All Chapters of หวานใจเจ้าทะเลทราย: Chapter 21 - Chapter 30

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!” เมื่อขยับให้ผ้าปิดปากได้สำเร็จ อลิชาก็เปิดฉากใส่ทันทีและพยายามทุบไม่ยั้งแต่อีกฝ่ายก็มิได้สะดุ้งสะเทือน“ปกติแล้วฉันเป็นคนอารมณ์ดีเสมอ แต่คงจะไม่ดีแน่ถ้าเธอยังทำร้ายผู้อื่นไม่หยุดแบบนี้”อาหมวยหน้าหวานทำหน้างอง้ำทันที และเปลี่ยนเป็นตื่นตาตื่นใจเมื่อเขาพาเธอมาถึงค่ายกลางทะเลทราย มีกระโจมหลังใหญ่สีอิฐหน้าตาจืดๆ กับกระโจมคนงานเป็นหลังๆ รายล้อม ถนนไม่ได้ลาดยาง ฝุ่นจึงตลบคลุ้งทั้งวัน พื้นที่นี้ยังคงเปราะบางและเคร่งศาสนากว่าพื้นที่ในเมือง หญิงทุกคนต้องสวมผ้าคลุมสีดำที่เรียกว่าอบายา ปกปิดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าผู้คนที่นี่ผสมปนเปหลายชาติหลากภาษา แต่ละคนเป็นคนงานตัดถนน สร้างที่พัก วางระบบสาธารณูปโภค ติดตั้งโซลาร์เซลล์ วางสายสื่อสาร สร้างโรงงานและโรงพยาบาล มีทั้งวิศวกร นักธรณีวิทยา นักสำรวจปิโตรเคมีและแพทย์สนาม พวกเขาผจญกับฝุ่น ยุงและแสงแดดแผดเผาเพื่อสร้างมีดีสให้เจริญรุดหน้า อลิชาแทบจะกรี๊ดทุกๆ สามนาทีเพราะรู้สึกว่ามีเม็ดทรายอุดตันอยู่ทุกรูขุมขน อากาศหนาวแต่แห้ง กระแสลมที่หอบฝุ่นฟุ้งในยามกลางวันที่พัดรุนแร

 “เธอเองก็คุกคามประสาทฉันเหมือนกันแหละ เอาสิ ดิ้นให้แรงกว่านี้ ฉันจะได้ฉีกชุดของเธอให้ขาดหมดเลย”ร่างน้อยในอ้อมแขนแกร่งหยุดชะงักทันทีที่โดนดุ และกลั้นน้ำตาเมื่อจมูกโด่งก้มลงมาใกล้เนินอก สองมือเล็กถูกรวบไว้เหนือศีรษะและมีร่างแข็งเครียดทาบทับแนบชิดแทบไม่มีช่องว่าง และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะขย้ำเหยื่อ อลิชาจึงพยายามมองหาความช่วยเหลือจากผู้คนที่ยืนรายล้อมรอบซากกระโจม“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วยค่ะ”กลายเป็นว่าแก้มของชายหนุ่มแดงก่ำราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่ตามลำพัง เขาปล่อยตัวอลิชาทันทีและสั่งสั้นๆ ว่าให้รีบตั้งเสากระโจมขึ้นใหม่ ชารีฟรู้ซึ้งฤทธิ์เดชของยายตัวแสบคนนี้ดีดังนั้นจึงหยิบเชือกหนังมามัดมือหมัดเท้าเธอไว้โดยไม่ลังเล อลิชาเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วนึกคร่ำครวญในใจว่าขายเพชรขายพลอย แต่งตัวสวยๆ อยู่ดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นนางทาสกลางทะเลทรายแบบนี้ไปได้“ไอ้โจรบ้า ไอ้โจรนิสัยไม่ดี ไอ้คนกดขี่ข่มเหงผู้หญิง แน่ใจจริงก็มาต่อยกันตัวๆ ไหมละ คนอะไรหน้าไม่อาย นิสัยไม่ดี โอยๆ มาดูกันเร็วเจ้าค่า”เชื้อพระวงศ์ระดับสูงอย่าง

 “แหวนวงนั้นเป็นของฉัน”“อ๋อเหรอ งั้นลองบอกตำหนิกับรูปร่างของเพชรมาสิ”“ฉันรู้แค่ว่าเป็นแหวนเพชรสีขุ่นๆ เพชรเม็ดเล็กๆ”“อ้าวๆๆ จับคนโกหกได้หนึ่งคน คิดว่าจะหลอกคนอย่างฉันได้ง่ายๆ เหรอ บอกเลยว่ากระดูกคนละเบอร์ ดูๆ ดูนิ้วโป้งฉันนี่ เพชรเม็ดใหญ่เท่านิ้วโป้งต่างหากย่ะ! นี่ไง มั่วนิ่มชัดๆ” เธอชูนิ้วโป้งขึ้นพลางถลึงตาใส่ ทำเอาเขากลอกตาขึ้นมองบน“เธอคิดว่านิ้วโป้งเธอใหญ่ แต่สำหรับฉันนิ้วโป้งเธอมันเล็กต่างหาก” ทั้งคู่จ้องตากันเขม็งจนเหมือนมีประกายไฟเปรี๊ยะๆ เกิดขึ้นกลางอากาศ บรรยากาศฟาดฟันรุนแรงจนทหารที่ยืนเฝ้าด้านนอกเสียวสันหลังวาบโดยไม่รู้สาเหตุ อลิชามองเขาตาขวาง“ที่นี่เป็นกองโจรล่ะสิ ถึงได้มีทหารติดอาวุธเต็มไปหมด คิดแต่จะก่อสงครามทั้งๆ ที่มีดีสเป็นดินแดนสันติภาพ ชั่วช้าสามานย์จริงๆ ฮึ่ม!”สมงสมองไปหมดแล้วแม่คุณ นอกจากจะโวยวายเก่ง อาละวาดเก่ง ต้องเพิ่มโยงเก่งเข้าไปด้วย เขานึกอยากจะปลดธงสิงโตอะซะดุลลอฮ์ลงมาให้เธอดูไปพลาง ฟาดก้นนุ่มๆ ของเธอไปพลาง นี่ผู้บัญชาการทหารร

บทที่ 7 ทะเลทราย         อลิชาขับรถลุยตามรอยล้อรถไป  ย้อนกลับไปที่จุดทิ้งรถครั้งแรก จุดประสงค์ก็เพื่อขุดกระเป๋าที่เธอซ่อนไว้ขึ้นมาแล้วรีบหนีกลับไปที่วังของท่านหญิงดีนาร์ เวลาเริ่มไม่คอยท่าแล้วเพราะด้านหลังเธอมีฝุ่นคลุ้งตลบตามหลังมา ไม่ต้องให้ไปมองก็รู้ว่าเป็นเจ้ากรรมนายเวรเคราดกนั่นแหละ ทำเอาเธอนึกโมโหเจ้าโจรเคราเฟิ้มว่าจะตามติดเป็นตุ๊กแกลูกอ่อนอะไรขนาดนี้!        พอมาถึงจุดที่รถแลนด์โรเวอร์ติดหล่มทรายอยู่ได้สำเร็จ ร่างบางก็รีบถลาลงไปโกยทรายฝั่งประตูคนขับอย่างเอาเป็นเอาตายจนกระทั่งเจอกระเป๋าสะพาย แต่พอจะหันกลับไปขึ้นรถ ชารีฟก็มาถึงแล้ว        และเขาก็ยิงปืนเจาะล้อยางจนแบนในพริบตาเพื่อตัดทางหนี อลิชาร้องกรี๊ดลั่น ร้องด่าไปหลายคำ นี่กลายเป็นว่าเธอนำทางโจรให้มาปล้นแหวนไปแท้ๆ“ขึ้นรถ เราต้องรีบไปจากที่นี่ได้แล้ว”“ไม่ไป!”“ขึ้นรถ! ฉันไม่ทำอะไร

“พันผ้าปิดปากปิดจมูกไว้ แล้วก้มลง” เขาสั่งแล้วล้มตัวลงนอน ก่อนชะงักเล็กน้อยเมื่อสบตาเธอในมุมนี้ เธอกำลังตัวสั่นและร้องไห้ “ไม่ต้องกลัว เธอมีฉันอยู่”“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย”“ตัวสั่นเป็นลูกหมาแล้วยังจะปากดี”“มันจะพัดอีกนานไหม”“ไม่นานหรอก ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น” เขาปดเพราะไม่อยากให้เธอตื่นกลัวไปมากกว่านี้ พายุทะเลทรายเกิดขึ้นบ่อยๆ และอาจพัดกระหน่ำเป็นวันๆ หรือบางทีก็อาจจะหลายวัน ทรายที่พายุหอบมาเริ่มก่อตัวสูงขึ้นที่ด้านข้างรถ ลมกระแทกแรงจนรถสะเทือนเหมือนถูกยักษ์เขย่า กระจกรถรอบคันเริ่มแตกร้าว ในตอนนั้นเองที่เธอยอมกระซิบสารภาพเสียงอ่อย“ฉันกลัว...”ทำตัวน่ารักก็เป็นเหมือนกันนี่... เขาคิด ดวงตาคมกริบมองมาที่เธอแต่ไม่พูดอะไร แค่วางฝ่ามือลงบนศีรษะเล็กๆ เพื่อบอกว่าเธอจะปลอดภัย อลิชาสบตาเขาเนิ่นนานแล้วเบือนหนีไป ร่างบอบบางขดตัวบนเบาะ แก้มขาวมอมแมมคลอเคลียอยู่กับเบาะหนังสีดำ เบื้องลึกของพื้นที่เล็กๆ ในหัวใจนั้น เขากำลังจดจำดวงตาสีดำขลับ สวยระยิบระยับดั่งดวงด