Semua Bab หวานใจเจ้าทะเลทราย: Bab 31 - Bab 39

ทรวงอกอ่อนนุ่มของเธอแนบอยู่ตรงลอนกล้ามท้องแกร่งพอดิบพอดี พวงแก้มนุ่มนิ่มซบอยู่ตรงไหล่กว้าง ดวงตากลมโตเริ่มปรือลงปล่อยให้ขนตาเป็นแพหนาทาบลงบนแก้ม ความละมุนละไมของเธอกลายเป็นระเบิดเวลาถอยหลัง ชารีฟนึกด่าตัวเองที่หาเรื่องใส่ตัว แต่เขาก็ไม่อาจตัดใจผลักไสร่างน้อยที่กำลังตัวสั่นเทาให้กลับไปนอนที่เบาะของเธอ ทุกจังหวะลมหายใจของทั้งสองออกจะประดักประเดิดชายผู้สูงศักดิ์รั้งตัวเธอขึ้นมาให้สบตากันถนัด ทำให้เธอผงะถอยอย่างไม่ไว้วางใจ เขาเองก็ชะงักนิ่งไปอย่างไม่แน่ใจเช่นกัน แต่แล้วก็จดๆ จ้องๆ จะแตะซ้ำอีก ทำราวกับว่ากำลังเล่นเกมวัดสมาธิอะไรสักอย่าง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วร้อนผ่าวเกลี่ยริมฝีปากนุ่มอมชมพูของเธอเบาๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตชารีฟเชยคางของเธอขึ้นก่อนจะกระซิบ“อย่ากัดล่ะ”อลิชายังไม่ทันเข้าใจความหมายที่เขาพูด ริมฝีปากนุ่มๆ แสนร้อนแรงก็ทาบลงมาจุมพิต จังหวะเดียวกันนั้นก็โอบรัด มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยของเธอไว้และแทรกลิ้นเข้าหาอย่างหิวโหย ลิ้มรสชาติทุกหยาดหยดของเธอชารีฟประคองใบหน้าของเธอไว้อย่างอ่อนโยน ปลุกให้ประสาทสัมผัสทุกอณูตื่นขึ้นในฉับพลัน สติของอลิช

บทที่ 8 เธอคืออะมิราของฉัน อลิชาตัดสินใจเดินตามหลังเขาไปห่างๆ ซึ่งก็ห่างมากขึ้นทุกทีเพราะรองเท้ามันทั้งหนักทั้งใหญ่เทอะทะไม่สบายเท้า ย่ำลงไปก็จมพื้นทราย เธอแค่เดินไม่กี่ร้อยเมตรก็เหนื่อยเป็นหมาหอบแดด ชุดอบายารุ่มร่ามพันแข้งพันขาจนเธอหกล้มหลายครั้ง ชารีฟจึงแอบเหลียวมองเธอเป็นระยะและผ่อนจังหวะเดินให้ช้าลง เบื้องหลังเขาคือดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ที่กำลังคล้อยต่ำลงช้าๆ“นี่... ถามหน่อยสิ”“อะไร”“คุณเป็นทหารของท่านหญิงเหรอ... ฉันสงสัยตั้งแต่ตอนที่อยู่หน้าวังแล้ว”“จะว่างั้นก็ได้ ฉันคุมกำลังพลทหารบกเป็นหลัก เด็กในค่ายพวกนั้นเป็นลูกน้องของฉัน”เขาคือผู้บัญชาการทหาร ควบตำแหน่งหัวหน้ากองรักษาการราชวังด้วย ถ้าจะพูดว่าเขาเป็นทหารของเสด็จแม่ก็ไม่ผิด เมื่ออลิชาได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม “เป็นทหารแล้วทำไมไม่รีบบอก ทำฉันตกใจจนเดือดร้อนไปกันหมดเนี่ย”“แม่คุณ เธอเคยฟังสิ่งที่ฉันพยายามจะบอกมาตลอดทางด้วยงั้นหรือ&rdquo

“เรากำลังจะเดินไปไหนกัน บอกให้ฉันชื่นใจหน่อยเถอะจ้ะพ่อรูปหล่อ”        “ห่างออกไปไม่ไกล มีกลุ่มเบดูอินอยู่ เขาจะช่วยไปส่งเราได้”เธอพยายามจะไม่บ่น ยิ่งเห็นเขาเดินเร็วรี่ราวกับเหินไปบนยอดทรายสบายๆ อลิชาก็ยิ่งฮึดสู้ ทำเอาชารีฟส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ ตอนแรกก็นึกว่าแม่สาวตัวน้อยคงจะร้องไห้โฮไม่ก็ร้องขอให้เขาช่วย แต่เธอก็ใจแข็งไม่ทำทั้งสองอย่าง และก็ได้เรื่องเพราะถึงแม้ว่าเธอจะใจสู้ แต่ร่างกายมันไม่ไหว ขาทั้งสองข้างอ่อนล้าจนทรุดฮวบลงไปกองที่ผืนทราย ร่างกำยำจึงเดินย้อนกลับมา“ลุกขึ้นเมียจ๋า”อลิชาเหนื่อยจะตายชัก เจอคนเคราเฟิ้มเรียกเมียจ๋าๆ อีก เธอก็ต้องเค้นพลังกลั้นหัวเราะจนหน้าเขียว เมื่อก่อนตอนไปเรียนแลกเปลี่ยน พวกเพื่อนผู้ชายสารพัดสัญชาติ ทั้งจีน อินเดีย ญี่ปุ่น อังกฤษ เคนยา อินโดนีเซีย คนไหนหล่อล่ำเธอก็หลอกให้เรียกเธอว่า ‘เมียจ๋า’ สาวหมวยจึงกลายเป็นเมียกองกลาง เมียของทุกชาติ พวกหน้าหม้อที่คิดจะเข้ามาตามวอแวก็พากันถอยห่างหมด เธอออกจะขำๆ แต่พอผู้ชายคนนี้เรียกเธอว่าเมียจ๋าด้วยสุ

คราวนี้ก็ท่อนล่าง... ชายหนุ่มคิดพลางกลืนน้ำลายลงคอ สะโพกงอนงามแกว่งน้อยๆ ตรึงสายตาเขาไว้ ชารีฟไม่ได้สนใจว่าตัวเองก็หิวน้ำ เอาแต่เพ่งสมาธิ ภาวนาให้เธอถอดเพิ่มอีกสักชิ้น ถอดให้หมดเลยก็ได้เมียจ๋า“มองอะไรยะ เดี๋ยวทิ่มลูกตาแตก”“ก็นิดหน่อย มีของสวยของงามให้ดูก็ต้องดู... ดุจริงนะเมียจ๋า” เขาเท้าคางมองสาว มุมปากมีรอยยิ้ม เอาแต่จ้องมองริมฝีปากแดงระเรื่อแล้วลดสายตาลงมาลูบไล้ทรวงอกนุ่มละมุน “ไหนลองทวนประโยคที่ฉันสอนมาสิ”“ฉันจำได้แล้วล่ะค่ะ จะทวนทำไมบ่อยๆ”“เอาน่า พูดมาเถอะ”“เป็ง... เซาจุน” อลิชาทวนประโยคเหมือนเด็กท่องหนังสือ “ชารีฟ เป็น... เซาจุน... ของฉ้าน”“ดี สำเนียงเริ่มดีแล้ว คราวนี้เงยหน้าขึ้นสบตาฉันแล้วพูดนะ”“ชารีฟ...” คราวนี้เธอพูดยังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงใหญ่ก็ดึงตัวเธอเข้าสู่อ้อมแขน แนบชิดทุกสัดส่วนโดยเฉพาะตรงสะโพกซึ่งขยับหมุนวนช้าๆ ตอนแรกอลิชางุนงงไม่เข้าใจ และแล้วก็แก้มแดงฉ่าอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากน้อยๆ เผยอขึ้นเพื่อจะร้องโว