แฟนเด็กมันยั่ว

เงินเข้า : มีเงินโอนเข้า 10,000 บาท ยอดเงินที่ใช้ได้ 510,000 บาท

ขุนเขา : ผมโอนเงินค่าเช่นเดือนนี้ให้เเล้วนะครับพี่ธาร

ธาร : อื้ม พี่เห็นเงินเข้าเเล้ว ขุนเขาจ่ายเงินค่าห้องพี่ตรงเวลาตลอดเลย

ขุนเขา : ก็ผมกลัวว่าพี่จะเอาห้องดีๆ ของผมไปให้คนอื่นเช่านิ ผมไปทำงานก่อนนะครับ

ธาร : อื้ม แล้วอย่าลืมมาเอามังคุดที่ห้องพี่ก่อนที่จะเข้าห้องละ

ขุนเขา : ครับ ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวกลับมาจากที่ทำงานผมจะรีบไปเอามังคุดที่ห้องพี่เลย

พอพิมพ์คุยในมือถือเสร็จธารก็วางมือถือลงแล้วอ่านเอกสารคดีตรงหน้าต่อ ขุนเขาคือลูกบ้านที่เช่าห้องคอนโดอยู่ไม่ไกลจากธารนัก ธารเห็นว่าคอนโดที่นี่การจราจรสะดวกและมีของกินมากมายจึงซื้อเอาไว้สองห้อง ซึ่งขุนเขาคือคนที่มาขอเช่าห้องนั้นของธารเอง ขุนเขาคือหนุ่มรูปหล่อวัยทำงานที่กำลังสร้างตัวเหมือนกับธารในอดีต

เพราะงั้นพอเวลาผ่านไปพวกเขาจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน เวลามีอะไรกินก็จะเเบ่งปันกันเเละกันจนกลายเป็นเรื่องปกติ และอีกเรื่องคือขุนเขาเป็นลูกบ้านที่แทบไม่ต้องให้ธารทวงเงินค่าบ้านก็จะจ่ายตรงเวลาเสมอ

ธารทำงานเป็นทนายมาได้เกือบจะ 10 ปี ตั้งแต่ที่เรียนจบนิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงตอนอายุ 19 ปี แล้วใช้เวลาในการสอบตั๋วทนายอีก 1 ปี ธารเริ่มทำงานเป็นทนายความมาตั้งแต่ที่สอบตั๋วทนายผ่าน ได้ใบอนุญาตจากสภาทนายความให้ทำหน้าที่ทนายความได้

ความฝันจริงๆ ของธารไม่ใช่การเป็นทนายความเลย แต่ที่จับพลัดจับผลูได้มาทำก็เพราะอาชีพนี้ทำเงินได้เยอะพอสมควร เนื่องจากในตอนนั้นครอบครัวธารไม่ได้ร่ำรวยอะไรแทบจะเรียกได้ว่า

ลำบากเลยก็ได้ ธารไม่มีทางเลือกอะไรมากนักนอกจากทำงานที่สามารถที่จะหาเงินได้เยอะๆ เพราะบนบ่านั้นยังมีหนี้ของครอบครัวให้ธารต้องแบกรับอีก

แม้ธารจะไม่ได้ชอบอาชีพทนายของตนสักเท่าไร แต่ก็ทำอาชีพนี้อย่างเต็มที่เต็มความสามารถให้คุ้มเงินที่ได้รับมา ธารทำงานเก็บเล็กผสมน้อยมาตั้งเเต่เริ่มทำงานอาชีพทนายความ แต่ทำงานเป็นทนายความอย่างเดียวจะไปพอให้ธารที่ต้องใช้หนี้ให้ครอบครัว และเก็บเงินที่จะเอาไว้ใช้ชีวิตเกษียณได้ยังไง

ธารจึงเริ่มเก็บเงินเป็นก้อนเเละเอาไปดาวน์ห้องในคอนโดเพื่อที่จะเอาไว้ปล่อยเช่า ซึ่งค่าเช่าธารก็ไม่ได้คิดเเพงมากแต่เก็บเกินหนี้ที่ธารจะต้องจ่ายธนาคารนิดหน่อยเท่านั้น เพื่อเก็บเป็นเงินก้อนเอาไว้ไปดาวน์ห้องคอนโดกู้ธนาคารใหม่ ธารทำอย่างงี้มาเรื่อยๆ ตลอด 7-8 ปี จนตอนนี้ธารมีห้องให้เช่าเป็นคอนโด 10 ห้อง และตึกแถวอีก 3 คูหา เป็นชื่อของตัวธารเอง

หนี้ของครอบครัวก็จ่ายไปจนหมดเเล้ว บางห้องที่ธารกู้เงินมาซื้อในตอนนี้ก็จ่ายธนาคารจนครบหมดเเล้ว ทำให้ค่าเช่าจากห้องนั้นกลายเป็นรายรับเต็มเม็ดเต็มหน่วยที่เข้ากระเป๋าของธารเอง ซึ่งธารจ่ายหมดไปแล้ว 7 ห้อง เหลืออีกเพียงแค่ 3 ห้อง และตึกแถว 3 คูหาเท่านั้นที่ธารยังคงต้องจ่ายหนี้ธนาคาร

ทำให้ตอนนี้ธารมีรายรับต่อเดือนต่อเดือนเกือบแสนรวมเงินเดือนตัวเองด้วย แทบที่จะเรียกได้ว่าธารกลายเป็นเสี่ยตัวน้อยๆ ได้เลย ชีวิตนี้ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้ทุกข์ใจอีกแล้วนอกจากเรื่องเดียวเท่านั้นคือเรื่องความรัก

เนื่องจากธารทำงานตัวเป็นเกลียวมาตลอดหลายปีไม่สนใจเรื่องความรักสนใจเพียงแค่เงิน ทำให้ตอนนี้พอธารมีเงินพอกินพอใช้เเล้วแต่ธารกลับเหงาที่ไม่มีคนอยู่ข้างกาย ด้วยความอยากมีแฟนธารจึงสมัครแอปหาคู่แอปหนึ่ง

แต่สมัครได้วันเดียวก็มีคนทักมาคุยด้วยกับธารเเล้ว อีกฝ่ายชื่ออัคคีอายุ 25 ปี กำลังทำงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่ง แต่ธารคิดว่าเขาหน้าตาดูเด็กกว่าอายุมากเหมือนเด็กพึ่งเข้ามหาลัย หน้าตาหล่อตรงตามสเปคธารทุกอย่างสูง 180 เซนติเมตร สวมเเหวนรูปหัวกะโหลกที่นิ้วนางข้างขวาเจาะหูข้างซ้าย อย่างที่ใครๆ เขาก็ว่ากันว่าคนมักจะชอบคนอื่นที่แตกต่างจากตัวเอง

ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ดูจะเเบดบอยอย่างอัคคีจะมาชอบธารที่ดูไม่ค่อยมีเสน่ห์อะไรได้ อย่างว่าแหละคนเรามักชอบสิ่งที่ไม่เหมือนตัวเอง เพราะแต่เห็นรูปธารก็ชอบอัคคีเข้าอย่างจัง แล้วยังการใช้คำพูดที่อัคคีพูดเหมือนกับว่าพวกเราอยู่วัยเดียวกันแต่จริงๆ เเล้วอัคคีนั้นอายุห่างจากธารตั้ง 4 ปี

พอเรื่อยคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงเดือนที่ 3 ที่พวกเราคุยกัน อัคคีก็ขอธารคบเป็นแฟนในวันแรกที่พวกเราเจอกัน หลังจากนั้นทุกๆ วันอาทิตย์พวกเราก็จะหาเวลาว่างเพื่อไปเที่ยวด้วยกันแต่ไม่เคยนอนค้างคืนด้วยกัน จนกระทั่งครบรอบ 1 เดือนที่พวกเราเป็นเเฟนกันเเละเป็นวันเกิดอายุครบ 26 ปีของอัคคีด้วย

ซึ่งก็คือวันนี้คือวันที่ธารคิดจะมอบครั้งเเรกของตัวเองที่เก็บรักษามาตลอด 29 ปี ให้เป็นของขวัญฉลองวันเกิดและวันครบรอบ 1 เดือนที่พวกเราคบกันมา ธารรีบเคลียร์งานเอกสารคดีต่างๆ เพื่อให้ทันดินเนอร์รอบกลางคืนที่ธารจะต้องไปกินฉลองวันเกิดของอัคคี

อัคคี : พี่ธารมาถึงยังผมรออยู่ที่โต๊ะนะ

ธาร : อื้ม พี่กำลังขึ้นไป

เป็นเวลา 1 ทุ่มกว่าที่ธารจะเคลียร์งานเสร็จเเล้วเดินทางมาที่ร้านที่จองโต๊ะฉลองวันเกิดอัคคีได้ แต่ก็ไม่ทันเจ้าของงานวันเกิดที่มาถึงก่อน พอขึ้นไปก็พบว่าอัคคีหนุ่มแบดบอยกำลังนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ

"ทำไมไม่สั่งอะไรล่ะ"

"ผมรอพี่มาก่อนพวกเราจะได้สั่งพร้อมกันไงครับ"

ธารดึงเก้าอี้ออกมาจากโต๊ะเเล้วนั่งตรงข้ามอัคคีแล้วถามขึ้น อัคคีหนุ่มแบดบอยยิ้มหวานหนึ่งทีเเล้วพูดตอบกลับเล่นเอาหัวใจคนกำลังเข้าวัย 30 อย่างธารอุ่นไปทั่วหัวใจ นี่สินะเหตุผลที่ว่าทำไมคนถึงชอบกินเด็กกัน เพราะเด็กจะทำให้หัวใจคนที่อายุมากกว่าอย่างธารอบอุ่น และวันนี้ก็คือวันที่ธารจะได้กินเด็กหนุ่มตรงหน้านี้

"Happy birthday to you นะอัคคีรีบเป่าเทียนบนเค้กให้ดับสิ"

ฟู่!

"ขอบคุณมากเลยนะครับพี่ธาร จุ๊บ"

รอจนกระทั่งพวกเขากินข้าวกันเสร็จ ธารจึงส่งสัญญาณให้ร้านนำเค้กที่ตัวเองสั่งทำฉลองวันเกิดอัคคีออกมา พอร้องเพลงวันเกิดเสร็จธารก็รีบคะยั้นคะยอให้เจ้าของงานวันเกิดขอพรเป่าเทียนให้เสร็จ อัคคีหลับตาพนมมือขอพรก่อนที่จะเป่าลมใส่หน้าเค้กให้เทียนดับเมื่อขอพรเสร็จ

เมื่อไฟบนเทียนดับลงอัคคีก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณแฟนตรงหน้าที่จัดเตรียมเซอร์ไพรส์ฉลองวันเกิดเอาไว้ให้ ด้วยความรักที่เต็มหัวใจอัคคีก้มตัวลงไปจุ๊บปากคนพี่ที่สูงเท่าไหล่ตัวเองอย่างรวดเร็วหนึ่งทีอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว เล่นเอาคนที่โดนจุ๊บอย่างธารหน้าแดงเขินเพราะเขาพึ่งจะโดนอัคคีจุ๊บต่อหน้าพนักงานของร้านมากมายที่มาช่วยร้องเพลงอวยพรวันเกิดด้วยกัน

ตุบ!

"บ้า! มาจุ๊บอะไรต่อหน้าคนเยอะเเยะแบบนี้นี่"

"โอ๊ย! พี่ตีผมเเรงอ่ะ ผมเจ็บนะ "

"พี่ขอโทษพี่เขินไปหน่อยน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะต่อยอัคคีเเรงอย่างงี้นะ"

"ผมแค่ดีใจมากจนไม่รู้จะทำอะไรให้พี่ธารได้ในตอนนี้เลยจุ๊บประกันเอาไว้ก่อน"

ด้วยความเขินธารจึงใช้หมัดเล็กๆ ของตัวเองต่อยเข้าไปที่หน้าอกแกร่งของอัคคีหนึ่งทีเสียงดัง ก่อนที่ต่อมาคนที่โดนต่อยอย่างอัคคีจะร้องโอ๊ยขึ้นจนธารต้องเข้าไปขอโทษด้วยความห่วงใยกลัวว่าตัวเองจะต่อยเเรงไปจนทำอีกฝ่ายเจ็บ ใช้มือปัดตรงที่ต่อยเข้าไปที่หน้าอกอัคคีหลายครั้งให้อีกฝ่ายหายใจ

"ไว้รอจนพี่พร้อมเเล้ว ผมจะตอบแทนคืนให้อย่างดีเเทนคำขอบคุณในวันนี้เลยครับ"

อัคคีจับมือเล็กของธารที่กำลังปัดหน้าอกของตัวเองอยู่ให้อยู่ในกำมือ ขณะที่มืออีกข้างก็ช้อนเอวบางให้เข้ามาแนบชิดกายเข้าด้วยกันจนในตอนนี้พวกเขาต่างก็ได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นของอีกคน

ก่อนที่อัคคีจะจ้องมองดวงตาใสของคนพี่ที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ที่มีแต่อัคคีเท่านั้นที่รู้ว่านี่คือคำพูดที่ออกมาจากใจของเขาจริงๆ ถ้าวันไหนที่พี่ธารพร้อมเเละเปิดใจให้เขาแล้วอัคคีก็พร้อมที่จะกลืนกินร่างเล็กตรงหน้าที่รอจะกลืนกินมาตั้งแต่วันเเรกที่เจอในแอป

"บ่ะ บ้า! ปล่อยพี่ก่อนคนมองกันทั้งร้านเเล้วเนี่ย"

ธารที่ได้ยินคำพูดของคนตรงหน้าก็หน้าแดงเขาที่อายุขนาดนี้เเล้วมีหรอที่จะฟังความหมายแฝงในประโยคนี้ไม่ออก ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาอัคคีอีกแล้วบอกให้อัคคีรีบบ่อยตัวเองเพราะนอกจากที่คนในร้านกำลังมองเเล้วนั้น ยังมีเสียงหัวใจที่ดังของตัวเองที่แทบจะทะลุออกมาอยู่เเล้ว ไม่รู้ว่าอัคคีจะได้ยินมันไหมอยู่ใกล้กันขนาดนี้

"ถ้าพี่พร้อมวันไหนก็บอกผมนะครับ"

อัคคีได้ยินเสียงหัวใจขอพี่ธารที่กำลังเต้นเสียงดังก็ยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก้มลงไปกระซิบข้างหูของคนพี่น้ำเสียงกระเส่าก่อนที่ปล่อยมือให้ร่างพี่ธารเป็นอิสระ แต่หน้าพี่เขานี่สิเเดงยิ่งกว่าเดิมอีก เห็นเเล้วอัคคีถึงกลับต้องกำมือปิดปากหันหน้าไปอีกด้านใกล้ที่จะหัวเราะออกมาเพราะท่าทางที่น่ารักของคนตรงหน้าอย่างอดไม่ได้