All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 1 - Chapter 10

SABRINA DE VERA’S POV “Annulment?” Parang bumagal ang mundo ko sa narinig kong salita. Napatigil ako sa paglalakad sa may hagdan, hawak pa rin ang strap ng bag ko habang nakatitig sa sala kung saan naroon si Mommy at ang kaibigan niya. “Matagal ko na itong iniisip,” narinig kong sabi ni Mommy, mahina pero malinaw. “Hindi na kami masaya. And I think… it’s time.” Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Hindi na masaya? Ganun na lang ‘yon? Bigla akong bumaba ng hagdan, hindi na iniisip kung maririnig nila ako. “Mom.” Napalingon silang dalawa sa akin. Halata ang gulat sa mukha ni Mommy. “Sabrina… you’re home already?” Tiningnan ko siya nang diretso. “You’re filing an annulment?” Tahimik. Isang segundo. Dalawa. Hanggang sa napabuntong-hininga siya. “Hindi mo dapat nalaman sa ganitong paraan—” “Then how, Mom?” putol ko agad, bahagyang tumataas ang boses ko. “Kailan mo balak sabihin? Kapag tapos na?” “Sabrina, lower your voice—” “No!” Napailing ako, r

SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Dahan-dahan akong nagmulat. At doon ko siya nakita. Nakaupo na ito sa silya sa tapat ko. Salubong ang kilay at kitang-kita ang iritasyon sa mukha habang nakatingin sa akin. Siya iyong lalaking nasa kama ko kaninang umaga. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Pero pinilit kong huwag magpakita ng kahit anong reaksyon. Hindi ako nagsalita. Hindi ko siya tiningnan nang direkta. Kinuha ko lang ang tasa ko at muling sumimsim ng kape, kahit ramdam kong nanginginig ang kamay ko. Tahimik siya sandali. Parang pinagmamasdan ako. “At least say something,” kalmado niyang sabi. Mababa ang boses. Controlled. “Or is that your thing or a hobby? Like leaving after spending the night with someone like it meant nothing?” Hindi ako nakapagsalita.... nakatingin lamang ako sa kanya at hindi pa din magawang mai-proseso kung siya ba talaga ang nasa harapan ko ngayon. Maya-maya pa ay gumalaw siya, may kinuha siya sa kanyang bulsa at inilapag n

SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Nanlaki ang mata ko. Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko. It doesn't make sense. How does this even happen? “What…?” mahina kong bulong. Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal sa aming dalawa ay naroon din. Nanlamig ang buong katawan ko. Dahan-dahan akong napatingin sa kanya. “Joke ba ‘to?” nanginginig kong tanong. “Anong klaseng kalokohan ‘to?” Tahimik lang siya. Walang emosyon. Walang kahit anong indikasyon na nagbibiro siya. “This is impossible,” napailing ako, mabilis na ibinaba ang papel. “Hindi puwedeng kasal tayong dalawa!" “Yes we are.” Aniya, dahilan para mas lalo akong mapikon. Ibinagsak ko ang pareho kong palad sa ibabaw ng mesa. Nakagawa iyon nang isang malakas na tunog dahilan para magsilingon ang iilang customers sa direction namin. “You’re lying,” mariin kong sabi, pilit kinokontrol ang sarili ko. “This isn’t legal. This isn’t r

ROGUE VALDERAMA’S POV Tahimik ang buong bahay nang makarating ako. Pero hindi ako nagulat nang makita ko ang isang pamilyar na pigura na ngayon ay nakaupo sa sofa... kalmadong kalmado ang pustura nito na para bang pagmamay-ari niya itong bahay. Casper Jimenez My cousin. May hawak siyang baso ng alak, iniikot iyon habang nakatingin sa akin at may halong aliw ang mga mata. “At last,” aniya, nakangising sumandal. “The husband returns.” Hindi ako agad sumagot. Tinanggal ko ang coat ko, isinabit iyon nang maayos bago ko siya tuluyang hinarap. Tahimik. Kontrolado. “So…” tumayo siya, dahan-dahang lumapit. “How was the meeting with your wife?” Diin sa salitang wife. May halong pang-aasar. Bahagya kong ibinaling ang tingin sa kanya. “Don’t start, Casper..." banta ko ngunit ngumisi lang ito. “Oh, I will,” sagot niya agad. "You should have thanked me because she chose me that night. Dahil kung nagkataon na ibang lalaki ang nilapitan niya, malamang ay hindi ka niya makikilala ngayo

SABRINA DE VERA'S POV The MC’s voice boomed across the field, formally introducing the VIPs one by one. Applause erupted as each mayor, the governor, and the foreign investors stepped onto the stage, shaking hands and exchanging polite smiles. I clutched my bag a little tighter, trying to stay grounded. My eyes darted subtly to the edges of the crowd, scanning for any familiar face... most importantly, Rouge's. Danica and the others were chatting quietly, laughing at some inside joke, pero halos wala akong marinig dahil sobrang okupado ng isipan ko sa mga sandaling ito. “Sab, you’re too quiet. Are you listening?” Danica’s whisper pulled me back to reality. I forced a laugh. “Yeah, yeah… just taking it all in.” She smirked. “Uh-huh. Sure.” We decided to shift slightly, moving a few steps further from the stage, into a small cluster of students who were standing off to the side. From here, we had a clear view of the VIPs but were far enough that anyone walking past might not