Todos los capítulos de แฟนเด็กมันยั่ว: Capítulo 11 - Capítulo 20

"ออกไปจากห้องนี้ได้เเล้ว""ห่ะ นี่พี่พึ่งจะถีบผมตกลงมาจากเตียงเเล้วยังจะมาพูดแบบนี้ได้อีกหรอครับ""เรื่องเมื่อคืนให้ถือซะว่าพวกมันไม่เคยเกิดขึ้น""นี่! นี่พี่พูดออกมาได้ยังไงกันเมื่อคืนพวกเราเอากันซะขนาดนั้น"อัคคีจ้องมองหน้าสีของพี่ธารที่พูดคำนั้นออกมา เมื่อคืนพวกเขาเอากันตั้งสามน้ำจนเหนื่อยเเล้วหลับไปด้วยกัน แต่ตอนนี้พี่ธารกลับบอกว่าให้ลืมมันไปซะ มันทำอย่างงั้นได้ซะที่ไหนกัน"ออกไปได้เเล้ว เรื่องเมื่อคืนที่มันเกิดขึ้นก็เพราะนายเมาและพี่เผลอตัวไปเท่านั้นเเหละ""ผมไม่ได้เมา ผมยังจำได้เรื่องทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นเมื่อคืน ผมไม่ได้ลืมมันเลยสักนิด""นายเมา! ออกไปได้เเล้ว เดี๋ยวนี้เลย! เเล้วพวกเราตอนนี้คืออาหลานกัน พี่จะไม่พูดอีกเด็ดขาด!"อัคคีได้ฟังก็รู้สึกจุกเจ็บไปทั้งหัวใจจนลืมความเจ็บที่ก้นไปเลย ทำไมพี่ธารถึงได้ใจเเข็งเเบบนี้ แค่เพราะพ่อเป็นเพื่อนสนิทเเล้วทำไมถึงจะไม่สามารถเป็นเเฟนกันได้ละ เขาไม่ได้สนเรื่องพวกนั้นสักหน่อยที่เเสดงออกมันยังไม่มากพอหรอนี่คือสิ่งที่อัคคีคิดอัคคีจ้องมองร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงใช้ผ้าห่มมาคลุมร่าง พวกเราเอากันมาสองครั้งเเล้วเห็นกันทุกส่วนของร่างกาย แต่อัคคี

"เด็กนี่ใครอ่ะพี่ธาร""ลูกคนรู้จักน่ะ หาห้องอยู่ไม่ได้เลยให้มาอยู่ด้วย""ผมคิดว่ามันชอบพี่นะ จ้องผมเป็นหมาหวงกระดูกเลย"ธารที่ได้ยินคำพูดนั้นของขุนเขาก็เงียบไปแป๋บหนึ่ง นี่ขนาดคนที่พึ่งจะรู้จักยังมองออกเลยว่าอัคคีนั้นชอบเขา แต่ความรักของเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก เขารู้ดีอายุนั้นคือเรื่องเล็กแต่เรื่องใหญ่คือพ่ออัคคีคือเพื่อนของเขามันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเราจะคบกันแม้เรื่องที่อีกฝ่ายจะโกหกเขาในตอนเเรกธารจะไม่ติดใจเอาความเเละปล่อยวางจากเรื่องนั้นเเล้วก็เถอะ เพราะเขาเองก็พอจะมองออกว่าสิ่งที่อัคคีกระทำนั้นทั้งเมื่อคืนเเละตอนเช้านี้คือความรักที่อัคคีมีให้เขา มันคือของจริงไม่ใช่สิ่งที่โกหกเสเเสร้งเเกล้งทำแต่อย่างใด"ยังไงตอนนี้พี่ก็เลิกกับแฟนไปแล้ว ผมว่าพี่ก็ลองพิจารณาอัคคีมันดูดีๆ ก็ได้นะ ผมว่ามันรักพี่จริงดูจากสายตาที่มันมองผมก็ได้""เรื่องนั้นเอาไว้คุยทีหลังเถอะ ว่าแต่เราจะอยู่ถึงตอนไหน""แฮ่ๆ! พี่ไม่เห็นต้องถามเลยพี่ก็รู้นิว่าวันหยุดผมชอบมาอยู่ที่ห้องพี่เพื่อประหยัดค่าเเอร์ห้องผม "ขุนเขาพูดด้วยอาการเเก้เขินเขายังอยู่ในช่วงสร้างเนื้อสร้างตัวเองอะไรที่ประหยัดได้ขุนเขาก็อยากที่จะประหยัด เพื่

พอผ่านวันนั้นที่ตั้งปณิธานว่าจะต้องทำให้พี่ธารยอมกลับมาคบด้วยกันให้ได้นั้น นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์เเล้วภายในตลอดอาทิตย์นี้เขาเเทบที่จะไม่เจอพี่ธารเลย พี่ธารงานยุ่งตลอดเวลาเห็นว่ามีคดีใหญ่เข้ามาทำให้ต้องทำงานตั้งเเต่เช้าจรดมืดที่อื่นพอกลับมาคนพี่ก็เข้าห้องนอนอย่างรวดเร็วตื่นเช้ามาก็รีบอาบน้ำเเล้วออกไปข้างนอกต่อย่างรวดเร็ว พวกเขาเเทบที่จะไม่ได้คุยกันเลยความสัมพันธ์หยุดชะงักไปเเบบนี้ แต่วันนี้เขาได้ยินมาว่าพี่ธารชนะคดีเเล้วคืนนี้จึงจะไปกินเลี้ยงฉลองกับคนที่เกี่ยวข้องพรุ่งนี้อัคคีจะรุกคนพี่ให้ทันตลอดเวลาเกือบอาทิตย์ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เขาพกพาความคิดนี้เเล้วนอนหลับรอวันพรุ่งนี้ แต่สุดท้ายก็นอนไม่หลับสักทีเพราะคนพี่ไม่กลับมาสักทีนี้ก็เกือบที่จะ 4 ทุ่มเเล้ว เขาออกจากห้องนอนไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นดูทีวีรอคนพี่กลับมาปังง!"อื้มม ทำไมรู้สึกว่าโลกหมุนวะ"ธารเอ่ยขึ้นหลังจากที่เปิดประตูห้องเสียงดัง ร่างเล็กของเขาเดินส่ายไปมาหลังจากที่เข้ามาภายในห้องเเล้ว เขาส่ายหัวสลัดความเมาในหัวให้ออกไปแต่ก็ยังเมาอยู่เหมือนเดิม สมองโล่งไปหมดเเล้วในตอนนี้แค่เข้ามาภายในห้องหลังจากที่ปิดประตูเขาก็ล้มพับลงไปนั่งกองอ

"ขอบคุณนะครับพี่ธารที่มาส่งผม""อื้ม รีบลงไปได้เเล้วเดี๋ยวก็เข้าเรียนสายหรอก""คร้าบบบ ว่าเเต่เมื่อพี่จะใจอ่อนยอมกลับมาคบเป็นเเฟนกับผมสักที นี่เราเลิกกันมาเป็นเดือนเเล้วนะ""พี่บอกเเล้วไงว่าพวกเราไม่มีทางกลับไปคบกันได้อีกรีบลงไปได้เเล้วพี่จะรีบไปทำงาน"อัคคีโดนพี่ธารไล่ให้ลงจากรถก็ยอมลงแต่โดยดี เเม้คำพูดของพี่ธารจะทำให้เขาปวดใจเเต่เขาก็ชินกับมันเเล้ว เพราะตลอดมาที่เขาพูดคำพวกนี้พี่ธารก็จะปฏิเสธตลอด เเต่อัคคีนั้นรู้ว่าพี่ธารยังคงชอบเขาอยู่ไม่ได้ทำได้อย่างที่พูดว่าตัวเองจะไม่มีวันกลับมาคบกันได้ในหลายวันที่ผ่านมาพี่ธารนั้นคอยเป็นห่วงเขาอยู่ตลอด ความสัมพันธ์ของพวกเรานั้นดีขึ้นมากจนในหลายวันมานี้พี่ธารทำอาหารเอาไว้ให้อัคคีได้กินด้วยกันบนโต๊ะกินข้าว ขณะที่อัคคีเดินคิดเรื่อยเปื่อยหันหน้ากลับไปมองด้วยความคิดที่ว่าพี่ธารจะยังไม่ไปจอดรถมองดูเขาค่อยๆ เดินจากไปแต่สิ่งที่เขาเห็นในเวลานี้ทำให้อัคคีเต็มไปด้วยความหึงหวง พี่ธารลงจากรถมายืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาดีพอๆ กันอยู่ข้างนอกดูสนุกสนาน เขาอยากจะเข้าไปชกหน้าผู้ชายคนนั้นมากเพราะสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องมองพี่ธารนั้นเหมือนกับสายตาของเขาขณะที่มอ

ช่วงนี้หลังจากที่ธารรู้เเล้วว่าพายุเรียนอยู่ที่มหาลัยใกล้กันนี้ที่เดียวกับอัคคี แถมยังเป็นผู้ช่วยของตัวเองอีกเขาที่ต้องการที่จะปรับความเข้าใจกันระหว่างอัคคีเเละพายุ จึงชวนพายุมาที่คอนโดตอนเย็นทุกวันเพื่อกินข้าวร่วมกันสามคนให้ทั้งอัคคีเเละพายุได้ปรับความเข้าใจต่อกันแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไรนักเพราะทั้งอัคคีเเละพายุเเม้จะคุยกันมากขึ้น แต่สายตาที่ใช้มองกันเเละคำพูดที่จิกกัดกันทุกคำที่พูดด้วยกันนั้นเขาดูออก ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาอยากจะช่วยทำให้ทั้งคู่หายผิดใจกันจะกลายเป็นเรื่องยากมากเเล้วในส่วนของอัคคีนั้นร้อนรนใจจะเเย่อยู่เเล้วตั้งเเต่วันเเรกที่พี่ธารบอกว่าจะพาพายุมากินข้าวเย็นที่บ้านด้วย เขาคิดมากเรื่องนี้มากคิดว่าพี่ธารจะปันใจไปชอบเจ้ารุ่นพี่ที่ชื่อพายุเเล้ว เพราะทุกคำพูดที่พี่ธารพูดกับมันต่างเต็มไปด้วยความห่วงใยแต่เมื่อพบว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดพี่ธารยังไม่ได้ปันใจออกไปให้พายุเขาก็โล่งใจหน่อยๆ แต่ก็ไม่ชอบที่จะเห็นหน้าของพายุทุกเย็นที่กินข้าวด้วยกัน ไม่รู้ว่าพี่ธารจะพามันกลับมาที่ห้องทำไมก็ไม่รู้บอกเเค่ว่าหอพายุนั้นใกล้ที่นี่มากินข้าวที่นี่ด้วยจะได้ไม่เปลืองเงินกลับบ้านง่