SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

SABRINA DE VERA'S POV "Ipapa-annul mo ang kasal niyong dalawa ni Rouge?" hindi makapaniwalang tanong ni Daddy, matapos niyang makita ang annulment papers. Maya-maya pa ay iniabot niya iyon sa akin...at tahimik ko iyong tinanggap sabay inilagay sa loob ng envelope. "Pagkatapos ko kayong payagan na tumira sa iisang bubong? maghihiwalay kayo? ano ba ang nangyari, Sabrina?" sunod-sunod niyang tanong. Hindi ko rin naman siya masisisi dahil maayos naman ang lahat tapos bigla niyang malalaman na makikipaghiwalay ako sa asawa ko. "Dad..." nahihirapan kong sambit at pabagsak na naupo sa sofa, "Tingin ko ay mas makakabuti ito para sa aming dalawa. Alam niyo naman na maging magulo ang lahat dahil sa litrato na kumalat. I think... it'll be better if we just break-up," paliwanag ko. Hindi ko maatim na sabihin sa kanya kung ano ba talaga ang dahilan bukod sa nauna kong sinabi. Natatakot kasi ako na baka magbago ang tingin niya kay Rouge...kapag sinabi ko ang tungkol sa kanya at kay Madona.

ROUGE VALDERAMA’S POV “Hindi ko na kaya, Rouge…” And hearing those words from her… felt worse than death itself. Pakiramdam ko ay unti-unting dinudurog ang buong pagkatao ko habang nakatingin sa babaeng nasa harapan ko. Sa asawa ko. Sa pinakamahalagang tao sa buhay ko. And I'm going to lose her. Slowly. Painfully.Right in front of me. “No…” basag kong bulong habang mabilis kong hinawakan ang magkabilang kamay niya. Malamig. Nanginginig. Agad akong lumuhod sa harapan niya. Wala na akong pakialam kung gaano ako kaawa-awang tingnan ngayon. Wala na akong pakialam kung gaano kababa ang tingin ko sa sarili ko. Because I was desperate. F*cking desperate. “Tell me what to do,” nanginginig kong saad habang mahigpit ang hawak ko sa mga kamay niya. “Please…sabihin mo lang kung anong gusto mong gawin ko…” Unti-unti siyang napapikit habang pilit pinipigilan ang pag-iyak. Pero nagpatuloy lang ako. “Do you want me to leave politics?” dagdag ko agad. “I’ll do it.” Bigla siyang nap

SABRINA DE VERA’S POV “Baby please…” Basag na basag ang boses ni Rouge habang pilit akong sinusundan sa gitna ng magulong hallway. Pero hindi na ako lumingon. Hindi ko kaya. Dahil pakiramdam ko…kapag nakita ko pa ulit ang mukha niya, babagsak na naman ako. Kaya mas binilisan ko ang paglalakad. Sunod-sunod pa rin ang flash ng cameras sa paligid. Mga sigaw. Mga tanong. Mga yabag ng reporters na pilit sumusunod sa amin. “MAYOR!” “WHO IS THE WOMAN?!” Iyon ang paulit-ulit nilang tanong habang patuloy sa pagsunod sa amin. Isa talaga ito sa mga dahilan kung bakit ayaw na ayaw ko sa mga media. Hindi man lang marunong makiramdam...hindi kayang basahin ang sitwasyon at sige lang kung sige. Humigpit agad ang hawak ko sa bag ko habang pilit hindi pinapansin ang lahat. My chest was hurting so badly. Halos hindi na ako makahinga. “Sabrina!” Napapikit ako nang mariin nang marinig ko ulit ang boses niya. Bakit kailangan niya akong tawagin nang gano’n? Bakit kailangan niyang pahira

SABRINA DE VERA’S POV Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi. At hanggang ngayon ay iniisip ko pa rin ang sinabi ni Cassandra. What if she was right? Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko habang nakatitig sa kisame ng kwarto ko. Stress lang siguro ito. Baka pagod at kailangan lang magpahinga. Pwede ring dahil sa biglaang adjustment ko rito sa London. Pero kahit anong dahilan pa ang sabihin ko sa sarili ko…hindi pa rin maalis ang kaba sa dibdib ko. Kaya kinabukasan…nandito kami ngayon ni Cassandra sa isang private clinic. Tahimik akong nakaupo sa waiting area habang mahigpit na magkahawak ang mga kamay ko sa kandungan ko. Malamig ang paligid. Amoy disinfectant. At bawat segundo ng paghihintay ay pakiramdam ko unti-unti akong kinakain ng kaba. “You’re pale,” mahinang sambit ni Cassandra mula sa tabi ko. Napakurap ako bago pilit ngumiti. “I’m fine.” Pero halatang hindi siya naniwala. “You’ve been shaking since this morning.” Agad akong napabuntong-hininga at yumuko. H

ROUGE VALDERAMA’S POV The glass in my hand was already half-empty, but it still felt like nothing. Useless. Gaya ng mga bagay na ginagawa ko para lunurin at sirain ang sarili ko sa loob ng dalawang taon. I took another slow sip of whiskey, the burn sliding down my throat, mixing with the cigarette smoke curling around my fingers. The mansion was too quiet again...too clean, too big, too empty. Just like my life. My gaze stayed fixed on nothing in particular. The city lights outside the window blurred slightly, like even the world didn’t want to stay in focus for me anymore. Two years. Two damn years since she walked away. And I was still here. Still stuck on the same night, the same hallway, the same look in her eyes before she left me like I was nothing to her. A sudden knock broke the silence. I didn’t answer. The door opened anyway. “Sir.” Boses ni Kael ang narinig ko. I exhaled slowly, not bothering to look at him right away. “What is it.” There was a pause. A care