All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 131 - Chapter 139

ROUGE VALDERAMA'S POVThe men who spent years making other people afraid...are looked terrified now after seeing me. I slowly walked toward the couch positioned at the center of the office. No rush. No dramatic threats. Just silence. The kind of silence that made people uncomfortable. The kind that forced them to hear their own heartbeat. I sat down. Crossed one leg over the other. At pagkatapos niyon ay nag-angat ako ng tingin sa kanila. Tiningnan ko sila isa-isa. Mula kay Alvarez, patungo kay Villarreal hanggang sa dumapo ang mga mata ko kay Enzo. Ang lalaki na minsan ko ng binantaan noon sa t'wing nakikita ko siyang kasama si Sabrina.Nang mapansin niya ang pagtitig ko ay mabilis niyang iniwas ang kanyang tingin. Dahilan upang mapangisi ako bago ko muling ibinalik ang tingin ko sa dalawa. The reaction was immediate. "Valderama, think very carefully about what you're doing." Villarreal's voice was no longer confident. No longer powerful. It sounded nervous. Desperate.

SABRINA DE VERA'S POV I never thought something this simple could make me emotional. Yet here I was. Trying not to cry while walking through a crowded park on a warm Sunday afternoon. Because for the first time in years... We looked like a family. A real family. Not a secret, a dream but a real family going out together. Aurielle's laughter echoed through the air as she sat comfortably on Rouge's shoulders. Her tiny hands tangled in his hair. Completely happy. "Papa, faster!" Rouge immediately obeyed. "Faster?" "Yes, po!" masayang sambit ng anak ko at mas lalong lumaki ang ngiti sa labi nito. "Your mother will scold me." "I won't!" Aurielle protested. I laughed. "Don't drag me into this." Ngumiti lalo si Rouge at naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang hawak sa kamay ko. "Gutom kana ba? is there something you want to eat? " sunod-sunod niyang tanong. Nakatingin lamang ako sa kanya, at sa muling pagkakataon ay hindi ko mapigilang mamangha sa itsura

SABRINA DE VERA'S POV Ang amoy ng nilulutong pagkain ang unang sumalubong sa akin nang magising ako. Dahan-dahan akong napamulat ng mga mata at ilang segundo munang nanatiling nakahiga sa kama. Tahimik. Payapa. Hanggang sa unti-unting bumalik sa akin ang mga nangyari kahapon. Si Rouge. Si Aurielle. Ang pamilya naming tuluyan nang nabuo. Napangiti ako. Agad kong nilingon ang kabilang bahagi ng kama. Kumumot ang aking noo ng mapagtanto kong wala na siya roon. Hinaplos ko ang bahagi ng kama na kanyang hinigaan ay malamig na rin ito. Sa tingin ko ay kanina pa siya bumangon pero bakit hindi niya ako ginising. Magtatampo na sana ako kung hindi ko lang naamoy kanina ang mabangong amoy na sa tingin ko ay nanggaling sa kusina. Agad akong bumuntong-hininga at dahan-dahan akong bumangon at inayos ang suot kong oversized shirt bago isuot ang aking pajama pants. Pagkababa ko sa hagdan ay agad kong narinig ang mahinang kalansing ng mga kagamitan sa kusina. At unti-unting bumagal ang

ROUGE VALDERAMA'S POV Hindi ko alam kung ilang beses na akong tumingin sa relo ko. Hindi ko na matandaan dahil sa sobrang kaba na nararamdaman ko. Hindi ko pa ito naranasan, at kahit na ikumpara pa ito sa takot na naramdaman ko noon ng sabihin sa akin ni Kael na muntik ng may mangyari kay Sabrina...ay hindi pa rin nito kayang pantayan ang kaba na nararamdaman ko ngayon. I've spoken in front of thousands of people. I've faced hostile crowds. I've stood in debates where one wrong word could destroy an entire career. Pero ngayon? Pakiramdam ko ay para akong teenager na unang beses aamin sa babaeng gusto niya. Napabuntong-hininga ako. At muling itinaas ang tingin sa paligid. The venue looked exactly the way I wanted it. Elegant. Simple. Beautiful. White roses lined both sides of the aisle. Thousands of tiny lights decorated the entire place. Flower petals covered the floor. And at the very center was the place where I planned to ask the most important question of my life.

SABRINA DE VERA'S POV Halos manghina ako sa kakatawa at kakaiyak nang sabay. Habang si Aurielle naman ay nakatayo sa tabi namin at tila proud na proud sa sarili niya dahil sa ginawa niyang pagputol sa napakaimportanteng sandali. "Papa." Muli niyang tawag. Mas seryoso pa yata siya kaysa sa aming dalawa. "You forgot." Napailing si Rouge habang natatawa. Then he pinched the bridge of his nose. "Asan ba ang anak natin noong nagpapaulan ang langit ng mahabang pasensya?" reklamo niya. Agad akong natawa. "Magtataka ka pa eh sayo 'yan nagmana," agad kong tugon sa kanya. Napanguso si Aurielle. "Papa." Napatingin agad si Rouge sa kanya. "Yes, baby?" "Ask the question.." she suggested. Lalong lumakas ang tawanan ng mga taong nakapaligid sa amin. Maging si Kael ay nakatalikod na habang nanginginig ang mga balikat sa kakatawa. At sa wakas... Napabuntong-hininga si Rouge. Then he looked at me again. At sa isang iglap... Nawala ang tawanan. Nawala ang ingay. Nawala ang lahat