พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ

"รู้ไหมบ้านนี้นะ...."

"หยุด!! อย่า อย่าพูด ยิ่งตอนที่เราเดินผ่าน"

"โอ๊ย พวกลื้อสองคนพูดไปเถอะป่านนี้เด็กนั่นไปเกิดใหม่แล้วมั้ง เห็นตาลุงซอยเจ็ดเขาว่าอีโดนมีดปักอกเชียว"

อ่าม่าคนที่ดัดผมเป็นลอนพูดพร้อมทำท่าห่อไหล่ด้วยอาการสยอง

"ใช่ และอย่างนี้พวกลื้อยังจะพูดถึงกันอีก ไปๆ รีบไปใกล้มืดแล้ว"

เฮ้อ........

พิมดาวถอนหายใจเบาๆ ถึงแม้ว่านางจะอยู่บนชั้นสองของตัวบ้านแต่ประโยคเหล่านี้ก็ยังคงได้ยินเสมอ

"มีดปักโพ่ง...พูดกันทุกวันแต่ก็เดินผ่านกันทุกวัน"

เธอบนพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าพร้อมกับเชื่อมต่อคีย์บอร์ดลายน่ารักที่มักส่งเสียงต๊อกแต๊กจนเกิดความสุขใจเล็กๆ ในแต่ละค่ำคืน คนร่างบางดวงตากลมโตที่มักอยู่ในเสื้อไหมพรมคอเต่าฮัมเพลงเบาๆ 

ทุกค่ำคืนพิมดาววัยยังสาวจะมานั่งที่โต๊ะตัวนี้เนื่องด้วยหลายเหตุผล เหตุผลหนึ่งที่เธอเลือกคือมันอยู่ชั้นสองและติดหน้าต่างและเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นสวนไม้ประดับข้างบ้านและถ้ามองเลยไปอีกก็จะเห็นถนนของหมู่บ้านที่อาม่าปากมากสามคนเพิ่งเดินผ่านไปนั่นคือเหตุผลข้อที่หนึ่ง

ส่วนเหตุผลข้อสองที่เธอเลือกจะนั่งเขียนหนังสือที่มุมนี้ก็เพราะสี่แยกของหมู่บ้านซึ่งอยู่เยื้องกับตัวบ้าน สำหรับพิมดาวแล้วสี่แยกแห่งนี้เป็นไฮไลท์ของเธอในแต่ละค่ำคืน บางคืนมันก็ไม่มีอะไรแต่บางคืนมันก็มี เช่นคืนพระใหญ่แบบเช่นคืนนี้ 

คนร่างบางผมยาวสีน้ำตาลนั่งเท้าคางมองสี่พร้อมคำถาม

"ใครจะเป็นเหยื่อ"

"ใครจะเป็นเหยื่อของเจ้าสิ่งนั้น"

ตากลมของนางมองไปยังเสาไฟที่อยู่มุมของบ้านร้างตรงสี่แยก อันที่จริงทุกบ้านที่อยู่ตรงหัวมุมของสี่แยกนี้ล้วนร้างทั้งสิ้น ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้วแสงไฟสีขาวให้ความสว่างตามหน้าที่อย่างภาคภูมิ

"เจ้าหลอดไฟ เจ้าจะต้องเข้มแข็งนะ คืนนี้อย่าได้ดับเป็นอันขาดฉันไม่อยากเห็นใครเป็นเหยื่อของมันอีกแล้ว"

คนผมน้ำตาลพูดกับตัวเองจากนั้นก็เริ่มก้มหน้าพิมพ์งานพร้อมกลับตอบข้อความของเพื่อนฝูงร่วมวงการที่มักจะมีชีวิตชีวาในยามค่ำคืน 

ชีวิตของพิมพ์ดาวจะเริ่มต้นตั้งแต่หกโมงเย็นจนไปสิ้นสุดที่หกโมงเช้า เธอใช้ชีวิตเช่นนี้มาทุกวันจนเกิดข่าวลือมากมาย บ้างก็ว่าบ้านหลังใหญ่หลังนี้เจ้าของบ้านได้ตายไปแล้วและแสงไฟที่ชั้นสองตรงหน้าต่างก็คือความเฮี้ยนของนาง บ้างก็ว่าเจ้าของบ้านหลังนี้เป็นพวกสติไม่ดีที่ถูกขังอยู่ในบ้านแต่ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไรข้อเท็จจริงหนึ่งที่ชัด

ไม่มีใครเห็นพิมดาวมาหลายปีแล้ว

สามทุ่มสี่สิบห้า พิมดาวเหลือบมองเวลาที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คคู่ใจ

"ใกล้แล้วสินะ"

เธอพูดพร้อมกับมองไปนอกหน้าต่างตรงสี่แยกที่แสงไฟยังคงทำหน้าที่เข้มแข็ง

"อย่าดับนะเจ้าหลอดไฟ"

จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ งานของเธอมีหลายอย่างทั้งเขียนนิยายเพื่อแลกรายได้อันน้อยนิดแต่สุขใจมหาศาลทั้งทำรูปขายในเวบไซค์ออนไลน์จนมีรายได้หลายแสนด้วยเหตุนี้เธอจึงมีชีวิตอยู่แต่ในบ้านจนแทบจะไม่มีใครเห็นตัวเธอ

"เงินอยู่ในอากาศ"

พิมดาวพูดถึงคำๆ หนึ่งที่จำมาจากหนัง

"หนี้ก็อยู่ในอากาศด้วย"

เธอพูดอีกครั้งเมื่อหันไปมองข้าวของกองใหญ่ที่เธอสั่งซื้อออนไลน์จนไม่มีที่จะเก็บ

ถึงนักอ่านที่รักไรท์กำลังเขียนนิยายเรื่องใหม่ซึ่งไร้ท์ก็ไม่รู้ว่าจะจบแบบไหนฝากเป็นกำลังไตเอ้ยใจให้ไร้ท์ด้วย

เธอทวนทุกคำที่เธอพิมออกมาเป็นเสียงด้วยความภาคภูมิ

สี่ทุ่มครึ่ง เสียงเตือน ปี๊บๆ ๆ จากโทรศัพท์แจ้งเตือน พิมดาวมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งสถานที่เดียวที่คนร่างบางมองคือสี่แยกเล็กๆ ที่บ้านทั้งสี่มุมของถนนเป็นบ้านร้าง

"เริ่มแล้ว แสงไฟอ่อนลงหน่อยแล้ว"

แสงไฟสีขาวที่เคยให้ความสว่างเป็นวงกว้างจนเห็นทั้งสี่แยกเริ่มจางลง จากที่เคยคลุมถนนทั้งสีเส้นที่มาตัดกันตอนนี้ความสว่างเหลือเพียงให้เห็นแค่สามเส้นแล้ว

พิมดาวถอนหายใจเบาๆ จากนั้นยกสองมือขึ้นพนมพร้อมหลับตา

"ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ค่ำคืนนี้อย่ามีใครผ่านแยกนั้นเลย"

แล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ได้ตอบรับคำขอของเธออย่างทันท่วงที เสียงเครื่องของมอไซค์ดังมาจากทางท้ายหมู่บ้านในคำคืนอันเงียบสงัดเสียงของมันได้ยินชัดเจนจนพิมดาวคาดการณ์ทิศทางได้ถูก เธอหลับตานึกภาพได้เลยว่ามันผ่านป้อมยามท้ายหมู่บ้านมาแล้วและกำลังจะมาถึงสามแยก ถ้าเลี้ยวซ้ายจากสามแยกและตามทางมาเรื่อยๆก็จะมาถึงสี่แยกปริศนาของเธอ

"เลี้ยวขวา ขอร้องเถอะเลี้ยวขวา"

พิมดาวพูดพร้อมเงี่ยหูฟังอย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นก็ต้องฟุ๊บหน้าลงกับโต๊ะ ผู้โชคร้ายในค่ำคืนนี้ปรากฏตัวแล้ว พิมดาวหลับตานึกถึงภาพคนแล้วคนเล่าที่เธอเห็นว่าหายเข้าไปในเงามืดของสี่แยกและไม่มีใครเคยได้กลับออกมาอีกเลย

ไม่เคยมีใครพบศพหรือร่องรอยใดๆ แค่คนๆหนึ่งหายไปเฉยๆ เคยมีบ้างที่มีญาติของคนพวกนั้นมาตามหาเพราะเป็นจุดที่สัญญาณโทรศัพท์ของคนเล่านั้นปรากฏเป็นจุดสุดท้าย

สี่แยกของไอ้แขนยาว พิมดาวให้คำนิยามของมันเพราะเธอแทบจะเป็นผู้เดียวที่จับสังเกตุมันในแต่ละค่ำคืน มันมักมาประจำการที่แยกนี้ในคืนที่มีความพิเศษเช่นคืนวันพระใหญ่ เสียงมอไซค์คันเดิมไล่มาตามทางหลังจากเงียบไปเหมือนอาการลังเลว่ามาถูกทางหรือไม่ พิมดาวคาดว่าอีกไม่กี่วินาทีเขาคนนั้นก็จะผ่านข้างบ้านเธอและไปยังสี่แยกดังกล่าว

ถ้าโชคดีก็ผ่านไปได้เฉยๆแต่ถ้าโชคร้ายก็จะหายไปเลย ไอ้แขนยาวมักเอาคนโชคร้ายพวกนั้นหายไปในความมืดของมุมใดมุมหนึ่งที่ไฟส่องไปไม่ถึง ตัวมันสูงสองเมตรกว่าใช้ผ้าขี้ริ้วสีมอๆ ห่อหุ้มร่างแต่ที่โดดเด่นคือแขนยาวที่มีแต่หนังหุ้มกระดูก ใบหน้าซูบตอบเส้นผมแทบไม่มีดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำ

ในที่สุดสิ่งที่พิมดาวไม่ได้รอคอยก็มาถึงเมื่อเสียงเครื่องยนต์ดังครืดต่ำๆ คล้ายคนขับกำลังชะลอความเร็วแล้วปล่อยรถไหลผ่านข้างตัวบ้านเธอ ตัวรถเป็นมอเตอร์ไซค์สไตล์ใช้งานท้ายรถติดกล่องส่งของทรงสี่เหลี่ยมใบใหญ่ พิมดาวมองผ่านหน้าต่างลงไปยังไรเดอร์ส่งของผู้กำลังจะโชคร้าย เขาคนนี้เหมือนกับอีกหลายคนที่เคยเห็นมาเขากำลังจะหายไปในความมืด แต่แล้วตากลมของเธอก็ต้องขมวดเพ่ง

ไรเดอร์คนนี้สวมใส่เครื่องแบบที่แตกต่างมันไม่ใช่ยูนิฟอร์มของคนส่งของดังเช่นคนอื่นแต่มันเป็นเสื้อยืดที่มีตราสัญลักษณ์ของสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่งและเธอคุ้นตามันเป็นอย่างดีเพราะมันเป็นตราของมหาลัยที่เธอจบมาเอง

"เฮ้ย !! น้องคนนี้เอง ไรเดอร์ที่มาส่งของบ้านเราประจำ"

คนตากลมพูดกับตัวเองพร้อมกับมองรุ่นน้องร่างใหญ่ที่กำลังเคลื่อนรถผ่านข้างบ้านเธอไปอย่างช้าๆ เขาคงชะลอความเร็วเพราะเห็นว่าในเวลานี้มันดึกแล้วการขับขี่เสียงดังจึงเป็นเรื่องไม่ควรแต่อีกสิ่งที่เขาไม่ควรเช่นกันคือการมุ่งตรงไปยังความมืดบริเวณสี่แยกที่อยู่เบื้องหน้า ตอนนี้ไฟทางเข้มแข็งของพิมดาวมันเริ่มอ่อนแรงลงกว่าเดิม จนความสว่างของมันเหลือเพียงแค่สองแยกเท่านั้นและแน่นอนรุ่นน้องที่มาส่งของบ้านเธอประจำจะต้องผ่านความมืดที่ไอ้ผีร้ายแขนยาวเฝ้ารออยู่

"น้อง!!"

คนร่างบางชะโงกหน้าตะโกนสุดเสียง

"น้อง อย่าไปทางนั้น"

รุ่นน้องร่างใหญ่หันหลังกลับมาก่อนที่จะค่อยๆหายเข้าไปในความมืดของสี่แยก พิมดาวกลั้นหายใจลุ้นระทึกนางหวังเล็กๆว่าเขาจะไปโผล่ในความสว่างของแยกซอยถัดไป ตากลมของเธอมองไปยังเสาไฟที่อยู่ไกลออกไปด้วยหวังว่าจะได้เห็นเขาอีกครั้ง เขาที่เธอแอบมองผ่านหน้าต่างบ่อยๆ

.

.

"หายไปแล้ว"

พิมดาวพูดกับตัวเองพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้

"อีกคนแล้ว สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่มีอยู่จริง"

ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่เขาหันมาแต่มันก็เข้าไปในความทรงจำอันชัดเจนจนเธอคิดว่าไม่น่าเรียกเขาเลย ใบหน้าเรียวผมแสกกลางยาวเกือบถึงบ่าและหล่อเหลาเอาการ

มือเล็กของคนร่างบางกำแน่น

'พิมดาวเธอจะทำอะไรได้เธอเป็นแค่นักเขียนนะ'

คนร่างบางเตือนสติตัวเอง

'ก็ถ้าฉันไม่ทำก็ไม่มีใครทำแล้ว อีกอย่างนี่ก็นานแล้วนะที่ไม่ได้..'

สติตัวเองเถียงกลับ

'งั้น....'

'งั้นอะไรพิมดาว'

'ไฟฉายหลายๆ อันแล้วออกไปเอาเขามา'

'ฉันรักเธอพิมดาว เป็นอันว่าเราทั้งคู่เห็นตรงกันแล้วนะ'

หลังจากถกเถียงกับตัวเองจนเสร็จสิ้นคนร่างบางก็หันไปมองกองพัสดุกองใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง