All Chapters of หวานใจเจ้าทะเลทราย: Chapter 11 - Chapter 20

“ผู้หญิงต่างชาติคนนั้นเป็นใคร”คนติดตามเรียกดูข้อมูลเพียงไม่นานก็ได้คำตอบ “เธอชื่อมิสเฉิน เป็นพนักงานขายจิวเวลรีจากไต้หวัน มาพบท่านหญิงดีนาร์พ่ะย่ะค่ะ”นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวมองตามหญิงสาวสวยน่ารัก ผมสีดำ เครื่องหน้าสวยไร้ที่ติ นัยน์ตาดูซุกซนและดื้อดึง ผิวของเธอขาวผ่องนวลตา ยิ่งสวมเชิ้ตสีเขียวอ่อน สวมทับด้วยเสื้อสูทสีเข้ากันก็ยิ่งดูละมุนละไม แม้ว่ากางเกงขาวยาวถึงข้อเท้าจะไม่เผยเนื้อตัวแต่ก็รัดรูปให้เห็นเรียวขา ทั้งๆ ที่เป็นแฟชั่นที่เขาเคยเห็นจนชินตา แต่ไม่รู้ทำไมเธอคนนี้ถึงน่ามอง ถ้าให้ลองคะเนดู หญิงร่างสูงเพรียวสมส่วนอย่างเธอคงจะสูงประมาณแนวคางของเขา ซึ่งเขาจะสามารถจุมพิตหน้าผากของเธอได้พอดิบพอดีเธอมาพร้อมกระเป๋านิรภัยบรรจุของมีค่า และสายตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นว่าเธอแอบสูดลมหายใจเข้าออกให้เต็มปอดเพื่อลดความตื่นเต้น ทรวงอกนุ่มละมุนขยับเคลื่อนคล้อยไปตามจังหวะ เมื่อข้าหลวงเข้ามารายงานว่าเสด็จแม่ของเขาพร้อมให้เข้าเฝ้าแล้ว สีหน้าและแววตาของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นสงบนิ่งจนเกือบจะเรียกได้ว่าสง่างาม ดุจเพชรเม็ดงามแอบซ่อนอยู่ในผืนทรายเฝ้ารอวันเปล่งประกา

“สามดอลลาร์? ทำไม”“พลอยเม็ดนี้คือโกเมนย้อมสี ไม่ใช่ทับทิม หม่อมฉันไม่ซื้อขายพลอยเกรดนี้เพคะ”อลิชาบอกอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่สนใจมองพลอยหลากสีที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าเลยเพราะรู้ว่าเป็นพลอยเกรดต่ำ อย่างมากก็ใช้โรยตู้ปลาเท่านั้นแหละ ฮันนาห์ขมวดคิ้วและพึมพำเป็นภาษาเปอร์เซียว่าหญิงต่างชาติขี้โกหกไร้สายตา ก่อนจะหยิบบุษราคัมขนาดใหญ่ขึ้นมาคะยั้นคะยอให้ท่านหญิงหยิบชม บุษราคัมเม็ดงามเจียระไนหน้าพลอยเป็นทรงกุหลาบ ส่วนก้นพลอยเจียเป็นเหลี่ยม อลิชาจึงสวมถุงมือแล้วใช้ปากคีบพลอยขึ้นมาส่องไฟดูประกาย ฮันนาห์จึงรีบบอก“บุษราคัมเม็ดนี้เจียระไนยากมาก...”“ซิทริน[1] ไม่ใช่บุษราคัม” อลิชาแก้ไขคำพูดอีกฝ่ายก่อนจะวางพลอยเม็ดนั้นลงอย่างไม่สนใจ หากวางซิทรินกับบุษราคัมขนาดพอๆ กันมาเทียบจะรู้ทันที และราคาก็แตกต่างกันเป็นสิบเท่า “ก้นพลอยเจียเป็นทรงเหลี่ยมเพื่อให้พลอยไม่มืดทึบ รูปแบบง่ายๆ แบบนี้ยากตรงไหนหรือ”ฮันนาห์ของขึ้นทันที“คนค้าขายของเหมือนกัน คิดจะเอาแต่ใส่ร้ายคนอื่นให้เดือดร้อน ใช้ไม่ได้! ฉันเป็นนักอั

บทที่ 4 เข้าใจผิด         เสียงดังโวยวายเรียกความสนใจจากคนในวัง พริบตาเดียวก็โกลาหล นางฮันนาห์ร้องไห้ฟูมฟาย พูดซ้ำไปซ้ำมาว่าหญิงต่างชาติคนนั้นๆๆ นางตีโพยตีพายไม่หยุด ก่อนจะอาศัยความวุ่นวายหาทางหลบออกไปเงียบๆ ร่างอวบอ้วนแอบโทรศัพท์ไปหาลูกชายที่รออยู่นอกวัง กระซิบสั่งเสียงโหดเหี้ยม        “ถ้าเห็นผู้หญิงต่างชาติผิวขาวๆ ตัวเล็กๆ ยิงมันเลย มันเป็นโจร”        “ทำไมละแม่”        “เอาเถอะน่า! ทำตามที่บอกให้ได้ ไม่อย่างนั้นแกจะ...”นางฮันนาห์รู้สึกตัวว่ามีเงาตระหง่านยืนอยู่เบื้องหน้า นางจึงค่อยๆ ละความสนใจจากโทรศัพท์และเงยหน้าขึ้นพบดวงตาสีเข้มลุกโชน แผ่กลิ่นอายกดดันจนนางหน้าซีดเผือด พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ“ท่านชารีฟ...”        “ตอนที่เข้าเฝ้า เกิดอ

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย ไอ้โจรเถื่อนบ้ากามมันจะข่มขืนฉันแล้ว กรี๊ดดด”เธอถีบไม่ยั้งจนหลุดออกมาได้ พอจะวิ่งหนี มือร้อนผ่าวก็ดึงข้อเท้าเธอไว้จนล้มอีกรอบ คนที่ขับรถผ่านไปผ่านมาแถวนั้นเป่าปากวี้ดวิ้ว บางคนชี้บอกให้มุตตาวาเข้ามาจัดการ มุตตาวามีหน้าที่คอยตรวจตราผู้คนอยู่แล้ว พอเห็นชายหญิงกำลังล้มกลิ้งทับร่างกันอยู่ ผ้าคลุมศีรษะของเธอหลุดรุ่ย มุตตาวาจึงกระชับไม้ในมือแล้วปรี่เข้ามาพร้อมร้องตะโกนสั่งสอนเต็มที่อลิชาใจชื้นขึ้นที่มีคนมาช่วย แต่กลายเป็นว่ามุตตาวาเงื้อมือฟาดไม้เผียะ!อลิชาหลับตาแน่นปี๋ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บ พอลืมตาขึ้นอีกครั้งถึงได้เห็นว่าเขาปราดเข้ามารับไม้แทน ลำแขนบึกบึนถูกฟาดจนเป็นรอยแดง“เธอเป็นเมียของฉัน” ชารีฟตอบเสียงเรียบเป็นภาษาเปอร์เซีย อลิชามองตาขวาง“คุณบอกอะไรเขา”“บอกว่าเธอเป็นเมียฉัน ที่ร้องดิ้นโวยวายเพราะหึงฉัน”“ไอ้บ้า ไอ้ขยะสังคม ใครหึงใคร พูดแบบนี้ฉันเสียหายนะ!” อลิชาตวาดแว้ด มุตตาวายังคงจ้องจับผิด เขาเองแม้จะเป็นเชื้อพระวงศ์ระดับสูง แต่ก็ไม่อยากจะมีป

การจราจรในเมืองติดสาหัส อลิชาใจเต้นโครมครามเมื่อรถติดไซเรนวิ่งผ่าน และเธอก็อ่านป้ายจราจรที่มีแต่ภาษาเปอร์เซียไม่ออก ตอนที่กำลังจะตัดสินใจว่าจะไปทางไหนดี รถแลนด์โรเวอร์แบบเดียวกันเป็นสิบคันก็เปิดไซเรนดังลั่น อยู่ห่างจากเธอไปประมาณสิบช่วงคันรถ พวกรถชาวบ้านเริ่มหลีกทางให้อย่างรวดเร็วแต่จำนวนรถรามากเหลือเกิน ดังนั้นคนในเครื่องแบบซึ่งมีอาวุธครบมือจึงทยอยลงจากรถ เดินตรงมาที่รถของเธอ        พวกเขาคงเป็นเจ้าหน้าที่อลิชาถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ติดต่อขอความช่วยเหลือจากทางการจะดีที่สุดแต่แล้วเธอก็มองกระจกหลัง เห็นเจ้าโจรเถื่อนลงมาจากรถคันนั้นด้วย คนหน้าเหี้ยมจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่องเต็มที่ ที่เอวสอบมีอาวุธปืน อลิชากุมกระเป๋าสะพายซึ่งมีแหวนเพชรวงสำคัญไว้แน่น ท่านหญิงดีนาร์ฝากฝังให้เธอดูแลแหวนวงนี้ คนเดียวที่เธอจะมอบแหวนให้ย่อมเป็นท่านหญิงคนเดียวเท่านั้น อลิชาตัดสินใจจะปกป้องแหวนให้ถึงที่สุด ดังนั้นเพื่อเอาตัวรอดเธอจึงหักรถขึ้นฟุตบาธ วิ่งทะลุตรอกซอกซอยเพื่อหาทางหนี ไม่รู้ว่าทิศทางมุ่งหน้าออกสู่ทะเลทราย“ตามไป” ชารีฟชั