Semua Bab วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Bab 21 - Bab 30

ตอนที่ 7ว่าที่หลานคนโปรด หลังจากวันนั้นไอซ์ก็ไม่โผล่หน้ามาที่บริษัทอีกเลย แต่นางนิลมณีก็ไม่ยอมแพ้พาผู้หญิงคนนั้นคนนี้มาหาลูกชายบ่อย ๆ เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ลูกชายของนางไม่มีวันที่จะไปพบผู้หญิงคนไหนเด็ดขาด อ้างแต่งาน ๆ ทว่าคนไหน ๆ ก็เข้าอีหรอบเดิม ผู้หญิงเลยไม่มีใครคิดจะไปต่อ จนตอนนี้คนหาให้อย่างนางนิลมณีออกอาการไม่พอใจอย่างหนัก “แกจะเอายังไง ผู้หญิงที่แม่หาให้แกไล่ไปจนหมด ตอนนี้ชื่อเสียงแกกระฉ่อนไปหมดแล้วว่าไม่สนใจผู้หญิง” นางนิลมณีบ่นลูกชายด้วยสีหน้าจริงจัง ดูสิตอนนางหาผู้หญิงให้ ไม่มีวันวางเลยแม้แต่วันหยุด พอนางไม่หา มีวันหยุดทันที “แม่จะใจร้อนไปทำไมครับ ลืมเรื่องพินัยกรรมอะไรนั่นไปได้เลย คุณปู่น่ะแข็งแรงจะตาย ถ้าผมมีเนื้อคู่จริง ๆ ท่านอยู่จนได้เห็นลูกเมียผมแน่นอน” วาทีบอกอย่างไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ ความคิดจะแก้เผ็ดคุณปู่ก็ยังคงมีแหละ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขาแทบไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยนอกจากงาน “แม่ไม่ได้จะแช่งใครหรอกนะ คนเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ไม่ใช่แค่คุณปู่ รวมถึงพ่อกับแม่ด้วย แกรู้ไหมถึงที่ผ่านมาแม่จะไม่ค่อยยุ่งเรื่องชีวิตรักของ

“ดี ๆ สู้เขาไหมล่ะเจ้าที” นายเวโรจน์พยักหน้าหัวเราะชอบใจ วาทีเห็นแล้วอดหมั่นไส้สองปู่หลานนี้ไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า “ก็ไม่รู้สิครับ วันดีคืนดีผมอาจจะพาลูกกับเมียมาแนะนำให้ปู่รู้จักก็ได้” “ให้มันจริงเถอะ” คนเป็นปู่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ “นี่แกมีไปแอบไข่ไว้ด้วยเหรอ” นางนิลมณีถามอย่างมีความหวัง ทว่าคำตอบที่ได้รับจากลูกชายทำเอานางอยากจะฟาดสักหลาย ๆ ครั้ง “ก็ไม่รู้สิครับ พูดเผื่อมีโผล่มาอะไรทำนองนี้” “เขาจริงจัง แกก็พูดเล่นไปเรื่อย” นางนิลมณีตำหนิ ก่อนจะหันไปยืนยันกับพ่อสามี “แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะยังไงคุณพ่อก็ต้องได้เห็นหน้าหลานสะใภ้แน่นอนค่ะ” “ผมเอาใจช่วยครับคุณอา พยายามต่อไปครับ” เรวันต์ยิ้มเยาะ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าช่วงนี้อีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ และที่สำคัญเหมือนมันจะไม่ค่อยได้ผลด้วย สาเหตุทั้งหมดทั้งมวลก็มาจากไอ้คนบ้างานอย่างวาทีนั่นเอง แถมยังเป็นคนที่ใช่ว่าคนอื่นจะบังคับให้ทำอะไรตามใจได้ “ย่ะ” นางนิลมณีมองค้อน แม้จะไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ “เชิญตามสบายนะอาขอไปดูต้นไม้ต่อก่อน ปล่อยให้ไอ้ชวนมันทำคนเดียวจะไ

“ไปสิ พี่แดนฝากลูกหน่อยสิคะ” ญารินดายื่นลูกชายคนเล็กให้กับสามีแล้วเดินจูงมือลูกสาวจะออกไปห้องน้ำ ทำให้มัตสยาร้องเรียก “ยัยวายรอด้วย” จากนั้นก็ยกลูกสาวขึ้นมาอุ้มลุกขึ้นขอทางจากเจ้านายที่นั่งอยู่ฝั่งด้านนอก “ฝากน้องของขวัญไว้กับผมก็ได้นะ” วาทีอาสาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีความพะรุงพะรังทั้งลูกทั้งกระเป๋า “ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจ” “คุณนี่ชอบเกรงใจเรื่องไม่เรื่องจริง ๆ นะ ไม่เป็นไรหรอกมา คุณจะได้เข้าห้องน้ำสะดวกด้วย” ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มยังยื่นมือไปหาและหนูน้อยก็ยิ้มใส่พร้อมกับยื่นมือไปให้อย่างไม่กลัว ทำให้วาทีรีบรับมาอุ้มทันที มัตสยาเลยปล่อยเลยตามเลย “ขอบคุณนะคะ” มัตสยาบอกก่อนจะรีบเดินตามญารินดาไป ตอนนี้ที่โต๊ะจึงเหลือแค่สองหนุ่มแต่เป็นสองหนุ่มที่บนตักมีเด็กน้อยทุกคน “ไม่คิดว่าจะได้เห็นมึงในมุมนะเนี่ย เคยเจอมาก่อนเหรอกับลูกของมัทน่ะ” แดนไทล้อยิ้ม ๆ พร้อมกับถามเพราะเท่าที่ฟังทั้งสองคุยกันเหมือนวาทีจะรู้จักกับน้องของขวัญมาก่อน “เคยครั้งหนึ่ง ตอนไม่สบายพาไปหาหมอด้วยนะ” ตอนท้ายประโยควาทีก็ไม่วายที่จะหันมาหยอกล้อเด็กน้อยที่คว

“งั้นกินเสร็จพวกเรากลับเลยดีกว่า ของค่อยมาซื้อวันหลัง” ญารินดาพูดกับสามี แม้โปรแกรมของวันนี้จริง ๆ จะเป็นการกินไอศกรีมเสร็จแล้วจะไปซื้อของกันต่อก็ตาม แต่เมื่อหนูน้อยของขวัญหลับแล้วจะให้เพื่อนกระเตงไปทั้งอย่างนี้คงลำบาก “ไม่ต้องหรอกแกซื้อไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่เอง” มัตสยาบอกอย่างเกรงใจ แต่มีหรือญารินดาจะยอม “ได้ไง ฉันไปรับแกมาก็ต้องไปส่งสิ ของน่ะซื้อวันไหนก็ได้” “ผมไปส่งคุณมัทให้ไหมครับ คุณวายกับไอ้แดนก็จะได้ซื้อของต่อ” วาทีที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เสนอตัวขึ้นมา ทำให้ทุกคนต่างหันไปมอง ก่อนแดนไทจะพยักหน้า “ก็ดีนะ” “แต่มัทกลับแท็กซี่เองได้นะคะ ไม่ลำบากอะไร” เมื่อบอสเสนอตัวมัตสยายิ่งเกรงใจหนักขึ้นไปอีก “ผมไปส่งคุณที่บ้านก็ไม่ได้ลำบากอะไร รู้ทางแล้วด้วย อีกอย่างเพื่อความสบายใจของคุณวายและไอ้แดนด้วย” วาทีให้เหตุผลเลขาฯ สาวที่แสนจะขี้เกรงใจไปเสียทุกเรื่อง แต่ดีที่พอเป็นเรื่องงานจะคนละเรื่องกับเรื่องส่วนตัวเลยทีเดียว “นั่นสิยัยมัทถ้าจะกลับแท็กซี่เองไม่ต้องเลยนะ แต่ถ้าให้คุณทีไปส่งฉันโอเค” ญารินดาเอ่ยเสริม นั่นทำให้มัตสยาที่มีแค

“ไม่เป็นไร เหมือนจะสะดุดเท้าตัวเองนี่แหละ” แม้จะบอกอย่างนั้นแต่ตลอดเวลาที่พูดก็ใช้มือนวดขาตัวเองไม่หยุด นั่นทำให้มัตสยารีบไปหายานวดจะนวดให้แต่ลูกสาวที่ตื่นเพราะเสียงร้องของตัวเองก็ยังไม่หลับจึงร้องจ้าขึ้นเมื่อเปลที่ไกวเริ่มช้าและหยุด“คุณมัทไปดูน้องของขวัญเถอะค่ะ เดี๋ยวตรงนี้พี่อ้อยดูแลเอง”“ค่ะ” มัตสยายื่นยานวดให้กับอ้อยแล้วรีบผละออกไปหาลูกสาว ในขณะที่วาทีนั้นจับรถเข็นและถามคนที่นั่งอยู่บนนั้น “จะไปไหนครับ” ชายหนุ่มถามโดยไม่ได้ระบุว่าถามใคร แล้วก็เป็นอ้อยที่ตอบขึ้น “ห้องน้ำค่ะ” “งั้นเดี๋ยวผมช่วยดูแลคุณลุงให้เองรบกวนดูแลคุณป้าด้วยนะครับ” พูดจบชายหนุ่มก็เข็นผู้สูงออกไปและถามทางไปห้องน้ำเอากับท่าน “ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม เป็นเจ้านายของยัยมัทเหรอ” นายเปรมถามต่อหลังจากบอกทางไปห้องน้ำเสร็จ “ครับ” “ตอนแรกตกใจนึกว่าแฟนใหม่ยัยมัทเสียอีก ไม่คิดว่าจะพาเจ้านายมาบ้าน” นายเปรมหัวเราะในความเข้าใจผิดของตัวเอง ทว่าวาทีกลับรู้เก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายเพิ่มเติม “พอดีตอนนั้นว่างและน้องของขวัญไม่สบายเลยแวะมาพาไปหาหมอน่ะครับ ส่วนวันนี้ผมไปหาไอ้แดนก็เลยเจ