Все главы ลิขิตชะตาครอบครัวตัวร้าย: Глава 41 - Глава 50

เช้าวันถัดมา ขณะที่เสิ่นชิงเซียนกำลังตากสมุนไพรอยู่หน้าบ้าน มือยังไม่ทันแห้งดี ก็มีหญิงวัยกลางคนรีบเดินเข้ามา"สะใภ้หยาง หลานข้าท้องเสียทั้งคืน ช่วยไปดูหน่อยได้ไหม"นางชะงักมือทันที นางจำคนผู้นี้ได้ว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของเมียผู้ใหญ่บ้าน"ข้าไปดูได้" นางตอบทันที "แต่ต้องขอพาสามีไปด้วย""ไม่ต้อง ๆ" อีกฝ่ายรีบพูด "แค่ไปดู แล้วก็กลับ"นางลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนพยักหน้า นางไม่เคยคิดว่าใครเป็นใคร ยามมีคนป่วยอาการไม่ดีขึ้นทันใจจึงไม่คิดมากเด็กชายคนนั้นไม่ได้อาการหนัก เป็นอาการกินของไม่สะอาด ท้องอืด ถ่ายเหลว เสิ่นชิงเซียนจัดยาที่อ่อนที่สุด บอกวิธีชัดเจน"ต้องรอสองวัน อย่าให้อาหารรสจัด"หญิงคนนั้นพยักหน้ารับแต่สีหน้าไม่ได้พอใจนักสองวันผ่านไปเด็กยังถ่ายอยู่ แม้จะไม่แย่ลง คำพูดของญาติคนป่วยบ้านอื่นก็เริ่มเปลี่ยน"บ้านนั้นกินยาแล้ววันเดียวก็ลุกได้ ทำไมบ้านข้าต้องรอ"เสียงเหล่านั้นไม่ดังมาก แต่ดังพอจะเดินทางไปสู่วงกว้างอย่างรวดเร็วบ่ายวันหนึ่ง ผู้ใหญ่บ้านมาหา เขาไม่ได้มาคนเดียวแต่มีเมียมาด้วย"ได้ยินว่ามีคนบ่น" ผู้ใหญ่บ้านพูดตรง ๆ"ว่าสะใภ้หยางช่วยคนไม่เท่ากัน"นางนิ่งไปหัวใจเหมือนถูกบีบเบา ๆ

วันต่อมาลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านลานบ้าน ผ้าที่เสวี่ยเอ๋อร์ออกไปเก็บยังพาดอยู่บนราว ไม่ได้มีคนเก็บเข้ามา หยางอวิ๋นเฉิงวางจอกน้ำชาลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย"เสวี่ยเอ๋อร์"ไม่มีเสียงตอบรับคำเรียกขานเขาก้าวออกมาที่ลานบ้าน มองซ้ายขวาทว่าว่างเปล่า เกวียนของเพื่อนบ้านที่จอดไว้เมื่อครู่ก็ไม่อยู่แล้ว หัวใจเขาหนักอึ้งขึ้นโดยไม่รู้ตัวเสี่ยวหานมีไข้ตั้งแต่เมื่อคืน เขาพลิกตัวไอเบา ๆ บนเตียง เสียงหายใจยังไม่สม่ำเสมอ ชายหนุ่มกลับเข้าไปแตะหน้าผากลูกชายยังร้อนอยู่เมื่อประตูบ้านเปิดออก เสิ่นชิงเซียนกลับมาพร้อมตะกร้าสมุนไพร ใบหน้ารีบร้อนเพราะคิดถึงหม้อต้มยา"เสวี่ยเอ๋อร์ล่ะ" นางถามทันทีเมื่อเห็นลานบ้านเงียบสงัดหยางอวิ๋นเฉิงไม่ตอบในทันที เขามองไปทางถนนด้านหลังบ้าน สายตาแข็งขึ้นช้า ๆ"ข้าไม่อยู่ครู่เดียว"คำพูดนั้นทำให้นางชะงัก ภาพเกวียนที่นางเห็นระหว่างทางผุดขึ้นมาในหัวทันที แผ่นหลังเล็ก ๆ ที่คล้ายเด็กหญิง เสื้อสีอ่อนที่คุ้นตาหัวใจนางเย็นวาบ"ข้าเห็นเกวียนออกไปทางหลังหมู่บ้าน"เสียงนางต่ำลง "รู้สึกแปลกแต่ไม่ได้สงสัยอะไร"ความเงียบตกลงมาระหว่างสองสามีภรรยา มันหนักอึ้งเหมือนหินทับอก หยางอวิ๋นเฉิงสูดลมหายใจลึ

เกวียนแล่นออกจากหมู่บ้านในทันที เสียงล้อไม้บดกับดินดังสม่ำเสมอ เสวี่ยเอ๋อร์ซบอกมารดาหลับไม่สนิทเพราะไม่คุ้นทาง เสี่ยวหานยังอ่อนแรง นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม หยางอวิ๋นเฉิงนั่งเฝ้าหน้าเกวียนสายตาไม่มองย้อนกลับแต่จดจำทุกทางแยกอย่างเงียบงันเส้นทางยาวไกลกว่าที่คิดต้องเปลี่ยนเกวียนยามเปลี่ยนผ่านแต่ละเมือง ทั้งผ่านด่านตรวจ ผ่านสะพานน้อยใหญ่ ผ่านกลิ่นผู้คนต่างถิ่นที่ไม่คุ้นเคยในคืนหนึ่งระหว่างเดินทาง จู่ ๆ ก็ฝนตกหนักลงมาทั้งที่ไม่ใช่ฤดูฝน เกวียนติดหล่ม เขาลงไปเข็นเองโดยไม่ปริปากบ่น มือเปื้อนโคลน เสื้อเปียกชุ่ม แต่ไม่เจ็บป่วย ร่างกายแข็งแรงขึ้นมากต่างจากคนอ่อนแอในเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิงหลังผ่านไปอีกหลายเมือง กำแพงหินสูงของเมืองหลวงแคว้นจิ่งก็ปรากฏต่อหน้าสำนักศึกษาหมิงอัน เป็นตัวอักษรขนาดใหญ่ มองดูสงบแต่หนักแน่นราวกับผ่านกาลเวลามานับร้อยปี นักเรียนในชุดบัณฑิตสีเรียบเดินเข้าออกไม่ขาดระยะ บางคนอ่านตำรา บางคนสนทนาถกเถียงกัน บรรยากาศต่างจากอำเภอเล็ก ๆ ที่เคยอาศัยอย่างสิ้นเชิงหยางอวิ๋นเฉิงพาครอบครัวไปหาที่พักที่เรือนเช่าด้านนอกก่อนเดินเข้าไปเพียงลำพัง เขาถือจดหมายผนึกตราเก่าจากอาจารย์เฉินจื้อเข้าพบอาจ

ภายในเรือนด้านในเฉินไท่เหวินนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะหนังสือ หลายชายยืนอยู่ด้านข้าง"ท่านตา"หลี่เซวียนเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ"เขาก็แค่บัณฑิตบ้านนอก"เฉินไท่เหวินเงยหน้าขึ้นสายตาแน่วนิ่ง"เจ้าพูดเช่นนี้อีกครั้งสิ"น้ำเสียงไม่ดังแต่กดดันจนหลานชายชะงัก"ฟังให้ดี"เฉินไท่เหวินกล่าวช้า ๆ"อาจารย์ของเจ้า ไม่ใช่คนที่เจ้าจะลบหลู่ได้"หลี่เซวียนขมวดคิ้ว ท่านตายิ่งพูดเขายิ่งไม่เข้าใจหรืออีกนัยหนึ่งเขาก็ไม่อยากเข้าใจ"แต่เขา..." "มีความสามารถ"เฉินไท่เหวินขัดขึ้น"ไม่ได้วัดจากชาติกำเนิดเพียงอย่างเดียว"พร้อมวางพู่กันลงเอ่ยเสียงหนักแน่น"คนผู้นั้นหากอยู่ผิดที่ ก็เหมือนมังกรอยู่ในบ่อเล็ก""เจ้าจงเชื่อฟังอาจารย์และจงจำไว้ว่า บางคนยิ่งดูธรรมดายิ่งอันตราย"หลี่เซวียนเม้มปากคำนับรับคำ ในใจแม้ยังไม่เข้าใจแต่ไม่กล้าคัดค้านอีกด้านหนึ่งในบ้านพักของสำนักศึกษา เสิ่นชิงเซียนกำลังจัดโต๊ะอาหาร นางได้ยินเสียงฝีเท้าคนผ่านหน้าบ้าน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นบัณฑิตหลายคนมองเข้ามา ไม่ใช่มองนางแต่มองสามีของนาง สายตานั้นไม่ใช่ดูถูกหรือเป็นมิตรแต่เป็นสายตาที่พยายามประเมินค่านางขมวดคิ้วเล็กน้อยรู้สึกไม่สบายใจโดยไม่รู้สาเหตุ"ช่วง

หลังการตรวจอาการทุกอย่างจัดวางเป็นระเบียบ หมอหลวงเริ่มเข้าใจแนวทาง ขันทีและนางกำนัลคลายสีหน้า ฮองเฮาทรงพักผ่อนต่อ ส่วนกุ้ยเฟยเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ฮ่องเต้ทอดพระเนตรสตรีมาใหม่ครู่หนึ่งก่อนตรัสเสียงเรียบ"ไปพักเถิด หากมีสิ่งใด ข้าจะให้คนไปตาม"นางค้อมกายอย่างนอบน้อมถอยออกไปพร้อมนางกำนัลเมื่อประตูตำหนักปิดลงฮ่องเต้จึงหันมาทางหยางอวิ๋นเฉิง"ส่วนเจ้า ตามข้ามา"ทางเดินด้านข้างตำหนักเงียบสงบ ลมพัดเบา ๆ กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยวนเวียนรอบกายหยางอวิ๋นเฉิงเดินตามหลังท่วงท่าสงบมั่นคง ฮ่องเต้เหลือบมองจากหางพระเนตร ยิ่งมองยิ่งรู้สึกแปลก'ช่างเหมือนนัก'ไม่ใช่เพียงใบหน้าแต่เป็นอากัปกิริยา ทั้งการยืน การก้าวเดิน เหมือนคนที่เคยยืนข้างพระองค์เมื่อหลายสิบปีก่อนทั้งสองหยุดลงตรงศาลาริมสระ ดอกไม้กำลังบานสะพรั่ง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปยังผืนน้ำแล้วตรัสขึ้นช้า ๆ ราวพูดกับตนเอง"พี่สาวข้า ชอบมานั่งตรงนี้"เขาชะงักเล็กน้อยแต่ไม่กล้าพูดขัด เพียงฟังและมองตามเงียบเชียบ"นางชอบดอกไม้ ชอบปักผ้า ไม่ชอบเสียงดัง ใจอ่อน และมีเมตตา"ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ ประหนึ่งเป็นเสียงของน้องชายคนหนึ่งกำลังเอ่ยถึงพี่สาวอันเป็นที่รัก"ผู้คน