Semua Bab วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ 9ชิมไหม ด้วยความที่วันนี้มีประชุมทั้งวัน และช่วงบ่ายก็อีกรอบทำให้วาทีไม่อยากออกไปกินข้าวข้างนอก ทำให้หน้าที่ซื้อมื้อเที่ยงตกเป็นของมัตสยา เธอจึงถามวาทีว่าอยากกินอะไรที่ร้านไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือ “ถ้าผมบอกอยากกินอาหารญี่ปุ่นที่ต้องซื้อมาจากประเทศญี่ปุ่นคุณจะหามาได้ไหม”“มัทจะจองตั๋วให้บอสนั่งไปกินทันทีเลยค่ะ” มัตสยาที่ทำงานมาด้วยกันสักระยะ บวกกับเจอกันส่วนตัวบ่อย เพราะมีเพื่อนสนิทอยู่กลุ่มเดียวกันนั่นก็คือญารินดากับแดนไท ทำให้กล้าที่จะต่อปากต่อคำกับบอสมากกว่าเมื่อก่อน“งั้นเอาอาหารที่โรงอาหารหรือร้านอาหารตามสั่งใกล้ ๆ นี้ก็ได้ ผมกินได้หมด” ทั้งก่อนหน้าและตอนนี้วาทีไม่ได้เงยหน้าจากแฟ้มงานตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ปากก็พูดแต่มือก็ทำงานไม่หยุด “ค่ะ” รับคำแค่นั้นมัตสยาก็รีบไปซื้อมื้อเที่ยงให้เจ้านายและเผื่อตัวเองด้วย เมื่อจัดใส่จานเสร็จก็เอาไปเสิร์ฟอีกฝ่ายทันที “ข้าวเที่ยงมาแล้วค่ะ” มัตสยาวางอาหารและน้ำไว้บนโต๊ะตรงโซฟา ก่อนจะบอกย้ำชายหนุ่มที่ยังคงก้มหน้าก้มตาสนใจแค่งานตรงหน้า “วางไว้ที่โต๊ะนะคะ” แล้วกำลังจะเดินผละออกไปก็ได้ยินเสียงถามขึ้น

“บอสคะ พรุ่งนี้วันเกิดคุณนพรัตน์ มีงานเลี้ยงตอนกลางคืนถ้าบอสจะไป...” พูดยังไม่ทันจะจบวาทีก็พูดแทรกขึ้น “ไม่ล่ะ เย็นนี้คุณไปจัดการซื้อของขวัญให้หน่อยแล้วกัน” วาทีหยิบบัตรเครดิตที่เมื่อก่อนใบนี้เขาจะให้อนุรักษ์ที่เป็นเลขาฯ พกไว้สำหรับซื้อของขวัญให้ลูกค้า หรือของอื่น ๆ มายื่นให้กับมัตสยา “เก็บไว้เลยนะเผื่อผมสั่งให้ซื้อของแบบฉุกเฉิน” “ค่ะ” มัตสยารับบัตรเครดิตมาถือไว้ อึ้งเล็กน้อยตอนแรกนึกว่าจะให้เงินสดเสียอีก แต่มาให้บัตรแถมให้พกไว้เลยนี่มันสุดยอดเจ้านายจริง ๆ ไม่ต้องกังวลว่าราคาของจะเกินเงินที่มีแล้วหลังจากออกจากห้องประชุมในช่วงบ่ายมัตสยาก็รีบเคลียร์งานตัวเองให้เสร็จเพื่อที่จะได้รีบออกไปหาซื้อของขวัญให้ลูกค้า วันนี้เธออยากกลับบ้านตรงเวลาหลังจากที่เลิกค่ำมาหลายวันแล้ว และในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่นั้นเอง ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งทักขึ้น “ตาทีอยู่ไหม” มัตสยาเงินหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายเธอก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะคุณนาย” “ตาทีอยู่ในห้องใช่ไหม” นางถามย้ำพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปที่ประตูห้อง “อยู่ค

“งั้นเอาทุกชุดเลย” วาทีที่มองแค่ปราดเดียวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่เมื่อหันไปดูที่ราวแขวนเขาต้องเลิกคิ้ว “มีสีอื่นด้วยแฮะ งั้นก็เอามันทุกสี” ไม่เพียงแค่พูดเขายังหยิบมันมาให้มัตสยาถือไว้จนเต็มมือ “ดะ เดี๋ยวค่ะบอส ไหนบอกจะช่วยเลือกไงคะ บอสจะมาบอกว่าซื้อทุกชุดไม่ได้นะคะ” มัตสยามองชุดเด็กที่น่าจะเรียกว่าหอบเอาไว้มากกว่ารีบปราม พร้อมกับแอบบ่นในใจ ว่านี่มันช่วยเลือกตรงไหน “ได้สิ ผมมีเงิน” ชายหนุ่มบอกหน้าตาตาย “แต่มัท ไม่มีพอจ่ายหมดนี่หรอกนะคะ” มัตสยาถอนหายใจ เรื่องที่เขามีเงินใครจะไม่รู้ แต่ที่เขาควรรู้คือไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีเงินเหมือนเขาไหมล่ะ “ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะให้คุณจ่ายนี่” พูดจบวาทีก็แย่งเอาชุดทั้งหมดเดินไปวางที่หน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงิน “เอาหมดนี่ครับ” “แต่บอสค่ะ...” มัตสยากำลังจะแย้ง ชายหนุ่มกลับพยักพเยิดหน้า “คุณจ่ายสิ” “แต่บอสเพิ่งว่าจะจ่ายเองไม่ใช่เหรอคะ” มัตสยาแย้งเสียงดังพร้อมกับชักสีหน้าอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะมองค้อนเขาอย่างเคือง ๆ และจะเดินเข้าไปหยิบชุดเพื่อที่จะเอาไปไว้ที่เดิม “ขอโทษด้วยนะคะที่

ไอซ์มองตามมัตสยาไปแล้วแอบถอนหายใจ และปรายตามองผู้ชายที่พอไม่มีเลขาฯ เขาก็สนใจแต่มือถือ ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน “ไอซ์ว่าไอซ์ไม่กวนแล้วขอตัวนะคะ” “ครับ” เมื่อไอซ์เดินผละออกไป วาทีก็วางมือถือลงแล้วนั่งจิบกาแฟรอไม่นานมัตสยาก็กลับมาพร้อมของกินเต็มมือ“คุณไอซ์ไปแล้วเหรอคะ”“อื้อ เขาจะอยู่ทำไมไม่ได้มากับเราเสียหน่อย ซื้อของครบแล้วนะ” ชายหนุ่มถามพร้อมกับลุกขึ้นแย่งถุงของกินในมือของมัตสยามาถือ “กลับกันเถอะ”“ค่ะ” มัตสยาที่ตอนนี้ในมือมีแค่แก้วช็อกโกแลตและถุงใส่ชุดของลูกสาวและของขวัญลูกค้าเดินตามหลังพร้อมกับอมยิ้ม นับวันความประทับใจที่มีต่อเจ้านายคนนี้ก็ยิ่งจะเพิ่มมากขึ้น จนแอบอิจฉาผู้หญิงที่จะได้มาเป็นคู่ชีวิตของเขาในอนาคต และพอคิดว่าถึงตรงนี้หญิงสาวก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ จึงรีบเดินจนทัน “เอ่อ...ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณไอซ์เข้าใจผิด เรื่องมาออกเดท” “ช่างเถอะ” “ถ้ามีคนเข้าใจผิดแบบนี้บ่อย ๆ ไม่น่าจะใช่เรื่องดีสำหรับบอสนะคะ” วาทีหยุดเดินแล้วหันมาหรี่ตามองเลขาฯ สาวพลางกดยิ้ม “จะบอกว่าไม่ใช่เรื่องดีสำหรับผม แต่เป็นเรื่องดีสำหรับคุณอย่างนั้นเหรอ”

“ว่าจะอยู่กินข้าวเย็นกับปู่เสียหน่อย แต่คงต้องแห้วเสียแล้ว พอดีผมมีธุระด่วนต้องรีบกลับน่ะครับ เอาไว้วันหลังผมจะมาใหม่นะครับ” “อื้อ ไปเถอะ” เมื่อนายเวโรจน์อนุญาตเรวันต์ก็ยกมือไหว้ลาคนเป็นปู่แล้วรีบออกไปด้วยท่าทีรีบร้อน วาทีมองตามออกไปแล้วพูดขึ้นลอย ๆ ว่า “เหมือนจะเริ่มปรับปรุงตัวไปในทางที่ดีขึ้น อย่างที่คุณปู่หวังเลยนะครับ” “นั่นสินะ แล้วแกล่ะ” นายเวโรจน์ย้อนถามหลานชายสุดที่รัก วาทีวางข้อศอกลงบนท่อนขา โดยที่มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่ใต้คาง มองคนเป็นปู่ด้วยสายตาจริงจัง “ผมรู้นะว่าปู่กำลังจะคิดจะทำอะไรอยู่ เอาจริง ๆ สำหรับผมไม่อะไรเท่าไหร่หรอกนะครับ บริษัทนั่นถ้าคุณปู่คิดว่าพี่เรย์จะดูแลมันได้ดีกว่าผมก็ยอมสละให้ตอนนี้เลยก็ยังได้” พูดจบก็ถอนหายใจ สีหน้าที่จริงจังแปลเปลี่ยนเป็นความเหนื่อยหน่าย “คิดอยากจะทำมันอย่างนั้น แต่ปู่ก็รู้นี่ครับว่ายังไงแม่ก็คงไม่ยอม ตอนนี้ท่านก็เครียดจนนอนแทบไม่หลับ ถ้าผมยื้อมากไปกว่านี้ท่านได้คิดมากจนล้มป่วยแน่ ๆ” แม้เขาจะทำงานหนัก แต่เรื่องของคนเป็นแม่ที่เขารู้ดีว่าท่านรู้สึกอย่างไร เลยให้ป้าแม่บ้านที่คอยดูแลท่