All Chapters of แฟนเด็กมันยั่ว: Chapter 1 - Chapter 8

เงินเข้า : มีเงินโอนเข้า 10,000 บาท ยอดเงินที่ใช้ได้ 510,000 บาทขุนเขา : ผมโอนเงินค่าเช่นเดือนนี้ให้เเล้วนะครับพี่ธารธาร : อื้ม พี่เห็นเงินเข้าเเล้ว ขุนเขาจ่ายเงินค่าห้องพี่ตรงเวลาตลอดเลยขุนเขา : ก็ผมกลัวว่าพี่จะเอาห้องดีๆ ของผมไปให้คนอื่นเช่านิ ผมไปทำงานก่อนนะครับธาร : อื้ม แล้วอย่าลืมมาเอามังคุดที่ห้องพี่ก่อนที่จะเข้าห้องละขุนเขา : ครับ ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวกลับมาจากที่ทำงานผมจะรีบไปเอามังคุดที่ห้องพี่เลยพอพิมพ์คุยในมือถือเสร็จธารก็วางมือถือลงแล้วอ่านเอกสารคดีตรงหน้าต่อ ขุนเขาคือลูกบ้านที่เช่าห้องคอนโดอยู่ไม่ไกลจากธารนัก ธารเห็นว่าคอนโดที่นี่การจราจรสะดวกและมีของกินมากมายจึงซื้อเอาไว้สองห้อง ซึ่งขุนเขาคือคนที่มาขอเช่าห้องนั้นของธารเอง ขุนเขาคือหนุ่มรูปหล่อวัยทำงานที่กำลังสร้างตัวเหมือนกับธารในอดีตเพราะงั้นพอเวลาผ่านไปพวกเขาจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน เวลามีอะไรกินก็จะเเบ่งปันกันเเละกันจนกลายเป็นเรื่องปกติ และอีกเรื่องคือขุนเขาเป็นลูกบ้านที่แทบไม่ต้องให้ธารทวงเงินค่าบ้านก็จะจ่ายตรงเวลาเสมอธารทำงานเป็นทนายมาได้เกือบจะ 10 ปี ตั้งแต่ที่เรียนจบนิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงตอนอาย

"ซี๊ดด อื้มมม อ่า ขยับนิ้วช้าลงหน่อยอัคคี อื้ออ อ่า "ธารร้องครางเสียงสั่นขึ้นมาไม่หยุด หลังจากที่ช่องทางด้านหลังของตัวเองถูกอัคคีใช้ลิ้นละเลงเลียจนชุ่มฉ่ำ ไม่นานต่อมานิ้วมือทั้งสองของอัคคีก็สอดเข้ามาภายในตัวธารขยับไปทั่วผนังภายในช่องทางรัก นิ้วมือของอัคคีขยับเข้าออกอย่างรวดเร็วภายในช่องทางรักจนสีหน้าธารเปลี่ยนเป็นเหยเกด้วยความเสียวน้ำลายไหลออกมาจากปากเปื้อนฟูกเตียงอึกกกอัคคีในตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงจ้องมองรูสีชมพูที่ตัวเองกำลังใช้นิ้วมือขยับเข้าออกตาเป็นมันเลียริมฝีปากเป็นพักๆ มืออีกข้างจับแก่นกายตัวเองชักขึ้นลงจนน้ำเมือกสีใสที่ออกมาจากรูที่หัวบานในตอนนี้เคลือบไปทั่วลำแก่นกาย"พี่ธารครับผมทนไม่ไหวเเล้ว ขอเสียบเข้าไปในตัวพี่ได้ไหมครับ พี่พอไหวหรือยังครับ"อึกกกในที่สุดอัคคีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปพูดขึ้นหลังจากที่มองดูแก่นกายตัวเองที่มีเส้นเลือดขึ้นมาตามลำ ธารหันหน้ากลับไปมองด้านหลังพอเห็นแก่นกายที่มีขนาดใหญ่ในกำมือของอัคคีเขาก็กลืนน้ำลายลงคอเขารู้สึกว่าเหมือนมันจะใหญ่กว่าตอนที่เขาเห็นมันในตอนเเรก พอเงยหน้ามองสีหน้าของอัคคีที่เต็มไปด้วยอารมณ์กระหายอยาก ธารก็คิดในใจว่าตอนนี้รูตัวเองนั้นถูก

กริ๊งงงๆๆ"พี่ธารอยู่ไหมครับ"เสียงกริ่งประตูห้องดังขึ้นภายในห้องพร้อมกับเสียงเรียกของขุนเขาที่หน้าประตูห้อง ปลุกให้ธารลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เสียงเรียกเเละเสียงกริ่งที่ดังทำให้คนที่พึ่งลืมตาตื่นนอนพยายามที่จะลืมตาที่แทบจะปิดทุกครั้งที่ลืมตาให้ตื่นเต็มที่"รอเเป๋บขุนพี่กำลังจะเปิดประตูให้"เสียงเเผ่วเบาของธารดังขึ้นหลังจากที่ตั้งสติได้เเล้วว่าขุนเขาอยู่หน้าประตูห้อง ร่างเล็กค่อยๆ ยันพื้นลุกขึ้นยืนหลังแนบประตูห้อง ก่อนที่จะหันตัวจับที่เปิดประตูแล้วบิดเปิดประตูออกให้คนข้างนอกเข้ามา"พี่ธารเป็นอะไรไหมครับ ทำไมเปิดประตูช้าจังผมส่งเเชทไป โทรหา ทั้งกดกริ่งทั้งตะโกนเรียกตั้งนานกว่าพี่จะมาเปิดประตูให้ เล่นเอาผมเป็นห่วงเลยว่าพี่จะเป็นอะไรไปหรือเปล่า"เปิดประตูได้เสียงพรั่งพรูบ่นด้วยความเป็นห่วงของร่างสูงตรงหน้าก็ดังขึ้นไม่หยุด"พี่ไม่เป็นอะไรแค่ตื่นสายน่ะ""จริงหรอครับ แต่ตาพี่บวมๆ นะ นี่พี่ร้องไห้มาหรอ แล้วหน้าพี่ยังแดงแบบนี้อีก ตัวพี่ร้อนมากรู้ไหมครับ!"ขุนเขาไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่ายนอนตื่นสายอะไรตาบวมแดงขนาดนั้น เหมือนคนร้องไห้มากกว่ายิ่งยังมีคราบน้ำตาเป็นใบหน้าพี่ธารอีก สุดท้ายด้วยความสงส

ความพยายามที่จะลืมที่จะบล็อกช่องทางการติดต่อไม่เจอน้าอัคคีของธาร ต้องมาพังลงเพราะอัคคีคือลูกชายของพี่อินเพื่อนสนิทตนเป็นหลานของเขาคนหนึ่งที่จะต้องมาอยู่ด้วยกันนับแต่นี้ไป จะเปลี่ยนใจในตอนนี้เขาก็ทำไม่ลงเเล้วเพราะไปรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับพี่อินเเล้วว่าจะให้ห้องนอนอีกห้องของตนเป็นการสนับสนุนการเรียนของหลานจะให้เขาบอกพี่อินว่าอัคคีลูกพี่เป็นเเฟนเก่าธาร เเละเราเคยได้กันมาก่อนเเล้วพึ่งจะเลิกกันไปกับพี่อินก็คงจะไม่ได้หรอก ถ้าพูดอย่างงั้นออกไปความสัมพันธ์นับ 10 ปี ที่พวกเขามีให้กันได้จบสิ้นกันพอดี แต่พอคิดว่าตัวเองต่อไปนี้จะต้องอยู่กับคนที่โกหกตั้งแต่ยังไม่เจอหน้ากันอย่างอัคคีตั้งแต่ต่อไปนี้ แค่คิดหัวของธารก็ปวดคล้ายจะระเบิดอยู่เเล้วยิ่งหน้าที่กระยิ้มกระย่องใจในตอนนี้ของอัคคีที่ส่งให้ตัวเองไม่หยุด ธารรู้สึกเหมือนกำลังโดนอีกฝ่ายยั่วยุ เอาก็เอาวะถึงจะต้องอยู่กับอัคคีสองต่อสองในห้องนี้ต่อไป แต่ธารจะทำทุกวิธีให้อัคคีไปบอกพี่อินให้หาห้องใหม่ให้ย้ายออกจากห้องนี้ไปให้ได้ ขอแค่อัคคีเป็นคนพูดเองเขาก็ไม่ถือว่าผิดสัญญากับพี่อินเเล้ว"นี่พี่สั่งข้าวเที่ยงมาเเล้วเขามาส่งเเล้วเดี๋ยวพี่ขอไปรับก่อนนะพว