All Chapters of แล้วเราไม่รักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ : Chapter 11 - Chapter 20

ตลาดวันนี้แม้จะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ หากแต่คึกคักเป็นพิเศษ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนร้องเรียกลูกค้าดังระงมคล้ายกำลังแข่งขันกัน ผู้คนเดินเบียดเสียดไปมาไม่ขาดสายหลินซูเหยาหนักใจอยู่ไม่มาก นางไม่รู้ว่าควรเดินหน้าไปยังโรงเตี๊ยมหรือหันหลังกลับจวนดีทันใดนั้น ระหว่างทางพลันมีบุรุษฉกรรจ์สองสามคนที่ยืนรวมกลุ่มอยู่ข้างร้านขายของแห้งเหลือบสายตามองเห็นสตรีเดินผ่านมาตรงหน้าพอดี ไฉนเลยเมื่อเห็นสาวงามจะไม่จ้องมองด้วยสายตาแทะโลมไม่เป็นมิตร หนึ่งในนั้นกระซิบอะไรบางอย่าง ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากออกมาทันที“แม่นางทั้งสามจะไปที่ใดกันรึ…ให้พวกช้าช่วยหรือไม่”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นดังก้องจนผู้คนที่อยู่แถวนั้นหรือพ่อค้าแม่ค้ายังต้องหันขวับมามองแทบจะทันทีฝีเท้าของลั่วชิงหรูหยุดชะงักในทันที ร่างบางสั่นสะท้านราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาที่เพิ่งจะมีแววสติกลับเลื่อนลอยวูบหนึ่ง ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีดลั่วชิงหนูคว้ามือสตรีข้างกายไว้แน่น เผลอเล็บจิกลงบนผิวเนื้อของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากซีดขยับสั่นงันงก แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้เพียงคำเดียวภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำทราม กลิ่นสุราฉ

ยามนี้สวีเหยียนโกรธเกรี้ยวจนแทบอยากสังหารสตรีผู้นั้นให้สิ้นลมหายใจในคราเดียวดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือที่กำแน่นสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ หากมิใช่เพราะแม่นางหลินนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงตรงหน้า เกรงว่าเขาคงไม่ยั้งมือไว้ได้แน่อาเหมยเหลือบมองเห็นสายตาวิงวอนของหลินซูเหยาเข้าพอดี แม้นางไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมา ทว่าความหมายกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดเพียงชั่วพริบตาเดียว อาเหมยก็เข้าใจนางรีบผละเข้าไปพยุงลั่วชิงหรูขึ้น พร้อมกับส่งสัญญาณให้หวังต้าช่วยกันพาอีกฝ่ายออกจากเรือนทันที เกรงว่าหากชักช้าแม้เพียงครึ่งอึดใจ สวีเหยียนคงระเบิดโทสะใส่จนมิอาจหักห้ามได้ระหว่างทางกลับเรือนบรรยากาศเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจและฝีเท้าชวนอึดอัด อาเหมยจึงเป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อน น้ำเสียงพยายามควบคุมให้อ่อนโยนที่สุด“แน่นางชื่อแซ่อะไรหรือ”สตรีผู้นั้นชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงแผ่วราวลม“ข้าแซ่ลั่ว…ลั่วชิงหรู”พอเอ่ยจบนางก็ก้มหน้าทันที ดวงตาหลุบต่ำ มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นจนข้อซีดขาว ความตื่นตระหนกและความน้อยเนื้อต่ำใจฉายชัดจนไม่อาจปิดบังภาพบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนปกป้องภรรยาของตนอย่างสุดหัวใจผุดขึ้นมาในควา

ลั่วชิงหรูรู้ดีว่า หากจะห้ามปากคนพูดนั้นยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก ต่อให้ตั้งใจหลบซ่อนเร้นเพียงใด สายตาและคำครหาของผู้คนก็ยังคงตามหลอกหลอนนางไม่รู้จบเมื่อคราแรกที่นางออกไปตลาดพร้อมกับแม่นางหลิน เพียงได้ยินสวีเหยียนผู้เป็นสามีของอีกฝ่ายกล่าวว่าให้พานางนั้นไปส่งไว้ที่โรงเตี๊ยม ในใจของลั่วชิงหรูก็พลันเบาหวิว คล้ายมีบางสิ่งกระแทกใส่อกเต็มแรงจนจุก ความรู้สึกโกรธเคืองปะปนกับความน้อยใจเอ่อล้นท่วมขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามนางรู้ดี…รู้ดีเสียยิ่งกว่าผู้ใด ว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้าเป็นสตรีที่ถูกช่วยเหลือไว้ด้วยความเมตตาเพียงทั้งคู่ช่วยดูแลรักษานางจนรอดพ้นความตาย นับเป็นบุญคุณยิ่งใหญ่แล้ว หากจะรั้งอยู่ต่อย่อมเป็นการเกินเลยกระมังทว่า…สิ่งที่นางไม่อาจควบคุมได้ กลับเป็นความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจทุกครั้งที่มีบุรุษแปลกหน้าปรายสายตามองมา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ร่างกายของลั่วชิงหรูก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เรี่ยวแรงพลันหายวับ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะพร้อมกับภาพใบหน้าและแววตาสารเลวของบุรุษผู้นั้นแวบขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับฝันร้ายที่ไม่ยอมปล่อยวาง ผู้ที่ทำให้นางต้องหลบหนีเอาชีวิตรอ

สายลมหนาวสายแรกพัดผ่านหมู่บ้านในยามเช้ามืดไอหมอกสีขาวบางลอยคลอเคลียอยู่เหนือผืนดิน หญ้าแห้งที่ปลายทางเดินแข็งจับตัวเป็นน้ำค้าง เสียงไม้ไผ่ดังเสียดสีกันเบาๆ ตามแรงลมวันนี้คือวันแรกของต้นฤดูหนาวท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก แสงอาทิตย์อ่อนเล็ดลอดผ่านม่านผืนบาง สาดลงบนหลังคาเรือน ผู้คนในหมู่บ้านต่างตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งคาดหวัง ทั้งหวั่นใจฤดูหนาวหมายถึงความขาดแคลนหมายถึงอันตรายจากสัตว์ป่าและหมายถึงค่ำคืนที่ยาวนานเงียบงันแต่ในขณะเดียวกัน…ก็หมายถึงการเริ่มต้นใหม่ของบางสิ่งภายในเรือนหลังเล็กของสวีเหยียน กลิ่นสมุนไพรอุ่นๆ ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นฟืนที่เพิ่งติดไฟ เสียงไม้ฟืนแตกดังเป๊าะเบาๆ ช่วยขับไล่ความหนาวที่แทรกซึมเข้ามาตามรอยแตกของผนังไม้บนเตียงด้านในมีหลินซูเหยานอนเอนกายอยู่ นางยกผ้าห่มหนาคลุมทั่วร่าง เหลือเพียงใบหน้าที่โผล่พ้นออกมาอย่างน่าเอ็นดูราวกับกลัวว่าสายลมเพียงนิดจะทำความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าลึกถึงกระดูกได้ฤดูหนาวปีนี้…ไม่เพียงเพราะอากาศที่เย็นกว่าปกติหลินซูเหยาไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำเมื่อวานอากาศยังร้อนอบอ้าว ทว่าวันนี้กลับมีเพียงสายลมบางเบาพัดผ่านมา หากแ

เขาผิดเองที่ไม่คิดให้รอบคอบดี ปล่อยให้ความอยากรู้ชั่ววูบครอบงำจนลืมระวังภัย นึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องเล็กน้อยจะลุกลามจนทำให้ภรรยาโกรธเคียงถึงเพียงนี้หวังต้าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง ลืมตาขึ้นมาก็พบเพียงแผ่นหลังของภรรยาที่นอนตะแคงหันหนีให้ตลอดทั้งคืนตั้งแต่เมื่อวานกระทั่งจนถึงวันนี้ นางก็ไม่เอื้อนเอ่ยออกมา ซ้ำยังไม่ด่าทอหรือต่อว่าแม้แต่สักครึ่งคำ แต่กลับสายตาไม่คิดปรายมามองเขาสักครา ราวกับว่าเขาเป็นเพียงส่วนเกินหรือก็อากาศความเงียบงันนั้นกลับบีบรัดหัวใจหวังต้ายิ่งกว่าคำดุด่าใดๆสุดท้ายก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาตัดสินใจลุกจากเตียงแต่เช้าตรู่ตั้งใจจะออกไปเดินตลาดในยามเช้า และซื้อของที่นางชอบกลับไปง้อเสียหน่อยหวังเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนจะหวนคืนดังเดิมทว่าโชคร้ายกลับถาโถมเข้ามาไม่หยุด…ราวกับสวรรค์จงใจกลั่นแกล้ง ระหว่างที่เดินตลาดอยู่นั้น…ข่าวร้ายก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านซางหลินพวกโจรป่าปรากฏตัว!หาได้จะระดมปล้นเอาทรัพย์สินเงินทอง!หากแต่หมายจะจับเด็กสาวและสตรีไปด้วย!ผู้คนพากันแตกตื่น โกลาหลไปทั้งตลาด เหล่าพ่อค้าแม้ขายต่างตะโกนร้องเสียงดังระงม สตรีบางคนไม่ว่าจะเด็กไปจนถึงคนแก่ผมขาว