All Chapters of นิเทศร้ายหลงเด็กอ้วน: Chapter 21 - Chapter 28

## ด้านนุ## วันนี้จะว่าโชคดีก็คงจะใช่หรือว่าจะโชคร้ายกันแน่ก็ไม่รู้อุตส่าได้อยู่ห้องอย่างสงบแบบที่ไม่มีไอ้บีมมากวนใจ แต่ก็ต้องมาเจอกับไอ้โซนที่ร้านข้าวอีกแถมมันดันมานั่งกับพรีชอีกนี่แหละถ้าเจ้แพรมาเห็นเข้าได้มีเรื่องแน่ แล้วดูยัยแก้มป่องก็ปล่อยให้ไอ้นั่นนั่งด้วยเฉยนี่แหละความโชคร้ายของผมถ้าผมไม่เข้าไปขวางแล้วถ้าเจ้แพรขับผ่านมาเจอล่ะงานเข้าผมอีกยังไงก็ต้องเข้าไปขวางสินะยัยแก้มป่องยิ่งเป็นเด็กไม่มีพิษมีภัยกับคนอื่นซะด้วยแบบนี้ยิ่งหลอกง่ายเลย ทำไงได้เจ้แพรฝากให้ดูแลก็คงต้องเข้าไปสักหน่อยแล้วกัน ยัยแก้มป่องพอเห็นผมก็เอาแต่มองผมสายตาไม่บอกเลยนะว่าอยากให้ผมช่วยอ่ะไหนๆก็ไหนๆแล้วช่วยสักหน่อยก็ได้เดี๋ยวจะร้องไห้ผมเดินไปสั่งข้าวเสร็จก็เดินกับมานั่งข้างๆเธอ พอกินเสร็จไอ้โซนมันดันบอกว่าจะโทรหาเธออีกแคนั้นแหละครับผมเดินกลับอย่างไวเลยผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นอะไรแคได้ยินว่าจะมีคนโทรหาเธอผมก็หงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆผมปล่อยให้ยัยแก้มป่องตามมาเองผมไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำ พอมาถึงหน้าคอนโดผมก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรอเธอแต่มันดันเกิดเหตุที่จะทำให้ผมโชคร้ายนี่แหละครับก็ยัยแก้มป่องดันวิ่งตามผมมาแล้วดันมา

" รุ่นพี่!!!จะทำอะไร" พรีชตกใจที่นุพาเธอเข้ามาในห้องของเขาแต่นุก็ไม่ได้ทำอะไรเขาพาเธอเดินมานั่งที่โซฟาก่อนที่เขาาจะนั่งลงตรงหน้าเธอ " ระ!ระ!รุ่นพี่อย่าทำอะไรบ้าๆนะคะ" " เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ???" " ไม่รู้ค่ะ พรีชอยากกลับห้อง" " ฉันมีเรื่องจะถามอีกเรื่อง......." นุไม่พูดอะไรต่อเขานั่งกดโทรศัพท์แล้วยื่นให้พรีชดูสิ่งที่พรีชคือหน้า แอปฟ้ากับแอปดำของเธอ " ใช่เธอไหม??" " คะ??" นุหยิบโทรศัพท์กับมาแล้วเปิดคลิปที่มีผู้หญิง2คนกำลังเต้นอยู่แล้วชี้ให้พรีชดูอีกที " คนนี้คือเธอใช่ไหม??" " ใช่ค่ะ พรีชกับจินเอง รุ่นพี่มีอะไรหรือป่าวคะ???" " เธอคือคนที่ส่งของขวัญให้ฉันก่อนลงไลฟ์ทุกครั้งใช่ไหม??" " รุ่นพี่รู้......" " ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอกแต่มาพักหลังๆฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นใครก็เลยเปิดเข้าไปดูแอปฟ้าแล้วประติดประต่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันตรงกับที่ฉันเคยช่วยเธอมันยิ่งทำให้ฉันรู้ว่าเจ้าของนั้นเป็นเธอ" " ทำไม?ถึงอยากรู้ว่าคนส่งของขวัญคนนั้นเป็นใครละ??" "

---คอนโด(ห้องพรีช)--- ก็อก!ก๊อก!ก๊อก!เสียงเคาะประตูหน้าห้องของพรีชดังขึ้นในขณะที่พรีชกำลังหลับอยู่ในห้องของตัวเองพอเสียงเคาะห้องเงียบไป ก็มีเสียงโทรศศัพท์เข้ามาแทนพพรีชขยับตัวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหัวเตียงมากดรับโดยที่ไม่ได้มองเบอร์พรีชยังคงหลับตา " ฮาาาาโหลลลล " " ตื่นได้แล้ว ไปหาข้าวกินกัน" เสียงปลายสายที่ดังเข้ากับเป็นเสียงผู้ชายที่คุ้นเคยพรีชที่พอได้ก็รู้ทันทีว่าเนเธอลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ " รุ่นพี่ได้เบอร์พรีชมาได้ยังไง???" " อยากรู้ก็มาเปิดประตูให้ก่อน ยืนรอนานแล้วเมื่อย" " แต่พรีชยังไม่ได้...." " ไม่เป็นไร ทำอย่างกับไม่เคยเห็น" " รุ่นพี่!!พูดอะไรน่ะ" พรีชดีดตัวลุกขึ้นมานั่งก่อนที่จะหาเสื้อมาคลุมตัวแล้วเดินไปเปิดประตูห้องให้คนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง " คนบ้าอะไรห้องตัวเองก็มีอยู่ไม่ยอมอยู่มาสิงห้องฉันอยู่ได้ทุกวัน เฮ้ออออ" พรีชเดินมาเปิดประตูให้คนหน้าห้องเสร็จก็เดินกลับเข้าห้องมานั่งที่โซฟาด้วยหน้าที่ไม่สบอารมณ์สุดๆแก้มของเธอมันก็ป่องออกมาโดยไม่รู้ตัว นุท

" อ้าว??ไปไหนแล้วว่ะ" " รุ่นพี่!ทางนี้ " เสียงของพรีชเรียกจากอีกด้านของที่จอดรถเธอวิ่งมาหานุที่ยืนรออยู่พอพรีชมาถึงทั้งคู่ก็พากันกลับคอนโดระหว่างทางที่กลับทั้ง2กับเงียบมาตลอดทางมันช่างเป็นบรรยากาศที่หน้าอึดอัดเสียจริงๆ " รุ่นพี่..." " ................" " รุ่นพี่ยังไม่หายโกรธพรีชเหรอคะ??" " คิดว่าไงล่ะ??" " ขอโทษคะที่ลืมบอกว่า.....ยัยจินจะมารับไปกินข้าวด้วย" " งั้น..วันนี้ต้องไถ่โทษ" " ไถ่โทษ???" " ใช่ ไถ่โทษ" นุขับรถมาถึงคอนโดทั้งคู่ช่วยกันถือของขึ้นบนห้องพอเข้าห้องมาพรีชก็เอาของไปวางที่โต๊ะกินข้าวเธอยืนแกะของกินออกใส่จานส่วนนุพอเข้าห้องมาได้ เขาเดินมาที่โซฟาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ " รุ่นพี่!!จะไปไหนคะ??" " เดี๋ยวมา..." เสียงพูดเรียบเฉยของนุที่กำลังจะเดินออกไปจากห้อง " อ่อ ค่ะ" เมื่อได้คำตอบที่ดูเหมือนจะเย็นชาของนุพรีชก็ก้มหน้าแกะของกินต่อส่วนนุก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง เขาหายเข้าไปที่ห้องของตัวเองนาน จนพรีชที่แกะขอ