของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่มีวันดับ “ไหมมีค่าสำหรับพี่เสมอ และพี่สัญญา... พี่จะไม่มีวันทอดทิ้งไหมเด็ดขาด เชื่อใจพี่นะ” สิ้นคำมั่นสัญญา ภัคพงศ์ก็ปล่อยให้สัญชาตญาณดิบเป็นตัวนำทาง เขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง เรียกร้อง และลึกซึ้งในคราเดียว ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าหาความหอมหวานในโพรงปากอย่างตะกรุมตะกราม มือหนาบีบเฟ้นสะโพกผายอย่างย่ามใจจนเนื้อนุ่มปลิ้นตามร่องนิ้ว ปรานไหมทำได้เพียงครางประท้วงแผ่วพร่าในลำคอที่แห้งผากก่อนที่เขาจะค่อยๆ แทรกตัวตนที่ขยายขนาดยันถึงขีดสุดเข้าสู่ความนุ่มนวลฉ่ำเยิ้ม ผนังเนื้ออุ่นระอุบีบรัดเขาไว้แน่นจนชายหนุ่มครางฮึม ความแนบชิดที่ไร้ปราการใดขวางกั้นทำให้สัมผัสทุกอณูมันชัดเจนจนน่าใจหาย“อื้อ... พี่ภัคขา... อะ... อ๊อยยย เสียว... เสียวจังค่ะ...” ปรานไหมครางระงม ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้ เธอจิกเล็บลงบนบ่าแกร่

“คืนพรุ่งนี้ที่บริษัทมีงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า...ไหมเตรียมตัวให้พร้อมนะ” เสียงทุ้มแฝงความเผด็จการของภัคพงศ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องอาหาร ทว่าประโยคถัดมากลับทำเอาปรานไหมที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากถึงกับชะงักค้าง“ไหมไม่ไป...ไม่ได้เหรอคะ” เธอท้วง นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกด้วยความกังวล“ไม่ได้! มันถึงเวลาแล้วที่ทุกคนต้องรู้...ว่าพี่มีเจ้าของแล้ว”คำประกาศกร้าวกร้าวฉายชัดถึงความต้องการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างอย่างจริง จนความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาจนลำคอตีบตัน“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่...ไหมก็รู้นี่ว่าเราไม่มีทางหนีข้อเท็จจริงที่เป็นอยู่ได้” ภัคพงศ์พูดดักคอทันทีที่เธอหาเสียงตัวเองเจอ และทุกครั้งที่ชายหนุ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง“ไหมอิ่มแล้ว...ขอตัวค่ะ”ปรานไหมรวบช้อนวางลงบนจานเสียงดัง ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เดินหนีออกไปทันทีด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน ภัคพงศ์มองตามร่างบางที่ก้าวฉับๆ ไปทางเรือนกระจกหลังบ้าน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจก้าวตามไปติดๆ โดยไม่ปล่อยให้เธอได้มีความส่วนตัวนานนัก“ไหม...พี่เรียกได้ยินเหรอ”ภัคพงศ์ก้าวสลับเท้าอย่างรวดเร็วจนมาดักหน้าหญิงสาวไว้ได้ทันท่วงที ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ในเรือนกระจก

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”ภัคพงศ์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขัดจังหวะอารมณ์รักที่กำลังหวานฉ่ำ ใครกันที่กล้าดีมาขัดจังหวะเขาในเวลานี้! ชายหนุ่มผละออกจากร่างบางของปรานไหมอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะสาวเท้าไปกระชากประตูเปิดออกพลางตวัดเสียงเข้ม“มีอะไร!”“ขอโทษครับคุณภัคพงศ์... พอดีมีแขกมาขอพบคุณปรานไหมครับ” ธนากุลที่ยืนอยู่หน้าห้องรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นงานเป็นการ แม้จะสัมผัสได้ถึงรังสีความหงุดหงิดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเจ้านายหนุ่ม“ไหมเหรอคะ?” ปรานไหมที่จัดแจงเสื้อผ้าอยู่ด้านหลังเอ่ยถามอย่างแปลกใจ ใครกันที่จะมาพบเธอ มันแปลกมากเพราะเธอเพิ่งจะเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อวานนี้เอง เพื่อนหรือคนรู้จักที่เมืองหลวงนี้เธอก็แทบไม่มีเลยสักคน“เขาบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทกับคุณปรานไหมครับ”สิ่งที่ผู้ช่วยหนุ่มบอกกับปรานไหมทำให้ภัคพงศ์เริ่มไม่พอใจอย่างแรง นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อรู้ว่าแขกคนนั้นเป็นผู้ชาย เขาไม่รอช้า รีบสาวเท้าเดินนำลิ่วลงไปยังห้องรับรองด้านล่างทันที ปรานไหมตื่นตระหนกกับท่าทีฮึดฮัดดุดันของพี่ชาย จึงรีบวิ่งกระหืดกระหอบตามไปติดๆเมื่อลงมาถึงห