แล้วเราไม่รักกันตั้งแต่เมื่อไหร่

หมอกยามเช้าลอยคลอเหนือหมู่บ้านซานหลิงราวม่านบางสีขาวนวลกลิ่นดินชื้นหลังฝนเมื่อคืนยังคงลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นควันไฟจากครัวแต่ละหลัง เสียงไก่ขันรับอรุณดังแว่วมาเป็นระยะ สอดรับกับเสียงฝีเท้าของชาวบ้านที่เริ่มออกจากเรือนเพื่อเตรียมงานของวันใหม่ ทุกอย่างดูสงบเรียบง่าย ทว่าเต็มไปด้วยลมหายใจของชีวิตของผู้คนที่ดำเนินไปบ้านไม้เล็กหลังหนึ่งตรงเชิงเขาดูเงียบสงบกว่าที่อื่นเล็กน้อย หน้าต่างบานเก่าถูกเปิดแง้มรับแสงอรุณอ่อนๆ สาดส่องต้องโต๊ะไม้ตัวเล็กภายในเรือนสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นบางหลังเหยียดตรงสง่า ในมือของนางถือเข็มเงินเล่มหนึ่ง เคลื่อนขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ ปลายนิ้วเรียวจับผ้าฝ้ายสีอ่อนแน่น รอยเย็บเรียงตัวเป็นระเบียบ งดงามราวกับลายเส้นที่ถูกวาดด้วยความตั้งใจนัยน์ตาเมล็ดซิ่งเพ่งมองไม่กระพริบตา แม้ท่าทางจะดูสงบนิ่ง หากในแววตากลับกำลังชั่งน้ำหนักคำนวณ หาได้เร่งรีบแม้เพียงจังหวะเดียวราวกับผ่านการไตร่ตรองมาแล้วอย่างรอบคอบมิต่างจากในใจนางมีไม้บรรทัดล่องหน วัดระยะทุกเส้นด้ายให้ลงตัวพอดีไม่ว่าจะฤดูกาลใด จะงานมงคลหรืองานไว้ทุกข์ เสื้อผ้าของผู้คนในหมู่บ้านซานหลิงล้วนต้องผ่านมือของหลินซูเหยาทั้

แม้ฝนจะหยุดตกตั้งแต่เมื่อวาน แต่ทว่าเช้าวันใหม่ในผืนป่าซานหลิงกลับยังคงชุ่มชื้นเป็นพิเศษราวกับเพิ่งหยุดตกใหม่ๆหมอกบางลอยอ้อยอิ่งอยู่ระหว่างลำต้นไม้สูงใหญ่ ราวกับม่านโปร่งที่ธรรมชาติกางคลุมผืนป่าเอาไว้ ใบไม้ที่อาบน้ำฝนยังเปียกชื้น มีหยดน้ำค้างเกาะพราว ส่งกลิ่นอายสดชื่นปะปนกับกลิ่นดินชื้นอย่างแผ่วเบาเสียงนกป่าขานรับกันเป็นระยะ บางคราวมีเสียงกิ่งไม้หักดังแผ่วคล้ายสัตว์เล็กเคลื่อนไหวอยู่ไกลๆลำแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านยอดไม้สูง โปรยลงมากระทบพื้นดินเป็นริ้ว สะท้อนหยดน้ำบนใบหญ้าให้ระยิบระยับผืนป่าดูสงบ งดงามและเงียบงันในคราเดียวกันทว่าหากผู้ใดคุ้นเคยย่อมรู้ดีว่า ใต้ความสงบนั้น ได้ซ่อนชีวิตและความระแวดระวังเอาไว้อย่างแนบเนียนสวีเหยียนเดินนำอยู่เบื้องหน้า คันธนูสะพายหลัง ก้าวเท้ามั่นคงเหยียบลงบนผืนดินชุ่มน้ำโดยไม่ส่งเสียงอันใดๆ เสื้อผ้าสีหม่นกลมกลืนกับเงาไม้ หวังต้าเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง มือหนึ่งลากเชือก อีกมือจับมีดล่าสัตว์แน่น“รอยกวางเมื่อคืนยังใหม่อยู่” หวังต้ากระซิบเสียงต่ำสวีเหยียนเพียงพยักหน้าตอบ หาได้เอ่ยอันใด แม้สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง แต่ในใจกลับกำลังค

สวีเหยียนและหลินซูเหยาร่วมกราบไหว้ฟ้าดิน ผูกผมครองคู่ร่วมกันมาจนปีนี้ก็ครบเจ็ดปีพอดีตลอดเจ็ดปีนั้น ไม่ว่าอุปสรรคหรือหนามแหลมใดที่ขวางกั้น ทั้งสองล้วนจับมือกันแน่น ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้หากกล่าวตามตรงความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นยิ่งนักเพราะหาได้ก่อร่างขึ้นจากเพียงความรัก หากแต่หล่อหลอมจากวันคืนยากลำบากนับไม่ถ้วนที่ผ่านพ้นมาด้วยกันนับตั้งแต่วันที่สวีเหยียนก้าวเข้ามาเป็นสามีของนางหลินซูเหยาแทบไม่เคยมีเรื่องให้ต้องเป็นกังวลใจ ไม่ว่าเรื่องเงินทองก็มีให้นางใช้ไม่เคยขาดมือ ชีวิตตั้งแต่เป็นของสวีเหยียนก็ไม่เคยรู้สึกย่ำแย่หรือกลำกลืนอดทนแม้แต่เสี่ยวลมหายใจ หรือแม้แต่เรื่องที่สตรีพึงหวั่นเกรงที่สุด…เขาไม่เคยทำให้นางต้องรู้สึกต่ำต้อยไม่เคยละเลยเกียรติของภรรยาและไม่เคยทำให้คำมั่นในวันแรกต้องแปดเปื้อนดังนั้น สิ่งใดที่สวีเหยียนรับปากไว้ในวันนั้นทุกวันนี้ก็ย่อมยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้กลับแตกต่างออกไปจากที่เคยหลินซูเหยาไม่เคยเห็นสวีเหยียนชายตามองสตรีผู้ใดสักนิด หากมิใช่เด็กเล็ก หรือคนชราผมขาวโพลนในหมู่บ้าน เขาก็มักทำราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ตัวตนให้ใส

สองสามวันที่ผ่านมานี้ หลินซูเหยานอนไม่หลับเต็มอิ่ม กินอาหารก็ไม่ค่อยลงท้อง ไหนจะต้องคอยดูแลสตรีผู้นั้นที่อาการสาหัสจนใจแทบขาดไปปรโลกแม้ท่านหมอประจำหมู่บ้านจะเตือนแล้วว่า หากรอดพ้นคืนแรกไปได้ก็ถือว่าปลอดภัย แต่เมื่อผ่านคืนแรกไปแล้ว ภายหลังกลับเกิดอาการจับไข้จนตัวหนาวสั่นสะท้านไปถึงกระดูก ใบหน้าและริมฝีปากที่ซีดอยู่แล้ว ยิ่งขาวซีดราวกับคนกำลังสิ้นลมหายใจบาดแผลที่ไหล่ดูเหมือนกำลังจะเริ่มหายดี กลับมีน้ำเหลืองไหลซึมออกมาอีกครั้งไม่หยุดทุกครั้งที่หลินซูเหยาต้องเช็ดทำความสะอาด ผ้าชุ่มน้ำอุ่นที่เอามาซับตัวก็ช่างเย็นสั่นสะท้านราวกับสัมผัสถึงความเจ็บปวดของอีกฝ่าย ทั้งยังต้องคอยป้อนยาสมุนไพรให้อย่างระมัดระวัง ต้องคอยเบามือ กลัวว่าเพียงการกระทำเพียงเล็กน้อยอาจทำให้อาการแย่ลงส่วนสวีเหยียนเอาแต่ยืนอยู่ไม่ไกล ด้านหลังนางเท่านั้น มือของเขาไม่เคยแตะต้องสตรีผู้นั้นแม้เพียงปลายผม เขาเพียงเฝ้ามอง นางอย่างห่วงใย คอยสอบถามอาการด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่กลับไม่กล้าเข้ามาช่วยโดยตรงเขากล่าวอย่างอ่อนโยนว่า หากนางเหน็ดเหนื่อยเกินไปก็ให้เรียกสตรีใดสักคนในหมู่บ้านมาช่วยดูแลแทน พร้อมทั้งยังควักเงินไว้ให้นางจ่ายค

ระหว่างที่สวีเหยียนและหลินซูเหยาเดินลัดเลาะไปตามทางแนวตลาด เสียงจอแจของผู้คนค่อยๆ แผ่วเบาลงจนจางหายไปตามระยะทาง เหลือเพียงเสียงฝีเท้าคู่กันกับลมหายใจที่เริ่มสม่ำเสมอขึ้นของทั้งสองทว่าภายในเรือนหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศกลับตึงเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าอาเหมยนั่งอยู่ข้างเตียงไม้ไม่ห่าง ในมือถือผ้าชุบน้ำอุ่นส่วนอีกข้างคอยซับเหงื่อบนหน้าผากของสตรีแปลกหน้าอย่างระมัดระวัง แม้ปากจะบ่นพึมพำไม่หยุด แต่สายตากลับไม่ละจากอาการของคนป่วยแม้แต่น้อย“จะว่าไปก็น่าสงสารไม่น้อย” นางบ่นพึมพำเสียงเบา “ไม่รู้แม้กระทั่งซื่อแซ่ ไร้หัวนอนปลายเท้า จะเป็นตายก็ไม่รู้ว่าผู้ใดรู้”หวังต้าที่ยืนพิงเสาเรือนอยู่ไม่ไกล กอดอกแน่น สายตาทอดมองไปยังประตูเรือนเป็นระยะ สีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ “เจ้าก็อย่าปากไวให้มากนัก” เขาเตือนเสียงต่ำ“สวีเหยียนฝากให้ดูแลก็แค่ดูแลให้ดี…อย่าคิดก่อเรื่อง”อาเหมยเม้มปาก ก่อนจะกลอกตาเล็กน้อย“ข้าก็แค่พูดกับเจ้า ไม่ได้เอาไปโพนทะนาที่ไหนเสียหน่อย”ทันใดนั้น ยังไม่ทันสิ้นคำ ก็คล้ายจะมีเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นหน้าประตูเรือน ตามด้วยเสียงตะโกนร้องสองสามครั้งหวังต้าขมวดคิ้วทันที เดินไปเปิด