Все главы ลิขิตชะตาครอบครัวตัวร้าย: Глава 31 - Глава 40

เมื่อเกวียนจอดหน้าบ้านหลังเล็กทั้งสี่คนลงจากเกวียนพร้อมกัน เสียงทักทายดังขึ้นแทบจะทันที"พี่ใหญ่"เยี่ยนซูที่มาประจำก้าวเข้าไปก่อนใคร สีหน้าตกใจปนดีใจ คนที่เคยนอนซูบผอมอยู่บนเตียง บัดนี้นั่งพิงหมอนอยู่ได้ สีหน้ามีเลือดฝาดเล็กน้อย แม้ยังอ่อนแรง แต่ดวงตาไม่หม่นมัวเหมือนเมื่อก่อน"ท่านดีขึ้นมาก"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ"ข้านึกว่า..."หยางอวิ๋นเฉิงยิ้มบาง ๆ"ยังไม่หายดี แต่ไม่ทรุดเหมือนก่อนแล้ว""ใครรักษาเจ้า"อีกคนถามทันทีที่เห็นความเปลี่ยนแปลง"หมอเทวดาหรือ"หยางอวิ๋นเฉิงเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหันมองเสิ่นชิงเซียนที่กำลังวางตะกร้าของอยู่ใกล้ประตู"ภรรยาข้า"คำตอบนั้นทำให้ลานหน้าบ้านเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสามมองหน้ากันเองสายตาเปลี่ยนไปคนละแบบ"เป็นนางจริงงั้นหรือ"เสียงหลุดออกมาโดยไม่ปิดบังความแปลกใจ"ท่านแน่ใจหรือ"หยางอวิ๋นเฉิงไม่ตอบโต้เพียงกล่าวเรียบ ๆ"ข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าว่าจริงหรือไม่"ไม่มีคำอธิบายเพิ่มแต่นั่นกลับยิ่งทำให้ความสงสัยมากขึ้น ไม่นานนักทั้งสามก็ขอตัวกลับ บอกว่าจ้างเกวียนไว้แล้ว และจะกลับมาเยี่ยมอีกครั้ง เยี่ยนซูเห็นสหายรีบก็จำใจตามไป เขาตั้งใจว่าจะมาเยี่ยมต่างหาก

เช้าวันอากาศปลอดโปร่ง ลมอ่อน ๆ พัดผ่านลานดินหน้าบ้าน หยางอวิ๋นเฉิงนั่งพิงเสามือจับไม้เท้าไว้หลวม ๆ ดวงตาติดตามร่างเล็กสองร่างที่เดินเข้าออกอย่างขะมักเขม้น"เสวี่ยเอ๋อร์ วันนี้เจ้าดูแลน้ำหน้าบ้านนะ"เสิ่นชิงเซียนพูดขณะจัดของในตะกร้า เด็กหญิงตาเป็นประกายทันที"เจ้าค่ะ"เสี่ยวหานยืนข้างน้องสาว เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย"ข้าจะช่วยดูไม่ให้หก"นางพยักหน้า ไม่พูดอะไรเพิ่ม นั่นคือความไว้ใจแบบที่เด็กสัมผัสได้ ไม่นานนัก เสียง โครม ดังขึ้น ตามด้วยความเงียบงันอึดใจหนึ่ง ก่อนเสียงสะอื้นจะดังแผ่ว ๆหยางอวิ๋นเฉิงขยับตัวจะลุก แต่เสิ่นชิงเซียนยกมือห้ามเบา ๆ"ข้าไปเอง"ถังน้ำดินเผาใบเล็กคว่ำอยู่กับพื้น น้ำไหลนอง เสวี่ยเอ๋อร์ยืนตัวแข็ง น้ำตาคลอ เสี่ยวหานกำหมัดแน่น สีหน้าซีดลงเล็กน้อย"ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจ"เด็กหญิงพูดเสียงสั่นไหว"คิดว่าถือไหว"เสิ่นชิงเซียนมองภาพตรงหน้า นางไม่ได้ตำหนิเพียงย่อตัวลงแล้วชี้ไปที่ถัง"ถังนี้ หนักกว่าที่เจ้าคิดเท่าไร"เสวี่ยเอ๋อร์เม้มปากแล้วคิดตาม"หนัก…มาก""แล้วเจ้าทำอย่างไรต่อไปได้บ้าง"เด็กหญิงนิ่งไป เสี่ยวหานรีบพูดขึ้น"เราควรยกสองคน ข้าไม่ควรปล่อยให้นางยกคนเดียว"เสิ่นชิงเซีย

แสงยามเช้าส่องลงบนผืนดินบ้านหลังบ้านใหม่ ดินยังชื้นจากน้ำค้างเมื่อคืน กลิ่นดินสดใหม่ลอยขึ้นเบา ๆ เมื่อพลิกด้วยปลายจอบหยางอวิ๋นเฉิงยืนพิงไม้เท้าอยู่ข้างแปลงผัก แขนเสื้อพับขึ้นสูงกว่าปกติ มือที่เคยขาวสะอาดแบบบัณฑิต บัดนี้เปื้อนคราบดินจาง ๆเขาก้มลงช้า ๆ วางต้นกล้าผักลงในหลุมที่ขุดไว้แล้ว มือเขาสั่นเล็กน้อยจึงหยุดสูดลมหายใจลึก ก่อนจะกลบดินอย่างระมัดระวัง"ท่านอย่าฝืน"เสียงของเสิ่นชิงเซียนดังมาจากด้านหลัง นางถือถังน้ำใบเล็กเดินเข้ามาใกล้ สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเขาอย่างไม่วางใจ"ข้าแค่ปลูกผัก ไม่ได้ยกหินทั้งก้อน"เขายิ้มบาง ๆ เหมือนจะล้อ แต่นางไม่หัวเราะตอบ นางย่อตัวลงข้างแปลงผัก หยิบต้นกล้าอีกต้นส่งให้เขา"ถ้ารู้ว่าเป็นแค่ผัก ก็อย่าทำเหมือนกำลังสอบจอหงวน"เขาชะงัก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่อาจห้ามได้ เสียงหัวเราะนั้นแผ่วแต่จริงใจ เสี่ยวหานกับเสวี่ยเอ๋อร์นั่งยอง ๆ อยู่ไม่ไกลนัก เด็กชายถือเมล็ดผักไว้ในมือ กำแน่นเกินไปจนเมล็ดหล่นลงพื้นเสี่ยวหานก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด เสิ่นชิงเซียนไม่ได้ดุนางเพียงชี้ไปที่ดิน"เก็บขึ้นมา ปัดดินออกแล้วปลูกใหม่"เสี่ยวหานทำตามอย่างเงียบ ๆ"เมล็ดผั

หยางอวิ๋นเฉิงยืนพิงไม้เท้าอยู่ริมแปลงผักในยามเช้าวันใหม่ มือหนึ่งกำถุงเมล็ดพืช อีกมือจับไม้เท้าแน่น ขาซ้ายยังตึงและชาเป็นพัก ๆ แต่เขาไม่เรียกหาใครเขาค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างแปลง หายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนใช้ปลายนิ้วเจาะดินเป็นหลุมตื้น ๆ ทีละหลุมช้า ๆ แต่มั่นคงเสิ่นชิงเซียนยืนอยู่ไม่ไกล กำลังล้างข้าวอยู่ตรงลานบ้าน นางเงยหน้ามองเห็นแผ่นหลังของเขาตึงเกร็งผิดปกติ เหงื่อซึมตรงขมับทั้งที่อากาศยังเย็นนางไม่พูดอะไรไม่เอ่ยห้ามปราม เพียงยกหม้อไปตั้งไฟให้เร็วขึ้นเมล็ดพืชร่วงลงหลุมอย่างระมัดระวัง หยางอวิ๋นเฉิงกลบดินเบา ๆ ราวกับกลัวจะทำร้ายมัน มือที่เคยจับพู่กัน เขียนอักษร กลับหยาบกร้านขึ้นทุกวันแต่เขาไม่รู้สึกเสียดายขอเพียงยังใช้งานได้ก็เพียงพอ"ท่านพ่อ"เสียงใส ๆ ดังขึ้น เสวี่ยเอ๋อร์วิ่งถือผ้าชื้น ๆ มาหา วางไว้ข้างเขาอย่างภูมิใจ"ท่านแม่บอกให้เอามาให้เช็ดมือเจ้าค่ะ"เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรับผ้ามาเช็ดมือช้า ๆ"ขอบใจ เสวี่ยเอ๋อร์เด็กดี"คำพูดสั้น ๆ แต่จริงใจ เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มกว้างอย่างร่าเริงเช่นเคยเสี่ยวหานยืนมองอยู่ข้าง ๆ แอบยื่นน้ำมาให้โดยไม่พูดอะไร หยางอวิ๋นเฉิงรับไว้ ดื่มเพียงอึกเดียวแล้วส่

เมื่อเกวียนหยุดลงหน้าประตูจวนตระกูลหยางเสียงสนทนาที่คึกคักอยู่ก่อนหน้าเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด หลายสายตาหันมาพร้อมกัน ครอบครัวสี่คนก้าวลงจากเกวียนอย่างเป็นระเบียบ คนบ้านนี้ดูแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง แม้แต่เด็กทั้งสองก็ยืนตรงอย่างรู้กาลเทศะเสี่ยวหานดูสูงขึ้นผิวพรรณสะอาด เสื้อผ้าเรียบ ท่าทางไม่ใช่เด็กบ้านนอกที่เคยยืนแข็งทื่อท่าทางกระด้างดั่งเคย แต่คนที่ดึงสายตาทุกคนคือเสวี่ยเอ๋อร์ เด็กหญิงในชุดสีอ่อนผมถักอย่างประณีต แก้มอมชมพู ดวงตาใสสะอาด นางไม่ได้สวยฉูดฉาดแต่เป็นความน่ารักที่ทำให้คนต้องหยุดมองเสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้น"นั่น ลูกสาวของอวิ๋นเฉิงจริงหรือ""ดูไม่เหมือนเด็กที่เคยผอมจนเห็นแต่ซี่โครงเลย""ใครแต่งตัวให้ ดูดีนัก"อวี่เหยายืนอยู่ไม่ไกลมือที่ถือถ้วยน้ำชาแข็งค้างไปชั่วขณะ สายตาของนางจับจ้องเสวี่ยเอ๋อร์ตั้งแต่ปลายผมจนถึงปลายเท้า ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่าง อวี่เหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยริมฝีปากยกขึ้น เป็นรอยยิ้มบางเฉียบที่ยากจะเข้าถึง'เด็กคนนี้โตขึ้นอีกหน่อยหากขายให้หอนางโลมคงได้ราคาดีไม่น้อย'ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับไม่ใช่สิ่งโหดร้ายแต่เป็นการคำนวณผลกำไรธรรม