Все главы ลิขิตชะตาครอบครัวตัวร้าย: Глава 21 - Глава 30

เสียงฮือฮาดังขึ้นบางคนเริ่มเห็นด้วยกับเสิ่นชิงเซียน บางคนเงียบปากและขยับตัวเข้าหากลุ่มตนเอง "แต่สามีเจ้าเป็นหลานตระกูลหยางที่เลี้ยงดูมา เจ้าควรสำนึกบุญคุณบ้างสิ" อวี่เหยาวางถังน้ำแล้วยกมือชี้หน้าเสิ่นชิงเซียน "หากสำนึกคงเป็นท่านปู่และท่านพ่อท่านแม่ของสามีข้า อ่อ พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่อีกคนเท่านั้น สำหรับคนอื่นคงไม่จำเป็น แล้วฝากไปบอกหยางกุ่ยให้หัดทำงานหาเงินเองบ้าง สามีข้าป่วยต้องรักษาตัว ถ้าเขาอยากได้เงินไปสอบขุนนางก็ไปขอพ่อแม่ไม่ใช่มาขูดรีดเอากับข้า ส่วนท่าน อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าทำอะไรไว้" อวี่เหยาเชิดหน้ามองซ้ายขวาแล้วพูดข่มขู่กลบเกลื่อน "ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เจ้าอย่ามาใส่ความข้านะ" "ไม่ได้ทำก็ดี เพราะข้ามั่นใจว่าหากข้าเอาเรื่องขึ้นมาไม่มีใครหน้าไหนรอดพ้นไปได้" น้ำเสียงแข็งกร้าวชวนให้คนฟังขนลุกทั้งที่ไม่รู้ว่านางหมายถึงสิ่งใด มีเพียงอวี่เหยาที่มีท่าทางผิดปกติไปจากผู้อื่น "เจ้า...เจ้ามันเลอะเลือนแล้ว" "หากข้าเลอะเลือน แล้วท่านล่ะจะเรียกว่าอะไร" เสิ่นชิงเซียนเอ่ยเสียงเบาคำพูดเยียบเย็นทำให้อวี่เหยาร้อน ๆ หนาว ๆ คว้าถังน้ำเปล่าสะบัดตัวเร่งฝีเท้าเดินจากไป ท่าทางของนางทั

"เสร็จแล้ว เสี่ยวหานกับเสวี่ยเอ๋อร์เก่งมาก" เสิ่นชิงเซียนยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองคน เด็ก ๆ ไม่เคยเห็นท่าทางเช่นนี้มาก่อน เสวี่ยเอ๋อร์ทำตามแล้วชูเล่นไปมาวิ่งไปหาบิดา เสี่ยวหานเอาแต่มองเงียบ ๆ ด้วยความสงสัย เขาเผลอยกนิ้วตามนางก่อนรู้ตัวแล้วเก็บมือไพล่ที่หลังแทน หยางอวิ๋นเฉิงนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะสดใสของเสวี่ยเอ๋อร์ลอยมากระทบหูทำให้มุมปากของเขาคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบาง แต่ไม่นานนักความโล่งสบายภายในร่างกายก็แปรเปลี่ยน เขามึนศีรษะเล็กน้อย ครั่นเนื้อครั่นตัว ร่างกายเหมือนอ่อนแรงกว่าปกติ ลมเย็นพัดผ่านแผ่นหลังทำให้เขาขนลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ เมื่อกลับเข้าบ้าน กินข้าวเย็นเสร็จ หยางอวิ๋นเฉิงนั่งนิ่ง สีหน้าสงบดังเดิม แต่มือที่วางบนตักกลับเย็นผิดปกติ เสี่ยวหานที่นั่งใกล้ที่สุดชำเลืองมองบิดา ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านพ่อ หนาวหรือไม่ขอรับ" "ไม่" คำตอบสั้นกระชับ ทว่าเสียงแผ่วกว่าทุกที เสิ่นชิงเซียนที่กำลังเก็บถ้วยชะงักมือเล็กน้อย นางหันกลับมามองเขาเพียงแวบเดียว สายตาไม่แสดงความตกใจ แต่กลับเคร่งขรึมลงอย่างคนที่กำลังประเมินอาการ "มานี่หน่อย" นางกล่า

กลางดึกสงัด หยางอวิ๋นเฉิงนอนกระสับกระส่าย ความร้อนแผ่ซ่านรุนแรงขึ้นทุกลมหายใจเขารู้สึกเหมือนมีไฟเผาอยู่ทั่วหน้าอก เลือดลมที่เคยอุ่นเมื่อครู่กลับปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาอ้าปากไอ แต่สิ่งที่พุ่งออกมากลับเป็นของเหลวสีคล้ำหยดเลือดดำกระเซ็นลงบนผ้าปูเตียง"ท่านพ่อ!"เสียงเสวี่ยเอ๋อร์แหลมเล็กดังขึ้นทันที นางตื่นขึ้นเพราะเสียงไอของบิดา เด็กน้อยตัวสั่น รีบวิ่งเข้ามาเกาะขอบเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเสี่ยวหานตื่นตามน้องสาว เขายืนนิ่ง แขนกำแน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ แต่เขาไม่รู้ตัว"ท่านพ่ออาเจียนเป็นเลือด" เสียงเสวี่ยเอ๋อร์สั่นเครือ "ท่านแม่ ท่านพ่อแย่แล้ว ฮือ"หยางอวิ๋นเฉิงพยายามลืมตา ภาพตรงหน้าไหววูบ เขาเห็นเพียงเงาร่างของหญิงสาวยืนอยู่ข้างเตียง นางไม่เข้ามาประคอง หรือมีท่าทางตกใจและไม่ส่งเสียงร้องเรียกใครนางนิ่งเกินไปจนหัวใจเขาเย็นวาบหรือแท้จริงแล้วนี่คือสิ่งที่นางต้องการ อาการป่วยที่ไม่ยอมหายสร้างภาระให้กับนาง ถึงเขาจะเคยเป็นบัณฑิตแต่ยามนี้กลับไร้ความสามารถแม้แต่การเลี้ยงบุตรธิดาให้เติบใหญ่ยังต้องพึ่งพานาง'ถ้าข้าตายนางก็เป็นอิสระ'ความคิดนั้นกรีดลึกเข้าไปในใจ เจ็บยิ่งก

ยามเช้าวันถัดมาดวงอาทิตย์ยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า เสียงกระซิบกระซาบกลับดังขึ้นหน้าบ้านตระกูลหยาง"ได้ยินหรือไม่ ว่าบัณฑิตหยางยังไม่ตาย""เมื่อคืนชาวบ้านหลายคนบุกไปถึงในบ้านนั้น เห็นว่าอาเจียนเป็นเลือดสีดำด้วยซ้ำ""แต่หมอเฉียวกลับบอกว่าไม่ใช่คนใกล้ตาย"อวี่เหยาที่กำลังต้มชาอยู่ในครัว ชะงักมือเล็กน้อย น้ำชาในกานิ่งไปเพียงชั่วลมหายใจ ก่อนจะเดือดต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ยังไม่ตายงั้นหรือ"นางพึมพำเสียงเบา ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่แตะถึงดวงตาเมื่อวันก่อนซุปไก่ดำนั้น นางเลือกเครื่องเทศอย่างระมัดระวัง เลือกพิษอ่อนที่ไม่แสดงฤทธิ์ทันทีและเลือกปริมาณที่พอดีจะซ้ำเติมร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้ว มันควรจะได้ผล หรือว่าอวี่เหยาหรี่ตาลงในหัวผุดภาพเสิ่นชิงเซียนขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม"นางรู้หรือ จะเป็นไปได้อย่างไร"มือที่ถือถ้วยชากำแน่นขึ้นเล็กน้อยในใจเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว หากเป็นพิษของนางจริงแล้วเขายังไม่ตาย มีเพียงสองสิ่งที่น่าเป็นไปได้ หนึ่งคือเสิ่นชิงเซียนตรวจพบ สองนางมีวิธีรักษาที่ตนไม่รู้ไม่ว่าข้อใดล้วนทำให้อวี่เหยารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง"นางคนนั้นจะไปรู้อะไรได้"นางถอนหายใจเบา ๆ ด้วย

ยามบ่ายคล้อยวันเดียวกัน เสวี่ยเอ๋อร์นั่งยอง ๆ เก็บก้อนกรวดเล็ก ๆ ใส่ชายเสื้อ หัวเราะคิกคักทุกครั้งที่เจอก้อนกลมสวย โดยเนื้อแท้แล้วนางเป็นเด็กร่าเริ่งจึงลืมเรื่องเศร้าหมองได้ค่อนข้างง่ายเสี่ยวหานยืนอยู่ใกล้ ๆ เขาไม่ได้เล่น เพียงคอยมองน้องเงียบ ๆ ตามนิสัย ท่ามกลางลมพัดผ่านรั้วไม้เก่า เสียงใบไผ่เสียดสีกันเบา ๆ มีชาวบ้านสองสามคนเดินผ่านคุยกันไปตามทาง คิดว่าเด็ก ๆ ไม่ได้สนใจ"ได้ยินว่าบัณฑิตหยางอาการหนักมาหลายคืน"อีกคนถอนหายใจพูดสมทบขึ้นมา"จะไปรอดหรือไม่ก็ไม่รู้ มีคนบอกมา ว่านางหญิงผู้นั้นกล้ารักษาเอง ใจถึงเกินไปแล้ว"เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้น"ใจถึงหรือใจร้ายกันแน่ ใครจะรู้"เสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง แต่ก็ไม่เข้าใจ เสี่ยวหานกลับยืนนิ่งร่างเล็กแข็งทื่อ"เด็กสองคนนี่น่าสงสารจริง""ถ้าพ่อไม่รอด ต่อไปคงลำบาก จะกลายเป็นลูกฆาตรฆ่าสามีหรือไม่ก็ไม่รู้"มือของเสี่ยวหานกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเฉียบทั้งที่แดดอุ่นอยู่ตรงหน้า"ในหมู่บ้านนี้ ใครจะกล้าเข้าใกล้ครอบครัวแบบนั้นอีก"เสียงฝีเท้าไกลออกไปแต่คำพูดยังคงค้างอยู่ไม่ยอมสลายไปกับสายลม เสวี่ยเอ๋อร์หันมาหาพี่ชายดวงตาใสซื่อถามขึ