All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 161 - Chapter 170

หลังสองร้อยขั้นแรกผ่านไปเฟยอี้หนิงก็รู้ซึ้งถึงบททดสอบที่แท้จริงของการปีนบันไดบันไดร้อยขั้นแรกเป็นเพียงของปูทางสำหรับพวกเขา ทันทีที่ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพื้นบันไดขั้นสองร้อยแรงกดดันมหาศาลพลันหล่นทับร่างอย่างไม่ทันตั้งตัวร่างกายที่เคยเหยียดตรงทรุดลงไปชั่วขณะ ไหล่ซึ่งเคยเบาสบายหนักอึ้งราวกับถูกน้ำหนักกว่าร้อยจินหล่นทับ เท่านั้นยังไม่พอ ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นไปเรื่อย ๆ แรงที่กดลงมายิ่งเพิ่มพูนเฟยอี้หนิงอ้าปากถอนหายใจยาว เงยหน้ามองสีหน้าสนุกสนานของอาจารย์หลี่เพราะเหตุนี้นางถึงได้เอ่ยคำพูดเช่นนั้นกับกงเหยาเย่สินะ แม้จะคาดไว้แล้วว่าการทดสอบนี้คงไม่ง่าย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะถึงขั้นใช้แรงกดดันของพลังบริสุทธิ์มาทำให้เคลื่อนไหวลำบาก“เหยาเหยาไม่เป็นไรใช่ไหม”“อื้อ! แค่นี้เองสบายมาก เหยาเหยายังขึ้นไปได้อีก”“ดีแล้วไม่ว่าอย่างไรเหยาเหยาจะต้องก้าวผ่านสามร้อยขั้นแรกให้ได้นะ”“หนิงหนิงไม่ต้องกังวลเหยาเหยาทำได้อยู่แล้ว” กงเหยาเย่ว่าพลางหยิบหินวิญญาณออกมาแล้วดูดกลืนพลังวิญญาณเข้าไปจนหมดทำให้ใบหน้าซีดเซียวเริ่มมีสีเลือด“ค่อยสบายขึ้นมาหน่อย”“พ... พวกเจ้า!!”เด็กสาวทั้งสองหันขวับมองทิศทางเสียง “ผู้อาวุโสมีอะ

“ผู้อาวุโสนางผู้นั้นคงไม่ใช่ว่ากำลังโกงอยู่ใช่ไหมขอรับ!” บุรุษผู้หนึ่งทนไม่ไหวเอ่ยทัดทานผู้อาวุโสมองเขา “เหลวไหลบันไดสวรรค์ใช่ว่าใครจะเล่นลูกไม้อันใดได้”“หากไม่แล้วเหตุใดนางถึงวิ่งขึ้นไปได้ง่าย ๆ แล้วดูพวกข้ากว่าจะก้าวขึ้นไปได้แต่ละขั้นยากยิ่ง”“นั่นก็เพราะความสามารถของเจ้าต่ำกว่านางยังจะมีอะไรได้อีก”“เป็นไปไม่ได้ ข้ากับนางดูแล้วอายุไม่ต่างกันมากจะเก่งกาจกว่ากันมากแค่ไหนกันเชียว”“ผู้ฝึกปราณระดับหกกับผู้ฝึกปราณระดับเก้าย่อมแตกต่าง”“อะไรนะ! ผู้อาวุโสความหมายของท่าน!!” ดวงตาตกตะลึงเบิกกว้างหันขวับมองแผ่นหลังบอบบางก้าวผ่านสามร้อยห้าสิบขั้นแรก“นางระดับสูงกว่าเจ้าถึงสามขั้นซ้ำความเข้าใจในกฎเกณฑ์ก็มากกว่า การที่นางสามารถทำได้ถึงขนาดนี้ข้าไม่เห็นว่าจะแปลกตรงไหน”แม้ปากจะพูดออกมาอย่างนั้นแต่สายตาที่มองตามหลังเฟยอี้หนิงกลับไม่อาจปกปิดความประหลาดใจไม่คิดเลยว่าจะมีเด็กที่สามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบการไหลเวียนพลังปราณของตนให้เข้ากับพลังปราณของบันไดได้เร็วถึงเพียงนี้บันไดสวรรค์ไม่ใช่เพียงบันไดที่ใช้ทดสอบขีดจำกัดความอดทนและความสามารถของผู้เข้าทดสอบเท่านั้นแต่ยังมีขึ้นเพื่อใช้ทดสอบไหวพริบของผู้ทด

“ท่านพี่หนิงเอ๋อร์ของพวกเราคงจะไม่เป็นอันใดใช่ไหม” เหมยซีเอ่ยถามคนข้างกาย สายตามองตรงขึ้นไปด้านบนบุตรสาวของนางหลังก้าวผ่านห้าร้อยขั้นแรกขึ้นไปได้แล้วก็เอาแต่หยุดยืนไม่ขยับตัวที่บันไดขั้นหกร้อย ยืนอยู่อย่างนั้นมาสองชั่วยามไม่ขยับเขยื้อนไปไหนหากจะบอกว่านางไม่คิดก้าวต่อแล้วก็ไม่ใช่ ท่าทางของลูกน้อยตอนนี้ราวกับสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“บางทีหนิงเอ๋อร์อาจจะเข้าสู่พื้นที่ทดสอบพิเศษ” กงเจ๋อ“พื้นที่ทดสอบพิเศษ?” เฟยหมิงเอ่ยขึ้น หันสายตามองสหายข้างกาย“อืม เมื่อก่อนเคยมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น เรียกว่าการทดสอบพิเศษของบันไดสวรรค์”“หากเป็นเช่นนั้นแล้วจะเกิดอันใดขึ้นกับหนิงเอ๋อร์หรือ อีกไม่ถึงสองชั่วยามการทดสอบก็จะสิ้นสุดลงแล้ว เกิดหนิงเอ๋อร์ไม่ผ่านการทดสอบ...”“พี่เหมยท่านไม่ต้องกังวล การทดสอบพิเศษนั้นมีระยะเวลาของมันอยู่ คนที่เข้าสู่พื้นที่ทดสอบพิเศษจะมีระยะเวลาเพิ่มจากการทดสอบปกติสองวัน หากภายในสองวันเฟยอี้หนิงยังไม่ผ่านบททดสอบพิเศษ นางก็ยังถือว่าผ่านการทดสอบปกติ”“พวกเจ้ายังคาดหวังว่าเด็กคนนั้นจะผ่านบททดสอบพิเศษได้อยู่หรือ? ตั้งแต่ก่อตั้งสำนักศึกษาสวรรค์ร่วมพันปี คนที่สอบผ่านการทดสอบพิเศษ

“ต้องเดินไปอีกไกลแค่ไหนเนี่ย!!” เฟยอี้หนิงสบถออกมาอย่างหัวเสีย นับตั้งแต่เริ่มออกเดินทางก็ผ่านมากว่าครึ่งวันแล้ว แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะเข้าใกล้แสงสีเงินได้เลยราวกับทุกครั้งที่เดินเข้าใกล้จุดแสงเล็ก ๆ ตรงหน้าก็จะลอยห่างออกไปไกลเฟยอี้หนิงที่เร่งฝีเท้ามาตลอดหลายชั่วยามหยุดเคลื่อนไหว ตัดสินใจนั่งพักเอาแรงสักหน่อยแล้วค่อยเริ่มออกเดินทางครั้งนี้เด็กสาวไม่ใช้พลังปราณเร่งความเร็วในการเดินทางเหมือนก่อนหน้า แต่กลับใช้เพียงพลังกายค่อย ๆ เดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ แทนในเมื่อไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเดินทางถึงจุดหมาย อย่างนั้นแล้วนางก็จะค่อย ๆ เดินไปเรื่อย ๆ แล้วกัน เก็บแรงเอาไว้ก่อนเผื่อปลายทางเดินเกิดเรื่องไม่คาดฝันจะได้มีแรงพอรับมือกับเหตุการณ์เหนือการควบคุม“ใกล้ถึงหรือยัง ใกล้ถึงได้แล้วหรือยัง...”เมื่อเห็นว่านานแล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าปลายทางจะมาถึง เฟยอี้หนิงจึงหยุดฝีเท้านิ่งคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี“การทดสอบนี้คงไม่ใช่แค่การเดินไปให้ถึงปลายทางอย่างเดียวสินะ...อย่างนั้นแล้วอะไรคือสิ่งที่พวกเขาต้องการทดสอบกัน”หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิ่งคิดในเมื่อการเดินไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่คำตอบอย่าง

“สุดท้ายก็มาได้แค่นี้สินะ สมควรแล้วใครใช้ให้เจ้ากล้าวางท่าต่อหน้าท่านปู่” เฟยอี้จงกระตุกยิ้มเหยียดหยาม มองเฟยอี้หนิงซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังหยุดอยู่ที่เดิมอะไรคือผู้ฝึกปราณระดับเก้าอะไรคือการทดสอบพิเศษหากพ้นยามโหย่ว (17.00-18.59 น.) แล้วยังไม่อาจคืนสติกลับมา สุดท้ายก็เป็นได้แค่คนไร้ความสามารถ“หนิงหนิงของข้าจะปลอดภัยใช่ไหม?” กงเหยาเย่ที่ผ่านการทดสอบมาแล้วหันมองหลิวเย่หานดวงตาสีรัตติกาลมองใบหน้าร้อนรนของสตรีตรงหน้า “นางจะไม่เป็นอะไร”“ข้าเองก็เชื่อเช่นนั้น แต่ก็อดกังวลไม่ได้ ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามแล้วหนิงหนิงจะผ่านบททดสอบใช่ไหม?”“แม่หนูอย่าห่วงไปเลย ถึงไม่ผ่านบททดสอบพิเศษแต่สหายของเจ้าก็ได้รับเลือกเข้าสำนักศึกษาสวรรค์”“จริงหรือเจ้าคะ”“ข้าดูเหมือนคนโกหกหรือ?” หลี่กุ้ยฉียกยิ้มมองเด็กน้อยตรงหน้า“ท่านอาจารย์ไม่เหมือนคนชอบโกหกเจ้าค่ะแต่เหมือน...”“เหมือนอะไร”“เหมือนคนมากเล่ห์”“เด็กคนนี้!! ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้านะ”กงเหยาเย่หดคอยกมือป้องกันฝ่ามือของอาจารย์ซึ่งถูกง้างขึ้นสูงแม้จะยังไม่ได้กราบตัวเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ แต่หลี่กุ้ยฉีตัดสินใจเลือกเด็กสาวตรงหน้าเป็นลูกศิษย์คนใหม