All Chapters of นิเทศร้ายหลงเด็กอ้วน: Chapter 31 - Chapter 40

พอแยกจากบีมนุก็เดินกลับมาที่ห้องของตัวเองเขาไขกุญแจเพื่อที่เข้าห้อง พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าพรีชหลับอยู่บนเตียง เขาเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปที่ห้องน้ำก่อนเขาหายไปพักใหญ่ก่อนที่จะเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่พาดที่บ่าท่อนบนที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อปกปิดเผยให้เห็นซิกแพคที่เป็นของเขาเขาเดินมาที่เตียงยืนมองคนแก้มยุ้ยที่หลับไม่รู้เรื่องอะไรอยู่บนเตียงอยู่สักพักเขาก็เดินไปใส่ชุดนอนแล้วลงมานอนบนเตียงเากอดเธอจากด้านหลัง พรีชขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่จะหันมากอดเขาตอบโดยที่เขาไม่ทันทีจะได้ตั้งตัว นุเขี่ยผมที่ลงมาปิดหน้าของพรีชออกแล้วจุมพิตไปที่หน้าผากของเธอไปทีก่อนที่เขาจะข่มตาให้หลับลงโดยที่มีเด็กน้อยแก้มยุ้ยตัวกลมนอนกอดเขาอยู่ ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็คงจัดการไปแล้วคงไม่ปล่อยให้นอนกอดอยู่แบบนี้หรอกคืนนี้คงได้ไปหลายน้ำแล้ว แต่นี้ดันเป็นน้องของพี่รหัสจอมโหดแถมเด็กนี้ก็อ่อนต่อโลกเกินไปนุนอนกอดพรีชเอาไว้( หลับแบบนี้ตื่นมาจะตกใจไหมเนี้ย??)ไม่นานเขาก็หลับตามพรีชไป##เช้าวันต่อมา##นุออกจากห้องตัวเองไปตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตุเขาออกไปวิ่งออกกำลังกายเหมือนกับทุกวันพอวิ่งกลับมาถึงก็เห็นพรีชอยู่ในสวน

หลังที่แรกับพ่อกลับไปกรุงเทพฯได้ไม่กี่วันพรีชก็ขอให้นุพาเธอกลับคอนโด แต่นุก็ยังไม่ได้พาพรีชกลับในทันที แต่เขากับพาเธอมาที่บ้านสวนขของปู่แทน วันนี้นุพพาพรีชมาที่บ้านของปู่โดยที่มีบีมห้อยท้ายมาด้วยทั้ง3คนเดินเช้ามาในบริเวณบ้านก็เห็นปู่ยืนแต่งต้นไม้อยู่ตรงระเบียง" สวัสดีครับคุณปู่....."เสียงของบีมที่ดังทักปู่ทำเอาปู่สะดุ้งโหยง่านหันมาตามเสียงที่ทักขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นพวกหลานๆที่กำลังเดินเข้ามาท่านมองไปที่ด้านหลังมีเด็กผู้หญิงตัวกลมๆเดินตามมาด้วย พรีชยกมือไหว้ปู่ก่อนที่จะมายืนแอบอยู่หลังของนุ" ทำไมเหรอ???"" สงสัยน้องจะกลัวปู่ของมึงว่ะ"" อ้าว!?แล้วนั่นใครล่ะมายืนหลบอยู่ข้างหลังแกน่ะเจ้านุ?"" อ๋อ นี่น้องเจ้แพรพี่รหัสของผมเองครับ"" แล้วทำไมมากับพวกแกได้ล่ะ??"" ก็พอดีเจ้แพรต้องกลับไปก่อนแล้วน้องก็ไม่สบายก็เลยฝากน้องไว้ก่อนน่ะครับ"" อืมเอ้าเข้ามาก่อนแดดเริ่มแล้วเข้ามานั่งข้างในก่อนเดี๋ยวจะเนลมเป็นแร้งเอามาๆ"##นุ##ผมพาพรีชเดินเข้ามาในบ้านของปู่พรีชเธอเดินจับชายเสื้อของผมเอาไว้แน่นแล้วเดินตามผมเข้ามานั่งในห้อง พอเรานั่งกันเรียบร้อยปู่ก็เดิน

--ห้องผ่าตัด---แพรรีบเดินมาที่ห้องผ่าตัดตอนนี้พรีชยังคงไม่ออกมาเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้แพรกับเดย์นั่งรอพรีชอยู่หน้าห้องผ่าตัด ไม่นานก็มีเสียงวิ่งมาทางหน้าห้องผ่าตัดคนที่วิ่งมาเป็นนุเขาวิ่งมาหยุดตรงหน้าแพรกับเดย์ที่ยืนรออยู่" มึง....มาได้ยังไง??"" พรีชเป็นไงบ้าง??!!!"" มึงรู้เรื่องน้องกูได้ยังไง?...."" ผม...."นุหยุดพูดไปก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้งแพรยังคงจ้องมองไปที่เขา" ผมโทรหาพรีชครับก็เลยรู้ว่าน้องเกิดอุบัติเหตุ" " แล้ว...มึงจะ...โทรหาน้องกูทำไม???"" ผม...เจอน้องที่คาราโอเกะเธอดื่มเหล้า...."" ห๊ะ!!!!ยัยพรีชกินเหล้า????"" ครับ "" แล้วทำไม??ยัยพรีชต้องกินเหล้า ยัยพรีชไม่เคยกินเหล้าทำไมยัยพรีชต้องกินเหล้ายัยน้องมีเรื่องอะไรกันแน่ถึงได้กินเหล้า ....."แพรเดินเข้ามาใกล้นุกระชากคอเสื้อของเขาจนเซผู้ชายตัวสูงอย่างเขายังเซเพราะแรงของเธอ "มึงทำอะไรน้องกู??..." แพรจ้องหน้าของนุเพื่อเค้นหาคำตอบ" ผม.........." นุเล่าเรื่องที่เจอกับพรีชที่ร้านให้แพรฟัง แพรพอได้ยินสิ่งที่นุเล่าแต่ก็ยังคิดว่าพรีชต้องมีอะไรแน่ๆถึงได้กินเหล้าเ

" เราต้องผ่าเอาเลือดคั่งออกที่คนไข้ไม่ตื่นขึ้นมาหน้าจะมาจากสาเหตุนี้ด้วยครับ"" แล้วต้องทำยังไง?"" เราต้องผ่าตัดเอาเลือดคั่งออก แต่....."" แต่อะไรครับหมอ "" ใช่ค่ะหมอแต่อะไร หมอมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ??"" ที่โรงพยาบาลเราหมอผ่าตัดสมองไม่อยู่เขาไปเป็นอาจารย์สอนที่ประเทศจีนกว่าจะกลับก็อีกหลายเดือนเลยครับ"" หมอคนนี้เก่งด้านสมองใช่ไหมคะ??"" ใช่ครับเขาเป็นอาจารย์ที่เก่งมากๆคนนึงเลยครับ แต่ท่านไม่ค่อยที่ผ่าตัดให้ใครง่ายๆน่ะสิครับ"" หมอมีทางติดต่ออาจารย์หรือเปล่าครับพอจะรบกวนหน่อยได้ไหมครับ"" ได้ครับเดี๋ยวผผมจะติดต่ออาจารย์ให้ ถ้าอาจารย์ท่านรับสายนะครับ"ขณะที่หมอเจ้าของไข้กำลังติดต่ออาจารย์หมออยู่แพรกับพ่อก็ออกมารออยู่ด้านนอกเพื่อปรึกษากันต่อ" พ่อค่ะเราจะทำยังไงดีถ้าน้องไม่ฟื้นขึ้นมา"" ไม่มีทางพ่อจะทำทุกอย่างเพื่อให้ยัยพรีชตื่นขึ้นมาให้ได้ แม้ต้องเสียเงินมากแค่ไหนพ่อก็ยอม"" ขอให้อาจารย์หมอรับปากรักษายัยพรีชทีเถอะ สิ่งศักดิ์สิทธ์ช่วยให้อาจารย์หมอรับปากด้วยเทอญสาธุ"พักใหญ่คุณหมอที่โทรติดต่อกับอาจารย์หมอที่จีนอยู่ก็เดินออกมาพบ

หลังจากที่ห่าวหรานกับพรีชกินข้าวกันเสร็จก็พากันเข้ามหาลัย ภายในห้องเรียนพรีชกับห่าวหรานนั่งเรียนกัน อยู่ดีๆก็มีเพื่อนในห้องเรียกเธอขึ้นมาพรีชหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนผู้หญิง ที่นั่งอยู่ด้านหลังกำลังสะกิดหลังของพรีชอยู่" พรีช ตอนเย็นเธอพอจะว่างมั้ยอ่ะ??"" ก็ว่างอยู่นะ เธอมีอะไรหรอ..??"ห่าวหรานนั่งมองพรีชกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นคุยกันเงียบๆโดยที่เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา " เราอยากชวนเธอ...เข้ากลุ่ม"" กลุ่มอะไร..." เสียงทุ้มต่ำของห่าวหรานพูดขึ้นมาพร้อมสายตานิ่งราวกับน้ำแข็งมองไปที่เพื่อนผู้หญิงคนนั้นด้วยความไม่ว่างใจทันที พรีชกำลังคุยกับเพื่อนอยู่ดีก็เกิดอาการเสียวสันหลังวูบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเธอเลยหันมามองห่าวหรานก็เลยถึงบางอ้อเลยก็เล่นมองมาแบบนั้นเป็นใครๆก็เสียวสันหลังแหละน่ากลัวซะขนาดนั้น" เฉิงห่าวหราน นายไม่ต้องมองเพื่อนแบบนั้นก็ได้นะพวกเธอกลัวหมดแล้ว "" อะไรฉันก็มองปกตินะ "" ปกติบ้านนายเขามองกันแบบนี้เหรอ นายดูหน้าเพื่อนดิน่ะพวกเธอกลัวนายหมดแล้วเลิกมองแบบนั้นเลย"" ใช่ๆเฉิงห่าวหราน นายเลิกมองเราแบบนั้นเหอะ เราแค่มาชวนพรีชไปเป็นแขกรับเชิ