บททั้งหมดของ ข้าคือสตรีที่ท่านเคยเขียนหนังสือหย่าขาด: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ใครเจ้าเล่ห์เจ้าคิดว่าข้าที่ผมเกือบหงอกขาวจะดูไม่ออกหรือ ปากเจ้าก็บอกว่าไม่นานจะแต่งงานกับเสี่ยวจวิ้น แต่กลางดึกกลับลอบออกจากห้อง ไปแอบพลอดรักกับสหายของเขาคนนั้น ข้ายังนึกสงสัยว่าเหตุใดเสี่ยวจวิ้นที่เป็นมือปราบกลับนอนหลับลึกเช่นนี้ ที่ไหนได้ตอนที่ข้าไปดู ทั้งข้าและสามีกลับพบว่าสุราล้วนถูกวางยาทั้งสิ้น คุณชายท่านนี้เกรงว่าเจ้าเองคืนนั้นก็คงได้เสียกับเสี่ยวม่านกระมัง รู้ตัวหรือไม่ว่าตัวเจ้าเองถูกวางยาปลุกกำหนัด เป็นยาที่ไร้สีไร้กลิ่น ไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่รู้ตัว อีกอย่าง...เจ้ากล่าวว่านางเป็นสตรีแพศยา เจ้าเล่ากลางคืนตัวเองก็พลอดรักได้เสียกับอีกคน แต่กลับกรีดร้องก่นด่าสหายว่าแย่งคนรักตัวเอง เล่นละครได้น่าดูชม จากนั้นรีบแล่นกลับมาเมืองหลวง มาเที่ยวป่าวประกาศสร้างข่าวลือไปทั่ว กลัวว่าคนที่นี่จะไม่รู้กระมังว่าเกิดอะไรขึ้นที่เมืองหนานเฉิง ไม่ใส่ใจสักนิดว่าสหายที่ตัวเองวางยาสลายกำลังเป็นไข้สูงแทบเอาชีวิตไม่รอด ข้าประคบประหงมนางสองวันสองคืนนางถึงดึงเท้ากลับมาจากปรโลกสำเร็จ พูดก็พูดเถิดนะเสี่ยวจวิ้นเจ้าเองก็ใจจืดใจดำเหลือเกิน จะถูกวางยาหรือไม่เจ้าก็ถือว่าล่วงเกินเสี่ยวอวี่ฉีไปแล้ว เจ้ากลับทอดทิ

นาง...มองตัวเองที่สวมชุดแต่งงานสีแดงในคันฉ่อง ซูอวี่ฉีไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม นางมองความว่างเปล่าในดวงตาของตัวเอง บอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเจินอี๋เหนียงเดินเข้ามา “อี๋เหนียง!” นางรีบลุกขึ้น “ท่านกำลังตั้งครรภ์ไม่ควรออกมาเดินโดยไม่ระวังนะเจ้าคะ”“ดูเจ้าสิ ข้าเป็นเด็กหรือไร”นางประคองผู้เป็นนายไปนั่งลง เจินอี๋เหนียงมองนางด้วยสายตารักเอ็นดู นางกอดขาของอีกฝ่าย ซบใบหน้าลงไปด้วยความอาลัย “ข้าไม่อยากไปจากข้างกายท่านเลย ต่อไปผู้ใดจะช่วยดูแลท่าน”อีกฝ่ายหัวเราะ “เป็นสตรี อย่างไรเสียสักวันก็ต้องออกเรือน ไหนให้ข้าดู” นางถูกเชยคางขึ้น “โตเป็นสาว ปักปิ่นแล้วก็ต้องแต่งงานออกเรือน” เจินอี๋เหนียงดึงปิ่นบนเรือนผมของตัวเองออกมา จากนั้นจึงเสียบปิ่นลงไปยังเรือนผมของนาง “ให้เจ้าเป็นสินเดิม ยังมี...”ถุงแดงใบใหญ่ถูกส่งให้ หญิงสาวรับมาถือเอาไว้“เปิดออกดูสิ”นางทำตามในทันที พบว่าในถุงมีโฉนดร้านค้าร้านหนึ่ง สัญญาขายตัวของนาง กับตั๋วเงินจำนวนหนึ่งพันตำลึง!!! “นายหญิง! ข้าจะรับเอาไว้ได้อย่างไรเจ้าคะ ไม่ได้ ท่านเองก็สมควรเก็บเอาไว้ให้คุณชายน้อย”อีกฝ่ายหัวเราะ “ขอให้เป็นคุณชายน้อยดังเจ้าว่า เสี่ยวอวี่ฉีของข้า เ

ด้านนอกมีเสียงเคาะประตู... หญิงสาวเดินออกไปเปิดเพราะคิดว่ามู่จวิ้นกลับมาแล้ว ที่ไหนได้...กลับเป็นซูม่านฉี!!!“ไม่พบกันนาน เจ้าสบายดีกระมัง”นางอึ้งงัน ข้างๆ มีเสียงตะโกนทักทายอย่างเป็นกันเอง “เสี่ยวม่านม่าน”“เสี่ยวม่านม่าน เจ้ามาเยี่ยมหัวหน้ามู่หรือ”“เสี่ยวม่านม่าน ไม่พบกันนานเลยเจ้าสบายดีกระมัง”“สบายดีเจ้าค่ะ คิดถึงพวกท่านอยู่เหมือนกันเลยแวะมาเยี่ยม วันหลังจะแวะมาบ่อยๆ อย่ารำคาญข้าเล่า” พูดจบก็หันกลับมามองนาง “ดูเจ้าไม่ใคร่จะเป็นที่นิยมของเหล่าฮูหยินมือปราบนะ ให้ข้าช่วยอธิบายหรือไม่ พวกเขาล้วนเป็นคนคุ้นเคยของข้า พวกเขาเอ็นดูข้าดังนั้นไม่ว่าข้าพูดอะไรก็ต้องคล้อยตาม”ซูอวี่ฉีแค่นหัวเราะ “ซูอี๋เหนียงเชิญข้างในเถิด”เห็นสีหน้าอีกฝ่ายชะงักค้าง ในดวงตามีประกายของความโกรธ ซูอวี่ฉีคร้านจะใส่ใจนางเดินนำเข้าไปด้านใน ทิ้งประตูให้เปิดเอาไว้แล้วเดินไปชงชา นางตัดสินใจใช้โต๊ะกลางลานบ้านรับแขก“นั่งสิ”“พี่จวิ้นเล่ายังไม่กลับหรือ”“งานสืบคดีไหนเลยจะกลับตรงเวลาได้ มิใช่เจ้าหรอกหรือที่เคยบอกข้า”“นั่นสินะ” อีกฝ่ายมองไปรอบๆ จากนั้นมองนางที่สวมเพียงชุดสบายๆ ตรงกันข้ามที่ซูม่านฉีสวมชุดงดงามราคาสูง เคร

เขามองนางนิ่งนานมาก สายตาคมสับสนและไม่มั่นใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของนางจะถูกต้อง “บางทีข้ากับเจ้าอาจต้องการเวลาในการปรับตัว บางทีเราอาจอยู่ร่วมกันได้”นางยิ้ม “ท่านเป็นคนดี” จากนั้นก็หยุดพูด เว้นจังหวะไปนานมาก “แต่ข้าไม่ใช่”เขาขมวดคิ้วมองนาง“เมื่อวานข้าพบว่าท่านเชื่อจริงๆ ว่าข้าผลักนางล้มลง ข้าพบว่าท่านไม่ได้รู้จักข้าดีพอ ข้าเองก็ไม่รู้จักท่านดีพอเช่นกัน แต่ก็นั่นละถึงข้าจะทำจริงๆ แล้วอย่างไรเล่า ข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโกรธเลยหรือกับสิ่งที่นางทำ หรือจนถึงวันนี้ท่านก็ยังเชื่อว่านางไม่ได้ทำแต่เป็นข้า?” นางแค่นยิ้ม “แต่ก็ไม่สำคัญแล้ว เพราะข้าไม่อยากรู้แล้ว ข้าเพียงอยากไปจากที่นี่ ไปจากท่าน ไปจากนาง ไปจากเมืองหลวง ท่านเพียงเขียนหนังสือหย่าให้ข้า ข้าจะจากไปเงียบๆ ผ่านไปสักหลายๆ เดือนหากมีคนสังเกตเห็นท่านก็ค่อยประกาศออกไป จากนั้นจะแต่งงานใหม่ก็ไม่มีใครตำหนิท่านแน่นอน”เขาขมวดคิ้วมองนางนานมาก... “ข้าไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานใหม่ ไม่เคยคิดว่าจะรับนางเข้าจวน ไม่เคยคิดว่าจะ...”หญิงสาวส่ายหน้า “ข้าไม่อยากรู้ ไม่สำคัญแล้ว มือปราบมู่หากท่านรู้สึกผิดต่อข้าสักนิด เช่นนั้นท่านปล่อยข้าไปเถิด”นางตระหน

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่นางเดินมาจนถึงบ้านของมู่จวิ้น เงยหน้าขึ้นมองประตูที่ปิดสนิท นางหวนคิดถึงวันวานหากนางได้แต่งให้เขา นางจะได้เป็นฮูหยินของเขา ฮูหยินหนึ่งเดียว แต่ก็ไม่มีเรือนหลังใหญ่ ไม่มีเสื้อผ้าหรูหรา ไม่มีสาวใช้ ยังคงต้องทำงานบ้านทุกอย่าง บางทีอาจไม่มีแม้แต่เงินซื้อของที่ถูกใจถึงอย่างนั้นสถานะของนางจะเปลี่ยนไป นางจะถูกยกเลิกบนทะเบียนทาส แม้ไม่ใช่ชนชั้นสูงแต่ก็นับว่าสูงส่งกว่าพวกอนุในสายตาชนชั้นสูงอย่างแท้จริง ตรงกันข้ามแม้นางได้เข้าจวนเสิ่นซีหยวนตอนนี้ ในสายตาของชนชั้นสูงนางก็เป็นเพียงสตรีต่ำต้อยที่มีฐานะเป็นอนุ!!!นาง...ไม่มีโอกาสแม้แต่จะออกไปร่วมงานเลี้ยงเคียงข้างเสิ่นซีหยวน ทว่าซูอวี่ฉีกลับสามารถทำได้อย่างสง่าผ่าเผย เพียงเพราะอีกฝ่ายได้ทุกอย่างที่เคยสมควรเป็นของนางนี่ยุติธรรมแล้วหรือ!!“นั่นมิใช่ม่านม่านหรอกหรือ” ท่านป้าเพื่อนบ้านของมู่จวิ้นเอ่ยทักนางเพราะเคยเห็นนางที่นี่บ่อยๆ“ท่านป้า” นางน้ำตาคลอ “ข้าเพียงผ่านมาเท่านั้น ผ่านมาจึงเดินมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว ท่านอย่าบอกพี่จวิ้นนะเจ้าคะ”อีกฝ่ายขมวดคิ้วมองนาง “เจ้า...มิใช่แต่งออกแล้วเช่นกันหรอกหรือ มาที่นี่ไม่เหมาะสมกระมัง” เห็น