ลิขิตชะตาครอบครัวตัวร้าย

นางวางตะกร้าลง รู้สึกปวดบ่าทั้งสองข้างราวกับกระดูกจะหักเป็นท่อน ๆ "กลับมาแล้ว" ทุกอย่างยังเงียบไร้การตอบรับจากด้านใน เสิ่นชิงเซียนจึงเดินไปดู นางเปิดประตูพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกเบา ๆ ภาพตรงหน้าทำให้นางอดแปลกใจไม่ได้ ชายหนุ่มคนหนึ่งร่างกายซูบผอม ใบหน้าซูบซีด ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากแห้งแตก นอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ โครงหน้าที่เห็นโหนกแก้มชัด ส่งให้จมูกคมสันโดดเด่นขึ้นมา ถึงแก้มจะตอบจนมองเห็นกระดูกกรามนูนขึ้น แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาคนนี้หน้าตาดีไม่น้อย มองลงไปด้านล่างเป็นเด็กชายหญิงรูปร่างผอมแห้งไม่ต่างกัน ทั้งคู่อายุราว ๆ สี่ขวบ แต่รูปร่างเล็กเกินวัย สวมเสื้อผ้าหยาบ ๆ เนื้อผ้าเก่าซีดและยืดย้วยปะชุนหลายแห่ง นอนหลับสนิทอยู่บนเสื่อข้างเตียงนอนบิดา เสิ่นชิงเซียนส่ายหน้าช้า ๆ อย่างเวทนา ทั้งพ่อลูกและนางต่างก็ผอมแห้งไม่ต่างกัน ผู้เป็นพ่อนอนป่วยขยับไปไหนไม่ได้ ลูกสองคนก็เล็กเกินกว่าจะรับผิดชอบไหว คงมีแค่นางที่เป็นความหวังเดียวที่จะนำพาครอบครัวนี้หลุดพ้นจากความยากลำบากเหล่านี้ แม้ก่อนหน้านั้นจะไม่มีโอกาสปฏิเสธการแต่งงาน แต่เมื่อเข้ามาอยู่ที่นี่ จะให้ทอดทิ้งสามชีวิตไว้ทั้งอย่างนี้นางก็ทำไม่ล

เสิ่นชิงเซียน เด็กสาวกำพร้าวัยสิบห้าปี พ่อแม่ของนางเสียชีวิตไปได้สามปีกว่าแล้วจากโรคระบาดครั้งใหญ่ นางอาศัยอยู่เพียงลำพัง วันหนึ่งเมื่อผู้อาวุโสและผู้ใหญ่บ้านได้หารือกัน จึงเห็นพ้องต้องกันว่าควรให้นางแต่งงานออกเรือนกับใครสักคน เพราะสตรีตัวคนเดียวที่ไร้คนดูแลและไร้ครอบครัวอาจถูกขายเป็นทาสในสักวันซึ่งไม่ใช่เรื่องผิดนับว่านางยังโชคดีอยู่บ้างที่เหล่าผู้อาวุโสยังเมตตา เพราะบิดามารดาของนางเป็นผู้ประพฤติตัวดีมาตลอด นางไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงผู้นำในหมู่บ้านและผู้อาวุโสที่คอยปกป้องคุ้มครองครอบครัวของนางการแต่งงานโดยไม่ได้เลือกจึงเกิดขึ้น พวกเขาเลือกหลานชายคนเดียวของบุตรชายลำดับที่สี่ตระกูลหยางเพราะเห็นว่าพ่อแม่ของเขาก็ตายจากโรคระบาดครั้งนั้นเช่นเดียวกันหนำซ้ำเขายังมีลูกฝาแฝดชายหญิงที่เกิดจากภรรยาที่เสียชีวิตไปด้วยโรคระบาดเช่นเดียวกัน นางคลอดลูกได้เพียงหนึ่งเดือนก็จากไปจากการติดเชื้อไร้ที่มาและเป็นช่วงที่โรคระบาดครั้งใหญ่ลุกลามไปทั่วทั้งแผ่นดิน ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ส่วนคนที่เหลือรอดนับว่าสวรรค์เมตตาถึงขีดสุดแล้วหยางอวิ๋นเฉิงไม่ใช่หลานชายคนโปรดของตระกูลหยางสักเท่าไหร่ เขามีท่านปู่เพียงคนเด

ถึงไม่อยากเชื่อแต่เมื่อเห็นสายตาของนางเยี่ยนซูก็พูดไม่ออก เขาเป็นถึงขุนนางแต่กลับดูตัวยาง่าย ๆ ไม่ออก ต่างจากหญิงชาวบ้านผู้นี้ที่ดูไร้การศึกษาแต่กลับละเอียดรอบคอบยิ่งกว่า"เจ้ามั่นใจนักหรือ""อย่างน้อยพี่ใหญ่ของเจ้าก็ไม่ตายผ่อนส่งแล้วกัน"นางเทยาทิ้งแล้วนำสมุนไพรสดที่เก็บมาจากบนเขาจัดใส่ในหม้อ ตวงน้ำตามสัดส่วนที่เคยศึกษามา แล้วตั้งบนเตาไฟ"ยาของข้าจะช่วยลดการอักเสบภายในและช่วยให้เลือดไหลเวียนดีขึ้นแล้วยังลดปวดได้อีกด้วย ส่วนการบำรุงต้องใช้อาหารช่วย"เยี่ยนซูอดประหลาดใจไม่ได้ สตรีผู้นี้เขาเคยเห็นนางมาบ้าง เมื่อก่อนนางเป็นคนเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา เหตุใดพอมาอยู่กับพี่ใหญ่นางถึงได้พูดจาฉะฉานนัก"ข้าจะไปเอาอาหารให้พี่ใหญ่กับเด็ก ๆ กิน"นางพยักหน้าแล้วหันไปเคี่ยวยาต้มที่เริ่มเดือดทั้งสี่คนกินข้าวร่วมกันในบ้าน ทุกครั้งที่เยี่ยนซูมาที่นี่เขามักเอาของกินดี ๆ มาฝากไม่เคยขาด ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน"กินเยอะ ๆ นะ พี่ใหญ่ท่านก็กินด้วย ข้าจะเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้"หยางอวิ๋นเฉิงสะอึก คีบอาหารค้างกลางอากาศ นึกถึงเหตุการณ์ที่เสิ่นชิงเซียนเช็ดตัวให้ อาหารรสเลิศก็จืดชืดขึ้นมาทันใด"ข้าวชามนี้เก็บเอาไว้ก

เหยียนอิงอิงคิดบางอย่างออกนางไม่รอช้ามุ่งหน้าไปที่บ้านของสหายทันที "อี้เอ๋อร์อยู่หรือไม่" ฟางอี้ เป็นเด็กสาววัยเดียวกันเดินออกมาจากบ้าน ยิ้มแย้มดีใจเมื่อเห็นหน้าสหายที่ไม่ได้พบกันนาน "อ้าว อิงอิง มาถึงนานแล้วหรือเหตุใดไม่บอกกล่าว เข้าบ้านก่อนเถิด" นางเข้ามาช่วยถือตะกร้าจากมือเหยียนอิงอิงที่ส่งยิ้มหวานให้แล้วจูงมือเดินเข้าบ้าน "ข้าเอาไข่มาขาย ท่านย่าบอกว่าครึ่งหนึ่งยกให้เจ้า รับเงินครึ่งเดียวก็พอ" ถึงจะให้ฟรีบ้างแต่นางก็ไม่ขาดทุน ได้เงินไม่มากยังดีกว่าไม่ได้เลย นับเป็นการขายของที่ไม่หักหาญน้ำใจสหายจริง ๆ ได้ทั้งเงินและคำชื่นชมจากสหายรักนางถือว่าน่าพอใจแล้ว ฟางอี้เบิกตากว้าง กึ่งเกรงใจกึ่งดีใจ ไข่ไก่มีราคาแพงแต่เหยียนอิงอิงยังกล้าแบ่งให้นางฟรี ๆ "ได้สิ ข้าไปหยิบเงินก่อน" เหยียนอิงอิงยิ้มดีใจที่นางจะได้เงิน นางตั้งใจเอาเงินส่วนนี้เก็บไว้ใช้ส่วนตัวไม่บอกท่านย่าเป็นอันขาด ฟางอี้เดินออกมาแล้วนั่งลง จ่ายเงินค่าไข่ให้เหยียนอิงอิงตามที่ตกลงไว้ จากนั้นจึงนำไปเก็บไว้ กล่าวขอบใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อิงอิง วันหลังอย่าทำอย่างนี้นะ ข้าวยากหมากแพง ไข่เจ้าก็เก็บไว้กินบ้าง" จะไม่ให้ห่วงสหายคงดูไ

บ้านหลังเล็กของบัณฑิตหยางอวิ๋นเฉิงที่อาศัยกับครอบครัวมีเพียงห้องเดียว เสิ่นชิงเซียนต้องปูเสื่อบาง ๆ นอนที่มุมห้องอีกด้านหนึ่ง เด็กแฝดสองคนนอนบนฟูกเก่าค่อนข้างบางใกล้กับบิดา ทั้งห้องหมอนมีเพียงสองใบ หยางอวิ๋นเฉิงใช้หนึ่งใบและเด็กสองคนหนุนด้วยกันอีกใบ เสิ่นชิงเซียนห่มผ้าผืนบางใช้แขนหนุนศีรษะ นางนอนหันหลังเข้าข้างฝา แต่ละวันไม่คิดมาก เพียงให้ผ่านพ้นไปเพื่อเริ่มต้นวันใหม่ นางไม่เคยรู้ว่าสายตาคมคู่หนึ่งเฝ้ามองดูนางและเด็กสองคนสลับกันเนิ่นนาน กว่าจะนอนหลับได้ในแต่ละวันนับว่ายากยิ่งนัก หยางอวิ๋นเฉิงมองสามชีวิตที่ร่วมชะตากรรมเดียวกับเขาในใจนึกโทษตัวเองอยู่อย่างนั้น เสิ่นชิงเซียนแต่งกับเขา เขาก็ป่วยแล้วก่อนหน้านี้ มิหนำซ้ำยังเดินไม่ได้ นางต้องตกระกำลำบากเลี้ยงเขาและลูกของเขา ร่างกายก็ผอมแห้งไม่ต่างกันแต่เขากลับให้ชีวิตดี ๆ แก่นางและลูกไม่ได้เลย นางเลือกจะทิ้งไปก็ย่อมได้ วันที่นางหายไปเป็นเวลานานเขาเริ่มเตรียมใจแล้วว่านางอาจจะไม่กลับมาทนความยากจนกับครอบครัวเขา แต่นางก็กลับมาพร้อมอาหารที่ช่วยให้เขาและลูกได้อิ่มท้อง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานที่เขาควรปกป้องถือเป็นสิ่งที่สมควรทำที่สุดแล้ว หยา