All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 201 - Chapter 210

เฟยอี้หนิงกระตุกยิ้มเล็กน้อย ในหัวคิดถึงตระกูลเดิมของตน “คนพวกนั้นขี้ขลาดตาขาวไม่ต่างจากอี้จง ไม่อย่างนั้นคงเลี้ยงเขาให้กลายเป็นคนเช่นนั้นไม่ได้”“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผลนะ ปกติแล้วพ่อแม่เป็นอย่างไรก็มักจะเลี้ยงลูกให้เติบโตมาอย่างนั้น”ดูอย่างญาติผู้พี่ของเขาผู้นี้สิ นิสัยเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากมารดาของเขาเลยสักนิด ติดที่หลิวเหยียนหมิงยังมีความเย่อหยิ่งอวดดีจองหองเหมือนเด็ก ๆ หากชายหนุ่มแยบยลและวางหมากรอบคอบมากกว่านี้ บางทีฝ่ายเสียท่าอาจจะเป็นเขากับนาง“คุยกันมานานแล้วพวกเรารีบออกไปกันเถิด ข้ากลัวเหลือเกินว่าเสียงเมื่อสักครู่จะดึงคนอื่นให้เข้ามาใกล้”“พวกเจ้ายังรู้ตัว?”ทั้งสองคนหันขวับไปทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง“ท่านอาจารย์!”เฟยอี้หนิงและหลิวเย่หานก้มศีรษะทำความเคารพเขาพร้อมกันซือหม่าหยวนไม่เอ่ยตอบการคำนับเหลือบสายมามองคนในมือหลิวเย่หานก่อนจะดึงสายตามองหลิวเหยียนหมิง“เสียงอึกทึกครึกโครมเมื่อครู่มาจากพวกเจ้าสองคนสินะ”ทั้งสองคนมองหน้ากัน หลักฐานเต็มตาขนาดนี้จะหาทางบ่ายเบี่ยงก็ไม่ได้แล้ว“เรียนท่านอาจารย์พวกศิษย์เป็นคนทำเจ้าค่ะ”“...” ซือหม่าหยวนไม่ตอบคำแต่เลือกจะดึงสายตากลับไปมองบุรุ

“แม่รองท่านจ้องข้าขนาดนี้คงไม่ใช่ว่าจำคนคนนี้ได้ใช่ไหมขอรับ” หลิวเย่หานว่าพลางเหวี่ยงคนในมือไปตรงหน้าอีกฝ่ายหรูหรงซินสะดุ้งตกใจแทบไร้สติ ก้าวถอยหลังสองสามก้าว จ้องมองร่างบนพื้นด้วยร่างกายสั่นสะท้านเหตุใดท่านตาถึงกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านพำนักอยู่ที่ตระกูลหรูหรอกหรือ ไฉนถึงถูกเด็กคนหนึ่งจับกลับมาได้“แม่รองท่านจ้องเสียขนาดนี้คงจำได้แล้วสินะขอรับ”“เย่หานชายผู้นี้คือ?”หลิวเต๋อหมิงมองคนที่เกือบจะกลายเป็นศพสลับกับมองหน้าหลานชาย“ท่านปู่ทวดลองมองคนคนนั้นดี ๆ สิขอรับ ท่านไม่รู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้านี้เลยหรือ อย่างเช่นใบหน้าของผู้นำตระกูลหรู”สิ้นสุดเสียงสีหน้าหรูหรงซินยิ่งไม่น่ามอง สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย จะหายใจยังรู้สึกลำบาก นางมองหรูเติ่งเหว่ยด้วยสายตาเป็นกังวล แววตาสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ฝ่ายหลิวเต๋อหมิงครั้นได้ยินหลานชายพูดเช่นนั้นก็จ้องมองร่างตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกครั้ง พอได้มองพิจารณาอย่างละเอียดก็พบว่าใบหน้านี้คล้ายใบหน้าของหรูเติ่งเหว่ยวัยเยาว์อยู่จริง ๆแต่ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายอายุอานามใกล้เคียงกับตนหรือเหตุใดถึงยังดูอ่อนเยาว์ไม่ต่างจากชายวัยกลางคนเช่นนี้“คล้ายจริง ๆ แล้วชา

หลิวเย่หาน เฟยอี้หนิง หลิวเหยียนหมิงและหรูเติ่งเหว่ยที่ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายอยู่กลางห้องโถง ในขณะที่หลิวเต๋อหมิงนั่งบนเก้าอี้เหนือขึ้นไปตรงหน้าท่าทางของเขาน่าเกรงขามสมกับเป็นผู้นำตระกูลไม่มีผิดแค่เหลือบสายตามองมาเล็กน้อยก็ทำเอาคนมองตัวสั่นงันงกได้โดยง่าย“เอาละเริ่มมาฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นกันอีกครั้งดีหรือไม่ เหตุใดผู้นำตระกูลหรูถึงเข้าไปอยู่ในสำนักศึกษาได้”หลิวเย่หานมองหลิวเต๋อหมิง มั่นใจแน่แล้วว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ข้างตนจึงไม่คิดเก็บงำเรื่องราวเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจบให้อีกฝ่ายฝั่งอย่างละเอียดยกเว้นเพียงความสามารถที่จู่ ๆ เพิ่มขึ้นมาเรื่องนั้นชายหนุ่มกล่าวเพียงคร่าว ๆ ข้ามส่วนที่ไม่อาจเปิดเผยได้ไปและหลังความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผยสีหน้าหลิวเต๋อหมิงยิ่งไม่น่ามองขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบจนไม่อาจเงยหน้าสบตาตรง ๆ ได้ เพราะสายตานั้นของเขาน่าหวาดหวั่นจนชวนให้รู้สึกผวาหลังคำพูดสุดท้ายของหลิวเย่หานจบลง ภายในห้องโถงใหญ่ก็เงียบสงบไม่มีใครกล้าเอ่ยปากโต้แย้งคำพูดชายหนุ่มแม้เพียงเล็กน้อย ทุกคน ณ ที่แห่งนี้ล้วนพากันกลัวว่าหากตนพูดอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ชีวิตที่เหลืออยู่ไม่

“พวกเรากลับมาแล้วขอรับ/เจ้าค่ะท่านอาจารย์”ศิษย์สองคนก้มหน้าเอ่ยพร้อมกัน ก่อนจะยืดตัวตรงรอคอยคำสั่งลงโทษของคนเป็นอาจารย์“พวกเจ้าพร้อมจะรับโทษของตนแล้วหรือไม่”“ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์จะสั่งลงโทษอย่างไรหรือเจ้าคะ” เฟยอี้หนิงเอ่ยถามมองหน้าอาจารย์ด้วยสายตาจริงจัง“เห็นภูเขาหมอกด้านหลังหรือไม่”ทั้งสองคนมองทะเลหมอกด้านหลังสวนตะวันซึ่งมีอีกชื่อว่าหมื่นภูเขาหมอกที่ได้ชื่อว่าหมื่นภูเขาหมอก เพราะนอกจากทั้งภูเขาจะปกคลุมไปด้วยหมอกหนาแล้ว ยอดภูเขาซึ่งโผล่พ้นหมอกออกมายังมีมากมายหลายร้อยลูกผู้คนจึงเรียกภูเขาซ้อนกันนับร้อยว่าหมื่นภูเขาหมอก“พวกเจ้าทั้งสองจงไปกักตนฝึกวิชาอยู่ที่ภูเขาหมอกจนกว่าจะกลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับจิตสัมบูรณ์ห้ามออกมานอกภูเขาเด็ดขาด”“ท่านอาจารย์พูดจริงหรือเจ้าคะ?” เฟยอี้หนิงเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อกว่าจะทำได้ตามคำพูดอาจารย์ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่ปี แล้วอย่างนี้กิจการร้านค้าโอสถของนางจะทำเช่นไรเล่าซือหม่าหยวนหรี่ตาเอ่ยออกมาว่า “เจ้าคิดว่าอาจารย์กำลังล้อเล่นอยู่หรือ”เด็กสาวยิ้มแห้ง ยกมือขึ้นโบกไปมา “ไม่ ไม่เจ้าค่ะ ศิษย์จะทำตามที่อาจารย์สั่ง”“ในเมื่อเข้าใจแล้วก็รีบไปเตรียมตัว

สมกับเป็นสถานที่ฝึกที่อาจารย์มอบให้หมื่นภูเขาหมอกไม่ใช่สถานที่เรียบง่ายอย่างที่คิดจริง ๆวันที่สองของการมาเยือนยอดภูเขา เฟยอี้หนิงก็สัมผัสได้ถึงแขกไม่ได้รับเชิญ อีกฝ่ายมาเคาะถึงหน้าประตูบ้านจะไม่ออกไปต้อนรับก็กระไรอยู่“มนุษย์มาประลองกัน หลังข้าชนะเจ้าได้ก็จะได้รับอนุญาตให้ออกจากภูเขาแห่งนี้”“มนุษย์มาต่อสู้กับข้า ต้องเป็นข้าก่อนเท่านั้น“มนุษย์อย่ามัวแต่หดหัวอยู่ในกระดองของเจ้า รีบออกมาให้พวกข้าสังหารเสีย!!”“มนุษย์...”“มนุษย์!!”เสียงพูดมากมายจากสัตว์อสูรที่มีจิตสำนึกพุ่งตรงมาที่เฟยอี้หนิง นัยน์ตาสีอ่อนมองความหยิ่งทะนงของพวกมันดวงตาวูบไหวเป็นประกายในเมื่อก้าวมารนหาที่ตายเช่นนั้นแล้วนางก็จะจัดให้ตามความต้องการฝีเท้าค่อย ๆ ก้าวออกจากค่ายกลอย่างมั่นคง แววตากวาดมองสัตว์ร้ายพวกนี้ด้วยท่าทีระมัดระวังทันทีที่ฝ่าเท้าพ้นขอบเขตป้องกัน การโจมตีจากสัตว์อสูรก็พุ่งมาทันทีเฟยอี้หนิงกระโดดตีหลังกากลับหลัง ก่อนซัดดาบออกไปโจมตี ปลายเท้าเหยียบพื้นแผ่วเบา“สมเป็นสัตว์เดรัจฉาน”“มนุษย์เจ้าบังอาจมากเกินไปแล้ว พี่น้องทุกตัวลุยเข้าไปเลย ขอแค่สังหารมนุษย์ได้พวกเราก็จะได้ออกไปจากภูเขาแห่งนี้”แล้วกลุ่มส