Все главы ลิขิตชะตาครอบครัวตัวร้าย: Глава 11 - Глава 20

ภาพตรงหน้าทำให้นางหยุดหายใจไปชั่วขณะ เสี่ยวหานกำลังชกต่อย เด็กชายอีกสองคนรุมดึงผมเสวี่ยเอ๋อร์ เสียงร้องไห้ดังระงม"หยุดเดี๋ยวนี้!"เสียงนางไม่ดัง แต่คมกริบจนทุกคนชะงักเสิ่นชิงเซียนก้าวเข้าไป คว้าไหล่เสี่ยวหานดึงออกมาในจังหวะเดียวกับที่เอื้อมแขนบังเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ด้านหลังเด็กสามคนชะงักเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะออกมาอย่างไร้ความเคารพ"ดูสิ แม่มันมาแล้ว""หัวหน้าครอบครัวพิการยังกล้าพูดเสียงดังอีกหรือ""ระวังนะ เดี๋ยวพ่อมันก็คลานมาช่วย ฮะ ฮะ"คำพูดหยาบคายและเสียงหัวเราะเยาะพุ่งใส่ไม่ยั้งทว่าเสิ่นชิงเซียนกลับไม่โกรธ นางมองพวกเขาอย่างสงบเกินวัย จนเด็กทั้งสามเริ่มรู้สึกแปลกใจ"ใครเป็นคนเริ่มก่อน" นางถามเรียบ ๆ"พวกข้าแค่สั่งสอนเด็กไร้มารยาท" เด็กตัวโตเชิดหน้าตอบ ดูก็รู้ว่าไร้ความยำเกรงขนาดไหน"แล้วเจ้า มายุ่งอะไรด้วย"เสิ่นชิงเซียนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นทำให้เสี่ยวหานรู้สึกหนาววาบ นางก้าวเข้าไปใกล้เด็กตัวโตจนเด็กคนนั้นถอยหลังโดยไม่รู้ตัว"เจ้าชื่ออะไร""ขะ…ข้าไม่บอก""ไม่บอกก็ไม่เป็นไร"เสิ่นชิงเซียนก้มลงเล็กน้อย สายตามองไปที่คอของเขาพลางยกนิ้วชี้ขึ้น"เจ้ารู้หรือไม่ ตรงนี้เรียกว่าอะไร"เด

เหยียนซื่อลากหลานสาวเข้ามาในบ้านถึงกับหน้าชา ดวงตาเบิกกว้าง "อิงอิง" นางเรียกชื่อเสียงสั่น "ข้าบอกให้เจ้าเอาไข่ไปให้ภรรยาบัณฑิตหยางไม่ใช่หรือ" เหยียนอิงอิงกำหมัดแน่น น้ำตาคลอ แต่ไม่อาจเอ่ยคำปฏิเสธใดออกมาได้อีก เหยียนซื่อเห็นท่าทางหลานสาวถึงกับตะลึงงัน "แล้วเจ้าเอาไข่ไปขายให้ฟางอี้ได้อย่างไร ทำอย่างนี้ทำไม" เหยียนอิงอิงกัดปากแน่น ไม่กล้าตอบคำถามออกมาแม้แต่นิดเดียว เมื่อเห็นเหยียนอิงอิงไม่ตอบ เหยียนซื่อจึงเดินออกไปหน้าบ้านหวังถามฟางอี้ให้รู้เรื่อง "อิงอิงบอกว่าท่านย่าให้เอาไข่มาขายให้ข้า นางเอาเงินเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งก็ให้ไข่ข้าฟรี ข้ากำลังจะมาขอบคุณท่านย่า แต่ก็รีบเข้าบ้านไปก่อน" เหยียนซื่อเดินมาถึงหน้าประตู นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง คำพูดที่ฟางอี้กำลังเล่าให้เพื่อนบ้านฟังราวกับฟาดเหยียนซื่อด้วยด้วยความจริงซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดเหล่านั้นยังดังก้องอยู่ในหู ภาพตะกร้าไข่และคำโกหกรวมถึงสายตาคนทั้งลานบ้าน ทุกอย่างค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันอย่างชัดเจน มือของนางสั่นเล็กน้อย เรื่องนี้เป็นนางที่เข้าใจผิดเช่นนั้นหรือ และที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือนางเอาความเข้าใจผิดนั้นกล่าวร้ายผู้อื่นไปทั่วหมู

เด็กทั้งสองเดินมาถึงยืนมองอยู่ไม่ไกล เสวี่ยเอ๋อร์วิ่งวนรอบนาง หัวเราะคิกคัก ส่งเสียงใสดังก้องไปทั่ว"ท่านแม่เก่งที่สุดเจ้าค่ะ"เสี่ยวหานยื่นกระบอกน้ำให้นาง นางรับมาดื่มเพียงสองอึกแล้วยิ้มให้"ขอบใจ กลับไปดูแลท่านพ่อเถิด"เสวี่ยเอ๋อร์ทำหน้าลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมจูงมือพี่ชายเดินกลับเข้าบ้านภายในบ้านเงียบสงบ หยางอวิ๋นเฉิงมองตำราบางเล่มที่วางอยู่ข้างเตียง หนึ่งในนั้นเลื่อนตกลงพื้น เขาขมวดคิ้ว พยายามเอื้อมมือไปหยิบแต่ร่างกายที่อ่อนแรงกลับทรยศทันใดนั้น โครม!ร่างของเขาหล่นจากเตียงอย่างแรง ขาเหยียดกระแทกพื้น ความเจ็บแล่นปราดขึ้นมาจนหายใจไม่ออก"อึก"เด็กทั้งสองที่เพิ่งเดินเข้าบ้านชะงักงัน เสวี่ยเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ร้องไห้เสียงหลง"ท่านพ่อ!"เสี่ยวหานวิ่งเข้าไป แต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไรมือเล็กสั่นเทาทั้งกลัวทั้งเป็นห่วงปนเปกันหยางอวิ๋นเฉิงกัดฟันพยายามดันตัวลุกขึ้นแต่แล้วเขากลับล้มลงไปอีกเป็นครั้งที่สอง"ท่านพ่อ ฮือ ๆ"เสวี่ยเอ๋อร์ร้องเสียงสูง เสิ่นชิงเซียนได้ยินเสียงเอะอะนางจึงวางจอบลงแล้ววิ่งมาดู"เกิดเรื่องใดขึ้น"ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ หยางอวิ๋นเฉิงนอนอยู่บนพื้นสีหน้าซีดเซ

แสงรุ่งอรุณยังไม่ทันจับขอบฟ้า เสิ่นชิงเซียนก็ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้าน นางลุกขึ้นมาจุดตะเกียงน้ำมันดวงเล็ก จัดแจงคัดแยกสมุนไพรในตะกร้าอย่างละเอียดอีกครั้ง เห็ดถังเช่าป่าที่นางเก็บมาได้นำมาเช็ดทำความสะอาดเศษดินอย่างเบามือและห่อด้วยผ้าสะอาดอย่างดี เพราะเป็นสิ่งสำคัญที่จะใช้แลกชีวิตหยางอวิ๋นเฉิงนางมองไปยังเตียงไม้ไผ่ เห็นหยางอวิ๋นเฉิงยังคงหลับสนิท ลมหายใจแม้จะแผ่วเบาแต่ก็ไม่ติดขัดเหมือนเมื่อคืน ส่วนเด็กแฝดทั้งสองนอนเบียดกอดกันอยู่ข้างบิดา เป็นภาพที่ทั้งน่าเอ็นดูและน่าเวทนานางเตรียมอาหารเช้าอย่างง่ายเท่าที่พอจะหาได้ไว้ให้เด็ก ๆ ก่อนสะพายตะกร้าสมุนไพรเตรียมจะออกเดินทาง ทว่าเสียงล้อเกวียนและเสียงฝีเท้าขบวนย่อมๆ กลับดังขึ้นที่หน้ากระท่อมประตูไม้ไผ่ถูกผลักออกพร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นผู้น้อย สวมหมวกผ้าและเสื้อคลุมที่ดูสะอาดสะอ้านท่าทางภูมิฐาน ตามหลังมาด้วยสตรีในชุดผ้าสีเรียบที่ประคองตะกร้าของกำนัลใบใหญ่มาด้วยหลายใบเขาคือหยางเจิ้น บุตรชายคนโตของลุงใหญ่เป็นขุนนางระดับล่างในตัวอำเภอเมื่อหยางเจิ้นก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา สายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบห้องที่มืดสลัวและทรุดโ

ความเงียบน่าอึดอัดก่อตัวขึ้นมาทันที เสิ่นชิงเซียนหันกลับมาจะจัดการกับแผลต่อ แต่กลับต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบของหยางอวิ๋นเฉิงที่จ้องนางอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของคนป่วยที่ใกล้ตาย แต่กลับเต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์และกดดันจนนางรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า "เจ้าจะมองข้าอีกนานไหม ถ้าไม่รีบเย็บแผล ยาชาที่ข้าฝังเข็มไว้จะหมดฤทธิ์นะ" เสิ่นชิงเซียนพยายามทำเสียงดุกลบเกลื่อน หยางอวิ๋นเฉิงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกที่ดูอันตรายและมีเสน่ห์อย่างประหลาด "ข้าแค่สงสัย" เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า "ภรรยาที่ข้าไม่เคยรู้จัก ถือมีดล้างแผลให้ข้าโดยไม่กะพริบตา แถมยังกล้าขู่จะสังหารคนด้วยจุดตาย เจ้าไปเรียนวิชาฆ่าคนและชุบชีวิตคนมาจากที่ใดกัน" เสิ่นชิงเซียนมือสั่นไปเล็กน้อย แต่นางก็ใจแข็งพอที่จะปักเข็มลงไปอีกจุด "ในป่าอาจมีวิญญาณบรรพบุรุษสั่งสอนข้าก็ได้ ท่านอยากรู้เรื่องพวกนั้น หรืออยากรู้ว่าขาของท่านจะกลับมาเดินได้เมื่อไหร่กันแน่" เมื่อพูดถึงการเดินได้ทำให้ดวงตาของหยางอวิ๋นเฉิงสั่นไหว นานหลายเดือนแล้วที่เขานั่ง ๆ นอน ๆ ติดเตียงดั่งคนที่ไร้ค่า "หากข้าเดินได้อีกครั้ง ครอบครั