تسجيل الدخولمشاركة
โสด
تاريخ النشر:
2026-04-02 20:06:53
أحدث فصل
พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ เกี่ยวพัน (จบ)
พีทแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน เขามองดูความสว่างของหลอดไฟแอลอีดีที่อยู่กลางห้อง ไฟดวงนี้ก็เหมือนไฟดวงอื่นๆในบ้านมันไม่ได้สว่างอะไรมากนัก จากนั้นก็หันไปมองผนังด้านซ้ายที่มีประตูเชื่อมกับห้องนอนของคนที่ชอบเรียกเขาว่าซื่อบื้อ เสียงใสๆ เงียบไประยะนึงแล้ว เขาถอนหายใจออกมาเพื่อระบายความกลัดกลุ้มต่อมาก็หันไปมองผนังด้านขวาด้านนี้มีสวิทช์ไฟอยู่สี่อันซึ่งคงเป็นของสปอร์ตไลท์ที่ติดอยู่มุมห้องทั้งสี่ด้าน ความเป็นความตายของเขาขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ระยะห่างเพียงสามสี่ก้าวสำหรับคนร่างใหญ่แบบพีททำให้เขามั่นใจว่าถ้ามันเข้ามาเมื่อไหร่เขาพุ่งตัวไปสับสวิทช์ทันแน่นอน แต่ถ้าจะให้ดีควรรอให้มันเข้ามาเกือบถึงกลางห้องแล้วค่อยเปิดสปร์ตไลท์น่าใจได้ผลมากที่สุดใช้แสงทำให้มันอ่อนแรงจากทั้งสี่ทิศทางพีทกำหนดแผนการคร่าวๆอยู่ในใจ'ซื่อบื้อ'คำนี้แว่วมาในหัวเขาอีกครั้งแกร็ก !!แกร็ก !!เสียงแรกที่ทำลายความเงียบมาคือเสียงลูกบิดของประตูหน้าห้อง พีทสูดลมหายใจเข้าลึกตาเสียวสีเข้มจับจ้องที่ประตูไม่วางตา ตอนแรกเขานึกว่ามันจะหายตัวเข้ามาด้วยซ้ำแต่ที่ไหนได้มันยังจัดว่าเป็นผีร้ายที่เข้าตามตรอกออกทางประตู และแค่เพียงมันบิดลูกบิดวงรัศมีของ
พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ คนซื่อบื้อ
หลังจากได้ไฟฉายกันมาคนละสองสามกระบอกคนร่างบางที่อยู่ในเสื้อแขนยาวคอเต่าก็มายืนที่ประตูทำท่าจะบิดลุกบิดโดยมีไรเดอร์ร่างใหญ่ที่ยืนถือไฟฉายในท่าเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง ตากลมของคนงามหันมามองด้วยภาษากายที่สื่อว่าพร้อมยัง"เอาเลยครับพี่""ซื่อบื้อ"ตอนนี้เขาเองเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคำว่าซื่อบื้อของพิมดาวมันหมายถึงสิ่งใดหรือบางทีมันอาจเป็นแค่ประโยคทักทายหรือคำพูดติดปากของนางเท่านั้นแอ็ด.......เสียงประตูไม้สักเลื่อนออกทั้งหมดค่อยๆ ก้าวเท้ามายังชั้นลอยของชั้นสองจากนั้นก็หันหน้ามองลงไปตามราวบันใด บันไดไม้ขัดมันทอดตัวยาวจากชั้นสองสู่ชั้นลอยก่อนถึงชั้นหนึ่ง ราวบันใดไม้สีวอลนัตสะท้อนกับแสงสปอร์ตไลท์อันกระทัดรัดที่ติดผนังของชั้นลอยและตรงนี้เองที่ไรเดอร์ผู้โชคร้ายได้เห็นสิ่งเกือบจะกลืนกินชีวิตเขาอีกครั้งร่างสูงชะลูดจนศีรษะเกือบชนเพดานห่มผ้าขี้ริ้วสีหม่นยาวลงมาถึงข้อเท้า ปลายผ้าสั่นไหวพริ้วไปมาราวกับมีชีวิตของตัวเอง ใบหน้าที่โผล่พ้นผืนผ้าคือผิวหนังซูบผอมติดกระดูกจนเห็นโหนกแก้มแหลมคม มันไม่ได้ยืนในความมืดแต่มันทำให้ความสว่างจากแสงสปอร์ตไลท์หายเข้าไปในผิวหนัง ทุกครั้งครั้งที่มันพยายามก้าวเท้าไปข้างหน
พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ โสด
เป็นอีกครั้งที่รุ่นน้องร่างใหญ่ต้องอยู่ในสีหน้ามึนงงเขายกมือขึ้นมาลูบผมด้วยอาการทำตัวไม่ถูก เขาไม่เข้าใจจริงๆ ตั้งแต่ที่เขาเจอรุ่นพี่ผู้นี้ก็โดนว่าซื้อบื้อมาสองครั้งแล้วเขาซื่อบื้อตรงไหนแล้วยังไงและเหมือนเธอก็จะจับสังเกตุความงุงงงของเขาออก"พอเปิดประตูห้องไป ฝั่งตรงข้ามจะเป็นห้องไม้ตายถ้าไอ้แขนยาวเริ่มกินแสงไฟที่ทางขึ้นเมื่อไหร่ให้เราไปที่ห้องนั้น จำไว้นะว่าห้องตรงข้ามเท่านั้นไม่ใช่ห้องที่อยู่ด้านซ้าย""ห้องตรงข้าม"เขาทวนคำพยายามจดจำ"ใช่ห้องตรงข้าม อย่าไปห้องด้านซ้ายเด็ดขาด""ทำไมเหรอครับ""ห้องด้านซ้ายเป็นห้องนอนพี่""อ่อ....ครับ""ใช่เข้าใจใช่ไหม มันไม่ได้ล็อคด้วย"เขาพยักหน้ารับว่าเข้าใจถึงแม้จะงงกับคำว่าไม่ได้ล็อค"ซื่อบื้อ!!"และก็เป็นอีกครั้งที่คำนี้หลุดมา จากนั้นก็เป็นเช่นเดิมทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเสียงต๊อกๆ ของแป้นพิมพ์เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เขาเอาแต่ครุ่นคิดว่าค่ำคืนเช่นนี้มันเกิดขึ้นกับเขาได้ไงเขาแค่อยากหารายได้เสริมหลังเลิกเรียนจึงมาขับรถส่งของ อีกทั้งหมู่บ้านนี้เขาก็เคยเข้าออกมานับครั้งไม่ถ้วนไม่ว่าจะดึกดื่นค่ำคืนเพียงใดก็ไม่เคยมีครั้งไหนจะโชคร้ายที่เจอเจ้าผีร้ายร่างใ
พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ ซื่อบื้อ
ทันทีที่พิมดาวเข้ามายังตัวบ้านได้นางก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องข้างบันไดพร้อมกับสับสวิทช์ในแผงคัทเอ้าท์ทุกอัน เสียงดังฮึ่งๆ ถูกส่งมาจากหลายทิศทางของบ้านหลังใหญ่ ไฟทุกดวงในบ้านสว่างและบางดวงเกินกว่าจะเรียกได้ว่าสว่างเพราะมันเป็นแสงจร้าของสปอร์ตไลท์ที่ติดไว้มุมสูงรอบตัวบ้าน สวนไม้ประดับรอบตัวบ้านเห็นชัดขึ้นทันตาแม้ยามนี้จะห้าทุ่มกว่าแล้วก็ตามรุ่นน้องร่างใหญ่ที่อยู่ในเสื้อยืดมหาลัยมองห้องโถงที่มีพื้นหินอ่อนขัดจนเป็นมันแต่กลับไร้เฟอร์นิเจอร์สักชิ้น จะมีก็เพียงแค่โซฟาสีฟ้าเพียงตัวเดียวเท่านั้น เขามองสำรวจรอบทิศทางด้วยความแปลกใจ"พี่อยู่คนเดียว มาตามพี่ขึ้นมา ห้องทำงานพี่อยู่ชั้นสองเราต้องหลบในบ้านพี่จนกว่า..""จนกว่าอะไรครับ"คนร่างบางตากลมมองค้อนขวับเมื่อเขาถามและนางก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีบริบท"นี่เราจะไม่บอกชื่อพี่จริงเหรอ ที่มหาลัยไม่ได้สอนหรือไงเดี๋ยวมาตราฐานตกต่ำขนาดนี้แล้วเหรอ แล้วอาจารย์มงคลล่ะได้เรียนกับเขาไหม ปกติปีหนึ่งทุกคนต้องลงวิชาเขา"ไรเดอร์ร่างใหญ่อ้าปากข้างเขายกมือขึ้นลูบผมแบบงงๆ ที่อยู่ๆ ก็โดนต่อว่าขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยและในจังหวะที่เขากำลังจะอธิบาย คนร่างบางที่อยู่ในเสื
พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ พิมดาว
ประโยชน์ของการซื้อของออนไลน์โดยไม่คิดมันก็มีเช่นกัน เมื่อเธอค้นพบว่าในห้องเธอมีไฟฉายแอลอีดีที่สว่างเวอร์อยู่มากมายก่ายกอง แต่ถึงอย่างนั้นคนร่างบางก็เลือกที่จะพกมันไว้เพียงสามอันเพราะเธอก็ไม่รู้จะเอามันไว้ที่ไหนได้บ้าง กระเป๋ากระโปรงซ้ายหนึ่งอันขวาหนึ่งอันและในมืออีกหนึ่งอัน หลังจากตรวจตราแล้วว่าทุกอันเปิดติด การก้าวเท้าออกจากบ้านครั้งแรกในรอบหลายเดือนก็ได้เกิดขึ้น ถ้าในยามนี้อาม่าสามคนนั้นเดินมาพบเธอเข้าก็คงช็อคตาตั้งเป็นแน่ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูอัลลอยสีเขียวติ้ง.....เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้นคุณพิมจะออกไปจริงๆหรือครับพิมดาวอ่านข้อความจากนั้นก็หันหน้าไปยังทิศทางของป้อมยามท้ายหมู่บ้าน ลุงกำพลรปภประจำหมู่บ้านคงเห็นเธอผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ตามพื้นที่สาธารณะติ้ง.....ผมห้ามเขาแล้วแต่เขาบอกว่าต้องไปส่งของที่ซอยเจ็ดให้ถึงมือข้อความที่สองของลุงกำพลทำเอาเธอมีสีหน้าสลด รุ่นน้องของเธอคงถึงฆาตแล้วจริงๆ เธอแหงนหน้าไปทางกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งที่ติดอยู่กับเสาไฟซึ่งไม่ห่างจากบ้านเธอนักจากนั้นก็เปิดๆ ปิดๆ ไฟฉายในมือ เพื่อส่งสัญญาณว่าไม่ต้องห่วงเพราะเธอมีไฟฉายมาด้วยติ้ง.....ระวังด้วยนะคร
พิมดาวคนนี้ร้ายกว่าผีอีกนะเธอ สี่แยก
"รู้ไหมบ้านนี้นะ....""หยุด!! อย่า อย่าพูด ยิ่งตอนที่เราเดินผ่าน""โอ๊ย พวกลื้อสองคนพูดไปเถอะป่านนี้เด็กนั่นไปเกิดใหม่แล้วมั้ง เห็นตาลุงซอยเจ็ดเขาว่าอีโดนมีดปักอกเชียว"อ่าม่าคนที่ดัดผมเป็นลอนพูดพร้อมทำท่าห่อไหล่ด้วยอาการสยอง"ใช่ และอย่างนี้พวกลื้อยังจะพูดถึงกันอีก ไปๆ รีบไปใกล้มืดแล้ว"เฮ้อ........พิมดาวถอนหายใจเบาๆ ถึงแม้ว่านางจะอยู่บนชั้นสองของตัวบ้านแต่ประโยคเหล่านี้ก็ยังคงได้ยินเสมอ"มีดปักโพ่ง...พูดกันทุกวันแต่ก็เดินผ่านกันทุกวัน"เธอบนพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าพร้อมกับเชื่อมต่อคีย์บอร์ดลายน่ารักที่มักส่งเสียงต๊อกแต๊กจนเกิดความสุขใจเล็กๆ ในแต่ละค่ำคืน คนร่างบางดวงตากลมโตที่มักอยู่ในเสื้อไหมพรมคอเต่าฮัมเพลงเบาๆ ทุกค่ำคืนพิมดาววัยยังสาวจะมานั่งที่โต๊ะตัวนี้เนื่องด้วยหลายเหตุผล เหตุผลหนึ่งที่เธอเลือกคือมันอยู่ชั้นสองและติดหน้าต่างและเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นสวนไม้ประดับข้างบ้านและถ้ามองเลยไปอีกก็จะเห็นถนนของหมู่บ้านที่อาม่าปากมากสามคนเพิ่งเดินผ่านไปนั่นคือเหตุผลข้อที่หนึ่งส่วนเหตุผลข้อสองที่เธอเลือกจะนั่งเขียนหนังสือที่มุมนี้ก็เพราะสี่แยกของหมู่บ้านซึ
قد تعجبك أيضًا
เด็กบริหารของเพลย์บอย 18+ ( Set 4 Just Only you 2/5)
บีน่าเลดี้13.7K وجهات النظرBreak the rules แหกกฎเฮดว๊าก
เฟยเฟิ่ง/หงษ์บิน12.1K وجهات النظرเมียใจแตก (NC20+)
สนามอารมณ์20.7K وجهات النظرI'm evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
Phat_sara111.0K وجهات النظرSTART TO STOP แค่คุณคนเดิม
Sirapa / เมอร์ราเวย์122 وجهات النظرSecret คุณอาที่แปลว่ารัก
Tiwa140 وجهات النظرBorn to be เล่นกับรัก
Sweet_Moon382 وجهات النظرTOXIC ENGINEER พิษรักวิศวะเลว
B.crazy’301 وجهات النظر
