ลิขิตชะตาครอบครัวตัวร้าย

"ตายรึเปล่า"

"นอนนิ่งเช่นนี้ ข้าว่าไม่รอดแล้ว"

ชายหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังก้ม ๆ เงย ๆ มองร่างผอมโซตรงหน้า สตรีวัยแรกรุ่นนอนหมดสติอยู่กลางทาง สวมเสื้อผ้าเก่าที่ปะชุนหลายจุด ข้างตัวของนางมีตะกร้าเปล่าและเสียมขนาดเล็กที่กระจายออกจากกัน

ดูจากรูปการณ์แล้วคงล้มลงแรงพอสมควร

"ไม่มีเลือดออกจากส่วนใด ดีที่เป็นพื้นหญ้า"

หญิงวัยกลางคนเดินสำรวจอยู่ห่าง ๆ เอ่ยขึ้น

"จะมีเลือดหรือไม่มีก็ไร้ประโยชน์แล้ว คนตายไปแล้ว"

ชายคนที่มาด้วยกันขมวดคิ้ววิเคราะห์

ยามนี้โรคระบาดแม้จะเริ่มจางลงไปบ้างแต่ก็ยังไม่หายไปทั้งหมด ถึงอยากช่วยก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวนาง

"เอาอย่างไร จะแบกศพเข้าหมู่บ้านหรือปล่อยไว้เช่นนี้"

ชายคนเดิมถามความเห็นจากคนในกลุ่ม ทุกคนต่างมองหน้ากัน บางคนส่ายหน้า บางคนถอยออกห่าง แต่สายตาทุกคนล้วนเป็นคำตอบเดียวกัน

"อย่าเสี่ยงเลย ถ้าพวกเราติดโรคขึ้นมาจะตายกันหมดนี่รวมถึงครอบครัวด้วย หากนางยังไม่ตายเดี๋ยวก็กลับบ้านได้เอง"

เมื่อลงความเห็นเช่นนี้พวกเขาจึงไม่สนใจนางอีก ต่างหันหลังเร่งฝีเท้าเดินจากไป ถึงอยากช่วยเหลือแต่เมื่อหารือกันแล้วจึงลงมติดังที่กล่าวมา

"เสียงเอะอะที่ไหนกัน"

เสิ่นชิงเซียนลืมตาขึ้นเพราะความสงสัย นางกลอกตาไปรอบตัวแต่ไม่พบผู้ใด มีเพียงทุ่งหญ้าแห้งโล่ง ๆ กับต้นไม้เหี่ยว ๆ ยืนโด่เด่อยู่เพียงหนึ่งต้น

นางพยุงตัวลุกขึ้นจึงไขข้อข้องใจได้สำเร็จ

"เสียงเอะอะนั่น คงมาจากคนกลุ่มนั้นสินะ"

นางเห็นเพียงกลุ่มคนที่ห่างออกไปทุกที

"ทำไมมาอยู่ทุ่งหญ้าล่ะ ฉันควรอยู่โรงพยาบาลสิ"

เสิ่นชิงเซียนคิดย้อนกลับไป เมื่อวานฝึกทหารในค่ายประมาณห้าชั่วโมงโดยไม่พักต่อด้วยไปเรียนทำอาหารจนถึงค่ำ โรงพยาบาลก็โทรมาให้ไปอยู่เวรด่วนทั้งที่เป็นวันหยุดของเธอ

หญิงสาวยกมือขึ้นทาบอก หัวใจยังคงเต้นแรง

"ยังไม่ตายนี่ ว่าแต่...อยู่ที่ไหน?"

นางก้มมองเสื้อผ้าที่เก่าคร่ำคร่ามีรอยปะชุนหลายแห่ง มองบรรยากาศรอบตัวที่วังเวงไร้ผู้คน

เสิ่นชิงเซียน แพทย์ทหารหญิงแห่งปลายศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ผู้หลงใหลการทำอาหารและศาสตร์การรักษาด้วยสมุนไพรเป็นชีวิตจิตใจ จนต้องลงเรียนจริงจังและชนะการประกวดได้รางวัลมากมาย นางมีชีวิตที่ดีครบทุกรสชาติอย่างที่ต้องการ แต่เรื่องไม่แน่นอนก็เกิดขึ้นเมื่อเกิดหัวใจวาย เสียชีวิตเฉียบพลันขณะเข้าเวรกลางดึก

"นี่สินะ คือการทะลุมิติ"

นางแค่นเสียงอย่างไร้คำอธิบายกับตนเอง สิ่งที่ไม่ควรเกิดได้เกิดขึ้นกับนาง แต่ก่อนจะได้วิเคราะห์ต่อนางก็เกิดมึนหัวหน้ามืดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์มากมายผุดขึ้นในห้วงความคิด ความทรงจำของร่างเดิม ผสมผสานกับวิญญาณใหม่ทำให้นางสั่นสะท้านอยู่ครู่หนึ่ง

"ทะลุมิติมาจริงด้วย"

นางถอนหายใจส่ายหน้าอย่างอับจน เสิ่นชิงเซียนคนเก่าตายจากโลกเดิม วิญญาณทะลุมิติมาอยู่ในร่างหญิงสาวบ้านนอกที่ไร้การศึกษาคนหนึ่ง

ที่สำคัญนางแต่งงานมีครอบครัวแล้ว ร่างเดิมออกมาหาของป่าไปเลี้ยงคนในบ้านหลายชีวิต แต่ด้วยความที่ทำอะไรไม่เป็นจึงได้เพียงตะกร้าเปล่ากลับบ้านและที่สำคัญนางไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว

เสิ่นชิงเซียนกลืนน้ำลายแห้งผาก นางพยายามลุกขึ้นยืน ทว่าขาทั้งสองกลับอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปอีกครั้ง

"อดอาหารสามวัน แล้วยังออกมาหาของป่าอีก"

นางหัวเราะในลำคอไม่รู้ว่าควรชมว่าร่างเดิมอดทนเก่งหรือควรตำหนิว่าโง่เขลาดี

ในฐานะแพทย์ทหาร นางรู้ดีว่า ร่างกายเช่นนี้อยู่ในสภาวะอันตรายเพียงใด ทั้งน้ำตาลต่ำ กล้ามเนื้อสลาย หัวใจทำงานเกินกำลัง ไม่แปลกที่นางจะล้มหมดสติลงกลางทุ่ง

เสิ่นชิงเซียนก้มมองตะกร้าเปล่าที่ตกอยู่ไม่ไกล เสียมเล็ก ๆ ด้ามเก่าที่มีรอยแตกตรงปลายด้ามจับ นางเดินไปเก็บมันขึ้นมา มือที่ผอมแห้งสั่นเล็กน้อย

"อย่างน้อยก็ยังไม่ตายซ้ำอีกรอบ"

นางพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสูดหายใจลึก บังคับให้สมองกลับมาทำงาน

"ยังไงก็ต้องใช้ชีวิตต่อ"

หากยังแบกสังขารผอมแห้งเดินต่อไปคาดว่านางคงเป็นลมแน่ ๆ นางมองซ้ายมองขวาอยู่ไม่นานก็ลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซเข้าไปในป่าอีกครั้ง

"ให้ตายสิ หากมีลมพัดมาร่างนี้คงไม่พ้นล้มหัวคะมำ"

นึกแล้วก็หงุดหงิด ความคล่องตัวในอดีตบัดนี้ใช้ไม่ได้แล้ว นางเคยวิ่ง เคยกระโดด ยามนี้ทำได้เพียงเดินประคองร่างเหมือนโครงกระดูกเดินได้ไม่ให้เซล้มลงเท่านั้น

สอดส่ายสายตาไปด้านบนด้านล่างก็พอจะมีของกินได้ เสิ่นชิงเซียนมองเห็นต้นมันเทศนางรีบดึงเสียมจากตะกร้าลงมือขุดด้วยมืออันสั่นเทา

"เรี่ยวแรงนี้ช่างเป็นอุปสรรคจริง ๆ เลย"

นางเริ่มบ่นที่ร่างการนี้แรงน้อยชักช้าไม่ทันใจ

นางขุดหัวมันเทศขนาดใหญ่ได้สามหัวและยิ่งขุดก็ยิ่งเจอมากขึ้นเรื่อย ๆ

"เยี่ยมเลย เอาหมดนี่แหละ"

หญิงสาวเก็บหัวมันเทศใส่ตะกร้าจนเกือบเต็มจากนั้นตัดใบไม้มาปิดเอาไว้มิดชิดและแยกออกมาสามหัว ก่อนอื่นนางต้องกินอะไรลงท้องเสียก่อนจึงจะมีแรงแบกตะกร้า

เสิ่นชิงเซียนจัดการก่อไฟด้วยทักษะที่ติดตัวมา ไม่นานก็เกิดเพลิงขึ้น นางโยนมันเทศเข้าไปในกองไฟรอจนสุกจึงจัดการกินจนหมดเกลี้ยง

"อา...ค่อยยังชั่วหน่อย ข้ามองเห็นสวรรค์อยู่รำไรแล้ว"

เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนตาม จู่ ๆ นางหลับตาลงและผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

นานกี่ชั่วยามก็จำไม่ได้แล้วตื่นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงโพล้เพล้ เสิ่นชิงเซียนดีดตัวลุกขึ้นนางตั้งสติแล้วดับกองไฟจนสนิท จากนั้นจึงแบกตะกร้าออกเดินทาง

"ได้กินอิ่มนอนพักกลับสดชื่นมีแรงขึ้นเยอะเลย"

นางสูดลมหายใจลึกรับอากาศบริสุทธิ์ที่หาได้ยากยิ่งในโลกก่อน

"ช่างดีจริง ๆ การทะลุมิติก็ไม่ได้แย่เสมอไปหรอก"

ข้างหน้ามีแม่น้ำ นางเดินไปล้างหน้าล้างตาและดื่มน้ำจนอิ่มแล้วออกเดินทางกลับบ้านต่อ

จากความทรงจำของร่างเดิม บ้านไม่ได้อยู่ไกลจากทุ่งหญ้านี้นัก เดินอ้อมเนินเตี้ย ๆ อีกลูกก็จะเห็นหลังคาฟางเก่า ๆ สามหลังติดกัน หนึ่งในนั้นคือที่อยู่ของนาง

และในบ้านหลังนั้นมีสามชีวิตรออยู่

สามชีวิตที่ร่างเดิมต้องเลี้ยงดู ทั้งที่ตัวเองยังแทบเอาชีวิตไม่รอด

เสิ่นชิงเซียนกัดริมฝีปาก ความรู้สึกประหลาดเอ่อขึ้นในใจ มันไม่ใช่ความรักหรือความผูกพัน แต่เป็นความรับผิดชอบของนาง

"เอาเถอะ"

นางเอ่ยเสียงเบา เหมือนตัดสินใจเรื่องสำคัญ

"ถ้าสวรรค์ให้ข้าทะลุมิติมาแล้ว หากต้องมาตายเพราะความหิวอีกครั้ง ก็นับว่าแย่เกินไปจริง ๆ"

นางจับตะกร้ากระชับกับแผ่นหลังบาง พยายามเดินด้วยจังหวะช้าแต่มั่นคง ไม่ฝืนร่างกายเกินไป ทุกย่างก้าวล้วนอาศัยประสบการณ์ที่เคยฝึกหนักกว่านี้หลายเท่า มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่อยู่ข้างหน้า

เมื่อหลังคาฟางเก่า ๆ ปรากฏในสายตาภายในไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสิ่นชิงเซียนหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นช้าลงโดยไม่รู้ตัว

บ้านหลังนั้นดูเงียบเกินไป ไม่มีควันไฟ ไม่มีเสียงสิ่งมีชีวิตและไม่มีแม้แต่เงาคนสักคน

นางกำเสียมแน่นขึ้น ก้าวเข้าไปช้า ๆ โดยไม่รู้ว่ามีสิ่งใดรออยู่

บ้านไม้ผุพังจนแทบไม่เหมือนบ้านคน ไม่ใช่สิ ใช้คำจำกัดความว่าเล้าหมูยังไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วครอบครัวนี้อยู่รอดมาได้อย่างไร ฤดูหนาวที่หนาวเหน็บทั้งพ่อทั้งลูกยังรอดมาเป็นผู้เป็นคนที่สมบูรณ์ได้หรือ