All Chapters of Silakbo : Chapter 11 - Chapter 19

Gavin POV Hindi ko gusto ang mga hapunang walang malinaw na dahilan. At mas lalo kong ayaw ang mga hapunang si Helena ang nag-aanyaya nang hindi muna nagpapaalam. Alam ko ang asawa ko. Kilala ko ang paraan ng paggalaw ng isip niya. Kapag masyado siyang kalmado, may iniisip siya. Kapag masyado siyang mabait, may sinusukat siya. At nang makita ko ang paraan ng pag-imbita niya kay Elyse sa conference room kahapon may malamig na kutob na agad akong naramdaman. Hindi dahil may ginagawa kaming mali. Dahil wala. Pero may mga sitwasyong hindi kailangang mali para maging komplikado. Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil kumpleto ang tulog ko. Kundi dahil matagal na akong hindi natutulog nang maayos. Tahimik ang penthouse. Naririnig ko ang mahinang tunog ng espresso machine mula sa kitchen. Pagbaba ko, naroon na si Helena. Naka-puting blouse, maayos ang buhok, hawak ang tablet habang umiinom ng kape. Parang larawan ng isang babaeng walang iniisip. At iyon mismo ang na

Elyse POV Hindi ko alam kung bakit ako hinahanap ni Gavin. At habang naglalakad ako papunta sa operations office, may kakaibang bigat sa dibdib ko na pilit kong binabalewala. Trabaho lang. Paulit-ulit kong sinabi iyon sa sarili. Trabaho. Pagpasok ko sa office, naroon siya sa tabi ng malaking table, may nakalatag na reports at gala summaries. Nakataas nang bahagya ang sleeves ng polo niya, nakakunot ang noo habang may binabasa. Mukha siyang pagod. At nakakainis aminin napansin ko agad iyon. “Sir?” tawag ko. Napatingin siya. Parang may kung anong lumuwag sa mukha niya nang makita ako, pero mabilis ding nawala. “Come in.” Lumapit ako. “May problema po ba?” “Transport reimbursement issue.” Tinuro niya ang files. “Need clarification.” Tumango ako at lumapit sa table. Simple lang pala. At agad akong nainis sa sarili. Ano ba ang inaasahan mo? Magkatabi kaming tumingin sa documents. Professional. Normal. Pero may kakaibang awareness akong hindi ko mapigilan. Marahil d

Gavin POV Hindi ko gusto ang paraan ng pagtingin ni Helena kay Elyse. Hindi dahil may karapatan akong mainis. Kundi dahil alam ko ang asawa ko. Kapag tahimik siya, mas delikado. At habang nakaupo ako sa opisina matapos ang meeting, hindi mawala sa isip ko ang imahe nilang dalawa sa café sa ground floor. Coffee. Conversation. Simple. Pero bakit parang may kung anong humihigpit sa dibdib ko? Humigpit ang hawak ko sa ballpen bago ko ito ibinaba. Nakakainis. Dahil wala akong dahilan para maapektuhan. Wala. Tumunog ang phone ko. Ruiz. “Sir.” “Update?” “Still tracing the access issue.” “Anything useful?” “May internal routing, pero hindi pa complete.” Sumandal ako sa upuan. “Keep digging.” Pagkababa ng tawag, naiwan akong nakatingin sa bintana. Sa ibaba, makapal ang ulap. Mukhang uulan ulit. At hindi ko alam kung bakit biglang bumalik sa isip ko ang gabing nasa driveway kami. Ang ulan. Ang halik. At ang paraan ng pag-alis ni Elyse. Parang may kung anong sumikip

Elyse POV May mga umagang gusto mong paniwalaan na panaginip lang ang lahat. Na kapag dumilat ka mabubura ang gabing hindi mo maintindihan. Na may paraan para balikan ang isang sandaling pinagsisihan mo bago pa ito tuluyang mangyari. Pero paggising ko alam kong wala nang ganoong himala. Malamig ang hangin sa loob ng sasakyan habang pauwi kami mula sa outreach site. Tahimik. Masyadong tahimik. Nakatitig lang ako sa bintana habang mabilis na lumalampas ang mga puno at basang kalsada. Hindi ko magawang tumingin kay Gavin. Hindi dahil galit ako. Mas mahirap. Dahil natatakot ako sa sarili kong nararamdaman. At mas natatakot ako sa katotohanang kahit ilang beses kong ulitin sa isip ko na mali ang nangyari… hindi mabura ang alaala ng init ng mga yakap niya. At iyon ang pinakakinaiinisan ko. Humigpit ang hawak ko sa bag. Hindi dapat. Hindi dapat nangyari. Hindi ako ganoong babae. Hindi ako iyong madaling matangay. Matagal kong iningatan ang sarili ko. Hindi dahil mahin

Pagkaalis ni Elyse sa hallway, parang may kung anong naiwan sa hangin. Tahimik. Mabigat. At mas lalong mabigat dahil naroon si Helena. Katabi ko. Tahimik ding nakatingin sa direksyong nilakaran ni Elyse. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya. O gaano karami. Pero kilala ko ang asawa ko. At ang katahimikan niya hindi iyon kawalan ng iniisip. Mas delikado. Iyon ang sandaling nag-iipon siya ng tanong. “Interesting employee,” sabi niya sa wakas. Napatingin ako. Neutral ang tono. Too neutral. “She’s good at her job.” Tumango siya. “So I’ve heard.” Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagkakasabi niya. Hindi accusatory. Mas masama. Parang sinusukat. Ilang segundo kaming walang imik. Hanggang sa siya mismo ang nagsalita. “Dinner tonight?” Napakurap ako. “Dinner?” “At home.” Bahagya siyang ngumiti. “Unless may emergency trip ulit.” Mabigat ang hangin. At sa likod ng simpleng tanong may kung anong hindi ko mabasa. Pero tumango ako. “I’ll be home.” “Good.” At pa