Semua Bab วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Bab 41 - Bab 50

“เมียมึงอยู่ไหน” พอได้ยินคนที่เพื่อนของเขามองหาก็แทบอยากจะเข้าไปต่อยหน้ามันสักที “อย่าบอกนะว่าที่มานี่มาหาเมียกูไม่ใช่กูน่ะ” “ทั้งสองคนนั้นแหละ มีเรื่องอยากคุยด้วย” วาทีทำสีหน้าจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม นั่นทำให้แดนไทลุกขึ้นเดินไปตามคนเป็นภรรยาที่ช่วยพี่เลี้ยงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกคนเล็กอยู่ “มาแล้ว” “สวัสดีค่ะคุณที แปลกนะคะเนี่ยที่ได้เจอคุณที่บ้านของเรา” ญารินดายกมือไหว้เพื่อนสนิทของสามียิ้ม ๆ ซึ่งวาทีก็หัวเราะเบา ๆ ขำกับคำทักทายของสองสามีภรรยา “ผมมีเรื่องอยากถามคุณหน่อยน่ะ” “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องของคุณมัทน่ะครับ” ได้ยินอย่างนั้นญารินดาถึงกับหันขวับ หรี่ตามองเพื่อนของสามีอย่างไม่ค่อยไว้ใจ “คุณอยากรู้เรื่องของยัยมัทไปทำไมคะ” “เล่าให้ผมฟังก่อนแล้วจะบอกทุกอย่างที่คุณอยากรู้เลย” หลังจากวันที่ไปพบแดนไทและญารินเขาก็ได้รู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่ไม่เคยรู้มาก่อนของมัตสยารวมถึงความเป็นอยู่ของหญิงสาวในตอนนี้ด้วยว่าเป็นอย่างไร “บอสคะ ช่วงบ่ายนี้...” มัตสยาถึงกับรู้สึกหน

ตอนที่ 12แต่งงานกันไหมหลังจากคุยเรื่องงานเสร็จวาทีก็พาลูกค้ามารับประทานอาหารที่ร้านริมทะเลชื่อดังแห่งหนึ่ง และในขณะที่เขานั่งกินไปคุยไป สายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวสะพายเป้อุ้มเด็กกำลังเดินเลาะริมหาด และคงเพราะแดดแรงเธอจึงเดินเลาะและยืนแค่ในร่มเท่านั้น“เอ่อ ผมขอตัวสักครู่นะครับ” วาทีบอกชายสูงวัยกว่าเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม โดยที่สายตายังไม่คงหันไปหญิงสาวที่อยู่ด้านนอกเป็นระยะ ๆ“เชิญเลยครับ”วาทีผงกศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นรีบเดินออกไปด้วยท่าทีเร่งรีบ “คุณมัท” ทันทีที่มัตสยาหันไปมองตามเสียงเรียกหมวกสานปีกกว้างใบใหญ่ที่ชายหนุ่มแวะซื้อก่อนจะมาหาหญิงสาวก็ถูกสวมลงบนศีรษะมัตสยาช้อนตามองคนตรงหน้าแล้วอมยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” เธอบอกเสียงแผ่วก้มหน้ามองพื้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ เพราะวันนี้ชายหนุ่มขยันทำเธอใจเต้นเหลือเกิน“ออกมาข้างนอกทำไมไม่ใส่หมวกมาด้วย” ชายหนุ่มตำหนิอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะหันไปยิ้มและเอานิ้วเขี่ยแก้มหนูน้อยที่อยู่ในเป้อุ้มยิ้มให้พร้อมกับยื่นมือมาดึงเสื้อของเขาเล่น“ขอโทษทีค่ะ ไม่คิดว่าแดดมันจะแรงขนาดนี้ แล้วนี่บอสไม่ได้คุยงานอยู่กับลูกค้าเหรอค

“เอาไว้นั่นแหละ” วาทีรับเงินที่มัตสยาเพิ่งให้มาจับยัดใส่กระเป๋าเงินของหญิงสาวเหมือนเดิมแล้วพับเก็บ ยื่นมันกลับไปให้เจ้าของ “ผมจะดูลูกให้คุณรีบเก็บของเถอะ เย็น ๆ จะได้ไปเดินเล่นกัน”“ขอบคุณค่ะ ช่วยได้มาก ๆ เลย” มัตสยานั่งเก็บของพลางแอบปรายตามองวาทีที่นั่งเล่น นั่งคุยและดูแลลูกสาวของเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะเผลอยิ้มออกมารู้สึกตัวเองโชคดีอย่างบอกไม่ถูกที่คนรอบตัวดีกับเธอเอามาก ๆ ไม่เว้นแม้แต่เจ้านาย ดูสิมีที่ไหนมานั่งดูแลลูกให้เลขาฯ อย่างเธอนอกจากหน้าตาดีแล้วยังใจดีด้วย“นั่งมองผมแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้นจะเก็บของไม่เสร็จเอานะครับ”เสียงทักจากผู้ชายที่ไม่แม้แต่จะหันมาบอกเธอทำให้มัตสยาถึงกับสะดุ้ง “ขะ...ขอโทษค่ะ” แล้วรีบก้มหน้าก้มตาจัดของด้วยความเขินอาย ไม่คิดว่าจะโดนจับได้มัตสยาจัดของอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็เตรียมตัวออกไปเดินเล่น ตอนแรกเธอว่าจะเอาเป้อุ้มเด็กไปด้วยแต่วาทีกลับบอกว่า “ไม่ต้องเอาไปหรอกเดี๋ยวผมช่วยอุ้ม อยู่ในนั้นท่าทางน่าอึดอัด” ว่าแล้วชายหนุ่มก็โน้มตัวลงไปอุ้มเด็กน้อยที่คลานเล่นอยู่บนพื้น “เดี๋ยวผมออกไปรอข้างนอกนะ”“ค่ะ” มัตสยาแต่งตัวเสร็จก็หยิบหมวกที่วาทีซื้อให้เมื่อตอนกลางวันติดมื

ตอนที่ 13ผู้หญิงปากแข็ง รู้ว่าต้องพักห้องเดียวกัน ตอนกลางวันไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่พอตกกลางคืนมัตสยาถึงกับคิดหนัก แถมเมื่อตอนเย็นเธอก็ถูกเขาขอแต่งงานแล้วด้วย แล้วตอนนี้ควรทำตัวยังไงดีล่ะ “เป็นอะไร เตียงมีปัญหาเหรอถึงยืนจ้องมันซะขนาดนั้น” วาทีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จถามหญิงสาวที่เอาแต่ยืนจ้องที่นอนไม่ขยับไปไหน มัตสยาหันไปมองชายหนุ่มที่เปลือยท่อนบน ส่วนท่อนล่างนั้นโชคดีที่มันคือกางเกงนอนไม่ใช่ผ้าเช็ดตัวไม่อย่างนั้นหัวใจเธอคงวายตาย เพราะแค่นี้ก็ใจเต้นระส่ำไปหมดแล้ว “เปล่าค่ะ แต่กำลังคิดว่าจะเอายัยหนูลงมานอนข้างล่างกับตัวเองน่ะค่ะ” หญิงสาวบอกพลางขยับขึ้นบนเตียงเพื่ออุ้มลูกสาวที่ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยอย่างสบายไปแล้ว “นอนข้างล่าง” วาทีทวนคำ “ค่ะ” “ใครจะนอน” “มัทกับลูกค่ะ” หญิงสาวชี้นิ้วมาที่ตัวเองสลับกับลูกสาวตัวน้อย “ใครอนุญาต” พอได้ยินคำถามนี้มัตสยาถึงกับหน้าม่าน ยิ้มแห้ง ๆ ขยับตัวลงจากที่นอนแทบจะทันที “เอ่อ ขอโทษค่ะ เดี๋ยวมัทกับลูกออกไปนอนที่ห้องรับแขกก็ได้ ฝากยัยหนูแป๊บหนึ่งนะคะ ข

“คนกันเองเกรงใจทำไม อีกอย่างผมเต็มใจนะ” วาทีกระซิบที่ข้างใบหู ทำเอามัตสยาถึงกับขนลุกซู่ “ไม่เอาค่ะ มัทยังไม่ได้แปรงฟันเลย” “ผมไม่ถือ” วาทีดึงมือที่ปิดปากตัวเองของมัตสยาออกแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อยดึงหญิงสาวเขามาชิดขึ้นกว่าเดิม แล้วใช้ปากประทับลงบนปากเม้มเอาไว้แน่น เพียงเท่านั้นมันก็คลายออกให้เธอได้พิสูจน์ความหวานจากปากของเขาว่าจริงเท็จแค่ไหน แม้จะไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาแค่เรื่องจูบมัตสยาผ่านมันมาแล้ว คิดเอาไว้ว่าถ้าโดนจริง คงพอรับมือได้ ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย อ่อนระทวยกับสัมผัสและจุมพิตที่ชายหนุ่มมอบให้ จนเคลิบเคลิ้มตอบสนองกลับตามที่เขานำพา “อยากไปต่อไหม” มัตสยาพยักหน้า ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วรีบส่ายหน้าพร้อมกับยกมือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองอย่างเขินอายที่ร่างกายเผลอไปตอบรับเขาเสียอย่างนั้น “ซื่อสัตย์กับตัวเองหน่อยสิ” วาทีบอกเสียงกลั้วหัวเราะ ขยับตัวลุกขึ้นแล้วก้มลงจูบที่มุมปากของหญิงสาวเบา ๆ “แต่วันนี้ไม่ได้หรอก บอกแล้วไงผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นต่อหน้าเด็ก และที่สำคัญไว้เราแต่งงานกันก่อ