SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

SABRINA DE VERA'S POV "Ang aga mo yatang nagising, may lakad ka?" tanong ni Manong Ben ng maabutan niyo ako sa kusina. "Opo. Dadalaw ako kina Danica, nabalitaan ko kasi na buntis na.." nakangiting pag-kwento ko dito. Ngumiti si Manong Ben sabay abot sa akin ng gawa niyang sandwich. "Iyan na ang gawin mong pananghalian, gusto mo ba na ihatid na rin kita mamaya?" muling tanong nito na agad ko namang tinanggihan. "Ayos lang po ako, Manong. Kaya ko naman pong mag-drive kaya wag niyo na hong abalahin pa ang sarili niyo na ihatid ako," tugon ko. Nagkibit balikat lamang ito at makalipas ang ilang minuto ay ngumiti siya at umalis. Kaya ng maubos ko ang kape ko ay nilisan ko na rin ang kusina upang puntahan si Cassandra para ibilin si Savi sa kanya. Nang nasa sala na ako ay nakita ko siyang abala sa pagkakalikot ng cellphone niya. "Cass," mahinang usal ko at agad itong nag-angat ng tingin sa akin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago niya unti-unting ibinaba ang haw

SABRINA DE VERA'S POV I couldn't move. Parang nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Tatlong taon ko siyang hindi nakita nang ganito kalapit. At ngayon... Nakatayo siya sa harapan ko. And looking at me with those same dark eyes that once made me fall in love. But something was different. Something was missing. The warmth. The softness. The affection I used to see whenever he looked at me. Because right now...Rouge was staring at me with a gaze so cold it almost hurt. Naramdaman ko ang paninikip ng aking dibdib at gusto kong magsalita nang kahit ano. I wanted to ask how he was. If he had been eating properly. If he was sleeping enough. If he was happy. If he ever thought about me. But all those questions remained trapped inside my throat. Because I no longer had the right to ask them. "Rouge..." Mahina kong ulit. His jaw immediately tightened. And for a brief moment...I saw something crack behind those cold eyes. Pain. Anger. Longing.Sobrang d

ROUGE VALDERAMA'S POV Tahimik kaming dalawa ni Kael sa buong byahe. At sa tingin ko ay mabuti na rin na gano'n kaysa sa kulitin niya ako at baka kung ano pa ang mangyari. Because today...I was in a very bad mood. Hindi lang basta-basta bad mood, kundi galit talaga. At ang mas nakakainis pa ay hindi ko alam kung kanino ba talaga ako nagagalit. Kung sa sarili ko ba? Kay Sabrina? Sa lalaking kasama niya? O sa katotohanang tatlong taon ko siyang hinintay para lang makita siyang nakangiti habang may kausap na iba. Mariin na umigting ang panga ako... paulit-ulit hanggang sa naramdaman ko na ang pananakit nito. "Sir..." Mahinang tawag ni Kael. I ignored him. Nagpatuloy lang ako sa pagtingin sa labas ng bintana. Watching the city blur past. Watching people live normal lives. Watching everyone else move forward. While somehow... I was still trapped three years ago. "Sir." Muli niyang tawag. "What is it Kael?" inis kong tugon sa kanya. Kael immediately went

SABRINA DE VERA'S POV Nanginginig ang katawan ko at hindi mapakali sa passenger seat, habang katabi si Daddy. Samantalang si Thomas naman ang nasa harapan at nagmamaneho. Halos hindi ko namalayan na ilang beses ko nang kinuyom at binitiwan ang mga kamay ko. Hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ako makapag-isip. Puro masasamang bagay ang pumapasok sa utak ko. What if he doesn't make it? What if I'm already too late? What if... Mahigpit kong ipinikit ang mga mata ko. Ayaw kong isipin iyon. Ayaw kong tanggapin. "Sabrina." Napatingin ako kay Daddy, agad na nagtagpo ang aming tingin at sumilay ang ngiti sa labi niya upang pakalmahin ako. "Rouge is strong." Gusto kong maniwala. Pero sa ngayon...hindi sapat ang mga salitang iyon para pakalmahin ako. Makalipas ang ilang minuto ay tuluyan nang huminto ang sasakyan sa harap ng ospital. Hindi ko na hinintay pang bumukas nang maayos ang pinto. Agad akong lumabas. At halos patakbo nang pumasok sa loob. "M

ROUGE VALDERAMA'S POV"Kilala kita. Alam ko na mas gugustuhin mong mangyari ulit ang bagay na ito para puntahan ka ulit ni Sabrina! Wala kang maitatago sa 'kin hayod ka," mariing asik niya. Doon ako natawa nang husto pero agad din akong natahimik ng biglang sumakit ang t'yan ko dahil sa inihagis ni Kael doon. "Ako nalang ang bab*ril sayo, Rouge. Hindi ka naman natamaan sa ulo pero mukhang may tama kana sa utak." The smile on my face slowly disappeared. Reality had a habit of returning at the worst possible moments. And right now... Reality came in the form of an assassination attempt. Tahimik kong iniwas ang tingin ko kay Kael sabay tumikhim ng mahina. Makalipas ang ilang segundo ay tsaka ako lumingon ulit sa kanya at ngayon ay nagbago na ang kanyang ekspresyon.Nawala ang biro sa mukha niya. And now he has the same expression he always wore whenever things became serious. Which meant... Things were serious. "Tell me who did it," utos ko. Kael straightened in his chair. Th