All Chapters of พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ: Chapter 1 - Chapter 6

"รู้ไหมบ้านนี้นะ....""หยุด!! อย่า อย่าพูด ยิ่งตอนที่เราเดินผ่าน""โอ๊ย พวกลื้อสองคนพูดไปเถอะป่านนี้เด็กนั่นไปเกิดใหม่แล้วมั้ง เห็นตาลุงซอยเจ็ดเขาว่าอีโดนมีดปักอกเชียว"อ่าม่าคนที่ดัดผมเป็นลอนพูดพร้อมทำท่าห่อไหล่ด้วยอาการสยอง"ใช่ และอย่างนี้พวกลื้อยังจะพูดถึงกันอีก ไปๆ รีบไปใกล้มืดแล้ว"เฮ้อ........พิมดาวถอนหายใจเบาๆ ถึงแม้ว่านางจะอยู่บนชั้นสองของตัวบ้านแต่ประโยคเหล่านี้ก็ยังคงได้ยินเสมอ"มีดปักโพ่ง...พูดกันทุกวันแต่ก็เดินผ่านกันทุกวัน"เธอบนพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าพร้อมกับเชื่อมต่อคีย์บอร์ดลายน่ารักที่มักส่งเสียงต๊อกแต๊กจนเกิดความสุขใจเล็กๆ ในแต่ละค่ำคืน คนร่างบางดวงตากลมโตที่มักอยู่ในเสื้อไหมพรมคอเต่าฮัมเพลงเบาๆ ทุกค่ำคืนพิมดาววัยยังสาวจะมานั่งที่โต๊ะตัวนี้เนื่องด้วยหลายเหตุผล เหตุผลหนึ่งที่เธอเลือกคือมันอยู่ชั้นสองและติดหน้าต่างและเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นสวนไม้ประดับข้างบ้านและถ้ามองเลยไปอีกก็จะเห็นถนนของหมู่บ้านที่อาม่าปากมากสามคนเพิ่งเดินผ่านไปนั่นคือเหตุผลข้อที่หนึ่งส่วนเหตุผลข้อสองที่เธอเลือกจะนั่งเขียนหนังสือที่มุมนี้ก็เพราะสี่แยกของหมู่บ้านซึ

ทันทีที่พิมดาวเข้ามายังตัวบ้านได้นางก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องข้างบันไดพร้อมกับสับสวิทช์ในแผงคัทเอ้าท์ทุกอัน เสียงดังฮึ่งๆ ถูกส่งมาจากหลายทิศทางของบ้านหลังใหญ่ ไฟทุกดวงในบ้านสว่างและบางดวงเกินกว่าจะเรียกได้ว่าสว่างเพราะมันเป็นแสงจร้าของสปอร์ตไลท์ที่ติดไว้มุมสูงรอบตัวบ้าน สวนไม้ประดับรอบตัวบ้านเห็นชัดขึ้นทันตาแม้ยามนี้จะห้าทุ่มกว่าแล้วก็ตามรุ่นน้องร่างใหญ่ที่อยู่ในเสื้อยืดมหาลัยมองห้องโถงที่มีพื้นหินอ่อนขัดจนเป็นมันแต่กลับไร้เฟอร์นิเจอร์สักชิ้น จะมีก็เพียงแค่โซฟาสีฟ้าเพียงตัวเดียวเท่านั้น เขามองสำรวจรอบทิศทางด้วยความแปลกใจ"พี่อยู่คนเดียว มาตามพี่ขึ้นมา ห้องทำงานพี่อยู่ชั้นสองเราต้องหลบในบ้านพี่จนกว่า..""จนกว่าอะไรครับ"คนร่างบางตากลมมองค้อนขวับเมื่อเขาถามและนางก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีบริบท"นี่เราจะไม่บอกชื่อพี่จริงเหรอ ที่มหาลัยไม่ได้สอนหรือไงเดี๋ยวมาตราฐานตกต่ำขนาดนี้แล้วเหรอ แล้วอาจารย์มงคลล่ะได้เรียนกับเขาไหม ปกติปีหนึ่งทุกคนต้องลงวิชาเขา"ไรเดอร์ร่างใหญ่อ้าปากข้างเขายกมือขึ้นลูบผมแบบงงๆ ที่อยู่ๆ ก็โดนต่อว่าขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยและในจังหวะที่เขากำลังจะอธิบาย คนร่างบางที่อยู่ในเสื

หลังจากได้ไฟฉายกันมาคนละสองสามกระบอกคนร่างบางที่อยู่ในเสื้อแขนยาวคอเต่าก็มายืนที่ประตูทำท่าจะบิดลุกบิดโดยมีไรเดอร์ร่างใหญ่ที่ยืนถือไฟฉายในท่าเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง ตากลมของคนงามหันมามองด้วยภาษากายที่สื่อว่าพร้อมยัง"เอาเลยครับพี่""ซื่อบื้อ"ตอนนี้เขาเองเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคำว่าซื่อบื้อของพิมดาวมันหมายถึงสิ่งใดหรือบางทีมันอาจเป็นแค่ประโยคทักทายหรือคำพูดติดปากของนางเท่านั้นแอ็ด.......เสียงประตูไม้สักเลื่อนออกทั้งหมดค่อยๆ ก้าวเท้ามายังชั้นลอยของชั้นสองจากนั้นก็หันหน้ามองลงไปตามราวบันใด บันไดไม้ขัดมันทอดตัวยาวจากชั้นสองสู่ชั้นลอยก่อนถึงชั้นหนึ่ง ราวบันใดไม้สีวอลนัตสะท้อนกับแสงสปอร์ตไลท์อันกระทัดรัดที่ติดผนังของชั้นลอยและตรงนี้เองที่ไรเดอร์ผู้โชคร้ายได้เห็นสิ่งเกือบจะกลืนกินชีวิตเขาอีกครั้งร่างสูงชะลูดจนศีรษะเกือบชนเพดานห่มผ้าขี้ริ้วสีหม่นยาวลงมาถึงข้อเท้า ปลายผ้าสั่นไหวพริ้วไปมาราวกับมีชีวิตของตัวเอง ใบหน้าที่โผล่พ้นผืนผ้าคือผิวหนังซูบผอมติดกระดูกจนเห็นโหนกแก้มแหลมคม มันไม่ได้ยืนในความมืดแต่มันทำให้ความสว่างจากแสงสปอร์ตไลท์หายเข้าไปในผิวหนัง ทุกครั้งครั้งที่มันพยายามก้าวเท้าไปข้างหน