พิมดาว

ประโยชน์ของการซื้อของออนไลน์โดยไม่คิดมันก็มีเช่นกัน เมื่อเธอค้นพบว่าในห้องเธอมีไฟฉายแอลอีดีที่สว่างเวอร์อยู่มากมายก่ายกอง แต่ถึงอย่างนั้นคนร่างบางก็เลือกที่จะพกมันไว้เพียงสามอันเพราะเธอก็ไม่รู้จะเอามันไว้ที่ไหนได้บ้าง กระเป๋ากระโปรงซ้ายหนึ่งอันขวาหนึ่งอันและในมืออีกหนึ่งอัน หลังจากตรวจตราแล้วว่าทุกอันเปิดติด การก้าวเท้าออกจากบ้านครั้งแรกในรอบหลายเดือนก็ได้เกิดขึ้น ถ้าในยามนี้อาม่าสามคนนั้นเดินมาพบเธอเข้าก็คงช็อคตาตั้งเป็นแน่

ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูอัลลอยสีเขียว

ติ้ง.....เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

คุณพิมจะออกไปจริงๆหรือครับ

พิมดาวอ่านข้อความจากนั้นก็หันหน้าไปยังทิศทางของป้อมยามท้ายหมู่บ้าน ลุงกำพลรปภประจำหมู่บ้านคงเห็นเธอผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ตามพื้นที่สาธารณะ

ติ้ง.....

ผมห้ามเขาแล้วแต่เขาบอกว่าต้องไปส่งของที่ซอยเจ็ดให้ถึงมือ

ข้อความที่สองของลุงกำพลทำเอาเธอมีสีหน้าสลด รุ่นน้องของเธอคงถึงฆาตแล้วจริงๆ เธอแหงนหน้าไปทางกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งที่ติดอยู่กับเสาไฟซึ่งไม่ห่างจากบ้านเธอนักจากนั้นก็เปิดๆ ปิดๆ ไฟฉายในมือ เพื่อส่งสัญญาณว่าไม่ต้องห่วงเพราะเธอมีไฟฉายมาด้วย

ติ้ง.....

ระวังด้วยนะครับคุณพิมอย่าลืมว่ามันกินแสงได้

สัมผัสแรกในรอบหลายปีที่เธอได้ออกนอกตัวบ้านกลับเป็นกลิ่มหอมของดอกแก้วของบ้านใดบ้านหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน ถนนทั้งสายและทุกเส้นในหมู่บ้านไร้ผู้คนไม่ว่าจะหันไปด้านไหนก็ตาม

"ดีแล้ว"

พิมดาวพูดกับตัวเองก่อนที่ก้าวเท้าไปยังทิศทางของสี่แยกที่อยู่ห่างจากบ้านเธอประมาณหนึ่งร้อยเมตร บริเวณที่เธอเดินแสงไฟทางและจากรั้วบ้านของเธอยังคงทำหน้าที่อย่างเข็มแข็งซึ่งก็บ่งบอกว่าไอ้แขนยาวยังคงอยู่แค่ที่สี่แยก เธอเคยออกไปดูมันใกล้ๆก็จริงแต่นั่นเป็นช่วงที่เธอยังใช้ชีวิตอย่างคนปกติซึ่งก็หลายปีมาแล้ว 

ก้าวแล้วก้าวเล่าที่เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนไปมาท่ามกลางความมืดที่น่าหวาดหวั่น อีกห้าสิบเมตรโดยประมาณจะถึงที่หมาย คนร่างบางเปิดไฟฉายแอลอีดีที่เธอซื้อมาในราคาโปรโมชั่น แสงจร้าของมันส่องไปยังสี่แยกด้านหนึ่งที่รุ่นน้องคนนั้นหายไป

สิ่งที่ปรากฏในสายตา แสงไฟสีขาวส่องให้เห็นร่างใหญ่ผอมแห้งที่นุ่งผ้าขี้ริ้วสีเกือบดำ ร่างนั้นสูงเกินกว่าสองเมตรและสูงเกินกว่ารั้วบ้านร้างที่อยู่ด้านข้าง แต่สิ่งที่น่าสลดจนทำเอาพิมดาวแทบใจสลายคือในปากที่อ้ากว้างของมันกำลังคาบบางอย่างไว้อยู่

รุ่นน้องร่างใหญ่ของเธอคาอยู่ในปากของมันครึ่งตัวเขายังคงดิ้นรนใช้มือผลักเพื่อพยายามจะดันตัวเองออกมา 

"ยังไม่ตาย"

พิมดาวพูดกับตัวเอง

ตอนนี้เธอรู้เกี่ยวกับมันเพิ่มอีกอย่างหรือสองอย่าง 

หนึ่งมันไม่มีฟันแต่มันอาศัยวิธีกลืนกินเหยื่อของมันเข้าไปทั้งเป็น 

สองมันกินเสียงด้วยเพราะตอนนี้เธอเห็นรุ่นน้องของเธอที่มองสวนแสงไฟกลับมาเขาพยายามอ้าปากตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือจากเธอ แต่กลับไม่มีเสียงใดที่ส่งมาถึงเธอเลยแม้แต่น้อย

พิมดาวส่องไฟเข้าไปยังใบหน้าของมันให้ใกล้กว่าเดิมและนี่คือสิ่งหนึ่งที่เธอรู้อยู่แล้วมันกินแสงได้แต่การกินแสงของมันจะแลกมาด้วยการอ่อนแรง ผิวหนังที่แห้งเหี่ยวของมันปรากฏควันจางๆออกมา มันไม่ถึงกับไหม้แต่ในการกลืนกินแสงของมันต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดบริเวณผิวหนังนั่นเอง

กฎของการแลกเปลี่ยนเป็นจริงเสมอถึงแสงไฟของเธอจะทำให้มันเจ็บปวดแต่การกลืนกินแสงของมันก็ทำให้แสงไฟของเธอเริ่มอ่อนแรงจนต้องหยิบไฟฉายแอลอีดีอีกอันหนึ่งขึ้นมา

"ดันตัวเองออกมา ออกมาให้เยอะที่สุด"

พิมพ์ดาวตะโกนพูดกับรุ่นน้องร่างใหญ่ของเธอเพื่อให้เขาออกแรงดันซึ่งเขาก็อ้าปากตอบกลับและก็เช่นเดิมไม่มีเสียงส่งมาถึงเธอ

"มันกินเสียงได้ไม่ต้องพูด ดันอย่างเดียว"

เธอพยายามจี้ไฟฉายทั้งสองมือเข้าไปให้ใกล้มันที่สุดพร้อมกับที่เขาคนนั้นพยายามผลักตัวเองออกมาจากปากที่กำลังดูดกลืนกิน

มีเสียงดัง ฟู่..ออกมาเมื่อเธอจี้ไฟฉายเข้าไปที่ใบหน้ามันตอนนี้เธออยู่ห่างจากไอ้แขนยาวเพียงแค่เมตรครึ่งเท่านั้น และพร้อมกับการที่แสงไฟของเธอเริ่มอ่อนแรงลงคนร่างใหญ่หรือไรเดอร์ร่างใหญ่ก็ผลักตัวเองออกมาจนหลุดออกปากของมันได้สำเร็จ

"ตามพี่มา"

พิมดาวพูดพร้อมกับก้าวเท้าถอยหลังโดยไม่ลืมที่จะจี้ไฟฉายไปทางมันส่วนรุ่นน้องร่างใหญ่ที่อยู่ในสีหน้าตกใจจนใบหน้าซีดเผือกรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับวิ่งมาหาเธอ

"ไปหลบมันที่บ้านพี่"

"ครับ"

ประโยคแรกของเขาที่ได้พูดกับเธอเป็นเพียงคำสั้นๆโดยไม่มีคำว่าขอบคุณ สีหน้าของเขาในยามนี้ตื่นตระหนกชัดเจนก่อนที่จะหันไปมองมอเตอร์ไซค์ที่ยังล้มคว่ำอยู่ในเงาดำของมุมถนน

ทุกย่างก้าวของพิมดาวคือการก้าวเท้าถอยหลังโดยไม่ละสายตาจากมันและนั่นเองก็ทำให้เขาทำตามด้วย แสงไฟในมือเธอเริ่มเจือจางจนแทบจะไม่ส่องไม่เห็นสิ่งใดแต่มันก็แลกกับการที่เธอกลับเข้ามาถึงข้างรั้วบ้านของเธอได้สำเร็จ รั้วบ้านที่มีแสงสว่างอย่างเพียงพอ

ตอนนี้ทั้งคู่มองไม่เห็นมันแล้วมันคงอยู่ในมุมมืดของซอยด้านซ้ายตรงสี่แยก

"เฮ้อ...."

พิมดาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าทั้งคู่เข้ามาอยู่ในระยะปลอดภัยแล้ว เธอเดินนำรุ่นน้องร่างใหญ่เลี้ยวตรงหัวมุมไปยังประตูหน้าบ้านของเธอ

"ตามพี่มา"

"ครับ"

"พูดเป็นคำเดียวหรอ ขอบคุณไปไหน"

"เอ่อ...ขอบคุณครับ"

"พูดเป็นแค่สี่คำเหรอ"

"เอ่อ...ขอบคุณมากๆครับ"

"พูดเป็นแค่..."

"ไม่ครับผมพูดได้มากกว่านี้แต่ไอ้ตัวเมื่อกี้มันอะไรเหรอครับ"

"เข้าบ้านก่อนแล้วพี่จะเล่าให้ฟัง"

ติ้ง.....เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้คนร่างบางขมวดคิ้วแปลกใจพร้อมกับมองหน้าจอ

คุณพิมครับไฟข้างรั้วบ้านของคุณพิมดับไปสามดวงแล้วมันตามไอ้หนุ่มนั่นมา

"แย่แล้ว"

พิมดาวพูดกับตัวเองพร้อมกับจูงมือคนร่างใหญ่ให้รีบผ่านโรงรถเข้าไปยังตัวบ้าน

"ไปรีบเข้าบ้านพี่ต้องรีบเปิดไฟในบ้านทุกดวง"

"มันกลัวแสงไฟเหรอครับพี่ พี่"

"พิมดาว พี่ชื่อพิมดาว และใช่มันกลัวแสง แต่มันก็กินแสงไฟได้เราสามารถใช้ไฟถ่วงเวลามันได้"