Semua Bab ข้าคือสตรีที่ท่านเคยเขียนหนังสือหย่าขาด: Bab 1 - Bab 10

ตั้งแต่อายุห้าขวบ... อาฉีก็เรียนรู้ว่าชีวิตนี้ขึ้นอยู่กับโชคชะตา ตั้งแต่จำความได้นางตระหนักรู้เพียงว่าชีวิตของนางเกิดมาพร้อมโชคร้าย ชะตากรรมที่เต็มไปด้วยการหักหลัง ความพลัดพราก การต้องดิ้นรนเพื่อปากท้อง ต้องเอาตัวรอดโดยไม่ต้องคำนึงถึงผู้อื่นเมื่อตอนอายุหกขวบ... นางไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดท่านพ่อ ท่านแม่ จึงหายไปไม่กลับมาอีก กระทั่งท่านลุงกับท่านป้ารับนางไปอยู่ด้วย อีกทั้งพวกเขายังได้ที่ดินของท่านพ่อไปครองแลกกับการเลี้ยงดูนางอายุเจ็ดขวบ... เกิดโรคระบาดท่านป้าตั้งครรภ์ เพราะไม่มีปัญญาหาเลี้ยงนาง ท่านลุงท่านป้าขายนางให้กับหอนางโลมโดยไม่ลังเล ปลอบนางว่าที่น่ะมีข้าวกิน มีที่นอน มีเสื้อผ้าอบอุ่นสวมใส่ขณะกำลังจะถูกลากเข้าไปในหอนางโลม ตัวนางที่สกปรกมอมแมมถูกลาก ถูกกระชาก ถูกด่าทอว่าไม่กตัญญู นางไม่ได้ร้องไห้ เพียงยืนมองท่านป้าชี้หน้าด่าทอว่าสิ้นเปลืองเพราะนาง และเพียงเพราะนางบอกว่าไม่อยากเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น... นางกลับถูกตบหน้าจนบวมเป่งรถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านมา... แสงสว่างเดียวของอาฉี คุณหนูจวนคหบดีที่มั่งคั่งและร่ำรวย นางหยิบยื่นชีวิตใหม่ให้อาฉี มอบนามและแซ่ใหม่ให้นับตั้งแต่วันนั้น วันต่

ซูม่านฉีตื่นเต้นยิ้มแย้มเมื่อแอบชี้มือไปยังคนรักให้หญิงสาวดู ซูอวี่ฉีมองไปยังมือปราบร่างสูง ใบหน้าคมเข้ม มู่จวิ้นผู้นั้นก็นับว่าเป็นบุรุษที่หล่อเหลาน่ามอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง หากให้นางอธิบายก็คงใช้คำว่าเย็นชาได้เลย ทว่าซูม่านฉีเคยกล่าวว่าเขาอ่อนโยนใจดี..ด้านหลังมีเสียงเรียก “เสี่ยวจวิ้น!”“นั่นใครหรือ” นางถามซูม่านฉี ทว่าอีกฝ่ายกลับเลิกคิ้ว สายตาตรึงอยู่บนร่างขององครักษ์ที่สวมเกราะสีแดง“ข้า...ไม่รู้”บุรุษหล่อเหลาที่ติดตามขันทีผู้หนึ่งเข้ามาเพื่อประกาศราชโองการ ทั้งสองดูสนิทสนมกันมาก ราวกับเป็นสหายกันมานาน ทว่ามู่จวิ้นกลับเป็นเพียงมือปราบ ในขณะที่อีกฝ่ายดูแล้วน่าจะมีตำแหน่งองครักษ์ในวังหลวงซูม่านฉีเหม่อลอยจนหญิงสาวรีบสะกิด “พวกเราต้องกลับเข้าด้านในแล้ว หาไม่อี๋เหนียงจะถูกตำหนิ” นางลากสหายที่เอาแต่จ้องมองบุรุษอื่นจนเสียกิริยา“เจ้าเห็นหรือไม่”“เห็นอะไร”“เขาอย่างไรเล่า หล่อเหลาเหลือเกิน เขาเป็นใครกันนะ ข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย ไม่เคยรู้ว่าพี่จวิ้นรู้จักกับองครักษ์ในวังหลวง เขาทั้งสง่าผ่าเผย ทั้งหล่อเหลาดูสูงส่ง”“นี่...เจ้ามีพี่จวิ้นของเจ้าอยู่แล้ว สนใจสหายข

“ท่านเลิกล้อเล่นได้แล้ว ข้าเหนื่อยแล้วหากวันนี้ไม่ถึงก็จะกลับแล้ว” ซูม่านฉีกระเง้ากระงอดซูอวี่ฉีเห็นท่าไม่ดีจึงเลิกม่านรถม้ามองมู่จวิ้นที่กำลังบังคับรถม้า เขาหันกลับมามองนาง “มือปราบมู่ พวกเรามาถูกทางหรือไม่เจ้าคะ”เขาหัวเราะเสียงเบา “เลยเนินนี้ไปก็มองเห็นทางเข้าหมู่บ้านแล้ว พวกเจ้าสองคนอดทนอีกหน่อย ถึงก่อนฟ้ามืดแน่นอน”นางค่อยเบาใจปิดม่านรถม้าลง ทว่าสายตากลับมองเห็นสีหน้าครุ่นคิดของสหาย “อะไรหรือ”ซูม่านฉียิ้มให้นาง “ไม่มีอะไร เห็นเจ้าสนทนากับพี่จวิ้นได้โดยไม่กลัวข้าก็วางใจ” นางเลิกคิ้วอีกฝ่ายจึงรีบอธิบายต่อ “เจ้าไม่รู้อะไร ไม่ว่าสตรีใดเห็นสีหน้าเรียบเฉยของพี่จวิ้น ทุกคนล้วนรู้สึกว่าเขาไม่น่าเข้าใกล้”“อ้อ” นางเห็นด้วย เพราะคราแรกนางรู้สึกว่าเสิ่นซีหยวนน่าเข้าใกล้กว่ามู่จวิ้น ทว่าหลังออกเดินทางกลับรู้สึกว่ามู่จวิ้นเป็นบุรุษที่พึ่งพาอาศัยได้มากกว่าเสิ่นซีหยวนระหว่างเดินทางเขาคอยระวังภัย รอบคอบพอที่จะหยุดเพื่อให้สตรีได้พักเหนื่อย รักษาระยะห่างเพื่อให้พวกนางได้ปลดทุกข์ ได้ล้างหน้าล้างตา กินดื่มระหว่างพักค้างแรมเขาพยายามหาโรงเตี๊ยม ไม่ได้นอนกลางดินกินกลางทรายตามคำแนะนำอย่างนึกสนุกของเ

ชั่วขณะหนึ่งในเงามืดนางมองเห็นเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของมู่จวิ้น หัวใจของนางพลันเย็นเยียบ ตกตะลึงพยายามดันหน้าอกเขา ทว่า...จนแล้วจนรอดที่นางทำได้ก็คือส่งเสียงแผ่วเบา วอนขอต่อสวรรค์ให้นี่เป็นแต่เพียงความฝันตื่นหนึ่งร่างกายร้าวระบม...สติเลือนราง...เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้น นางจำได้แม่นว่านั่นเป็นเสียงของซูม่านฉี ข้างกายของนางมีการขยับลุกพรวด ซูอวี่ฉีอยากลืมตาทว่านางเหนื่อยล้าเกินไป สิ้นหวังเกินไป ไม่เข้าใจ สับสน ร่างกายนี้ร้อนผ่าวเจ็บร้าวไม่อาจขยับ ผิวกายของนางร้อนลวก เรี่ยวแรงไม่หลงเหลือ แม้อยากต่อต้านแต่เหมือนบางอย่างคอยฉุดรั้ง ที่นางทำได้ก็คือหลบตาลงไม่ขยับ แม้รับรู้ว่าเรือนกายของตนเปลือยเปล่า ทว่านางกลับไม่อาจทำได้แม้แต่การดึงผ้านวมคลุมกายเสียงทะเลาะกันดังขึ้นด้านนอกนั่น ทุกอย่างทำให้นางเกิดคำถามขึ้น แท้ที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะอะไรมู่จวิ้นจึงเข้ามาอยู่ในห้องนี้ ขึ้นมาบนเตียง... เขาไม่ควรเลยเถิดแม้จะคนบนเตียงจะไม่ใช่นาง ตลอดมาหญิงสาวมองออกว่ามู่จวิ้นให้เกียรติและเอ็นดูซูม่านฉีมาก แต่เมื่อคืนมันไม่ปกติเช่นกันกับนางที่แม้ดื่มสุรา ทว่านางไม่ควรไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน นางหลับสน

ทั้งสองเข้าใจนางทันที เพราะความรู้สึกเห็นใจดังนั้นทั้งสองรับปากจะอยู่ที่โรงเตี๊ยมเล็กๆ ไม่ไกลจากประตูเมืองหลวง ดังนั้นหากนางอยากให้ช่วยอะไร ทั้งสองจะรออยู่ที่นั่นสามวัน...หญิงสาวกลับจวนปั๋วหลังจากร่ำลาท่านลุงหาน ลึกๆ นางตระหนักดีว่าการกลับมาครั้งนี้ ตัวนางเองย่อมหนีไม่พ้นข้อครหา แต่หากนางไม่กลับมานางก็ไร้ซึ่งที่ไป อีกทั้งยังห่วงใยผู้เป็นนาย ด้วยไม่รู้เลยว่าซูม่านฉียังมีแผนการใดอีกทันทีที่ถึงหน้าจวนพ่อบ้านก็ให้คนจับนางลากเข้าไปในจวน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่ก็ยังไม่ผิดจากความคาดหมายของซูอวี่ฉี นางยอมจำนนโดยดี ไม่พยายามอ้อนวอน ไม่ได้เอ่ยถาม ไม่มีเสียงร่ำไห้ ดังนั้นพ่อบ้านจึงมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ“เสี่ยวอวี่ฉี่ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเพราะอะไรข้าจึงให้คนจับเจ้าเอาไว้”“ข้าพอจะเดาออกเจ้าค่ะ แต่รบกวนท่านพ่อบ้านไขความกระจ่าง ม่านม่านอยู่ที่ใดเจ้าคะ”พ่อบ้านถอนหายใจไม่ได้ตอบคำ เขาให้คนพาตัวนางไปขังเอาไว้ที่เรือนเก็บฟืน นานมากกว่าที่เจินอี๋เหนียงจะเข้ามาเยี่ยมนางอีกฝ่ายถอนหายใจเสียงเบา “อวี่อี” เจินอี๋เหนียงลูบศีรษะนางเบาๆ จากนั้นยังช่วยแก้มัดให้นางด้วย “ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว”“ข้ารู้เจ้าค