Share

Kabanata 16

Author: Anne Author
last update publish date: 2026-05-03 10:04:46

Mabilis lumipas ang buong maghapon.

at bawat oras na lumilipas ay mabigat para sa akin

Parang bawat minuto, pinipilit ko lang igapang ang sarili ko para matapos ang araw na yon

Nang sumapit ang gabi tahimik kaming kumain.

Ako, ang matandang Donya… at si Xavier

Walang kahit usapan

Parang pare-parehong napilitan lang pagsamahin sa iisang mesa.

Nang matapos ako kumain nagpaalam na ako mauuna na sa kanila

“Donya Mar- L-lola… mauuna na po ako,” mahina kong sabi, pilit pinatatatag an
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • FATED TO BE YOURS    Kabanata 17

    Pagkalabas niya ng silid, naiwan akong nakatayo sa gitna ng katahimikan. Hindi agad gumalaw ang mga paa ko. Parang bumigat ang hangin sa loob ng kwarto ng makaramdam ako ng pangangalay Dahan-dahan akong humakbang palapit sa kama at umupo doon. Pagka-upo ko doon naramdaman ko yung klase ng pagod na hindi lang galing sa katawan, kundi sa isip Yung mga salitang binitawan niya kanina… paulit-ulit na bumabalik. “Stay here.” “Don’t be stubborn.” “Obligation.” Hindi ko alam kung saan siya pumunta. At mas hindi ko alam kung bakit sa kabila ng lahat, parang may parte sa akin na gustong malaman yon “Tumigil ka Camille …” bulong ko sa sarili ko makalipas ang ilang sandali napapikit ako nang mariin Lumipas ang mahabang sandali na nakaupo lang ako sa kama niya Makalipas ang ilang sandali tumayo na ako at dahan-dahang tinungo ang banyo. Pagpasok ko doon agad kong isinara ang pinto at sumandal sa doon Nakatingin sa sahig, pero wala naman talagang nakikita. “Hindi

  • FATED TO BE YOURS    Kabanata 16

    Mabilis lumipas ang buong maghapon. at bawat oras na lumilipas ay mabigat para sa akin Parang bawat minuto, pinipilit ko lang igapang ang sarili ko para matapos ang araw na yon Nang sumapit ang gabi tahimik kaming kumain. Ako, ang matandang Donya… at si Xavier Walang kahit usapan Parang pare-parehong napilitan lang pagsamahin sa iisang mesa. Nang matapos ako kumain nagpaalam na ako mauuna na sa kanila “Donya Mar- L-lola… mauuna na po ako,” mahina kong sabi, pilit pinatatatag ang boses ko. “Masama po kasi ang pakiramdam ko…” Tumingin siya agad sa akin ng may pag-aalala. “Sige, iha. Magpahinga ka na.” “S-salamat po…” Nang tumayo ako mula sa kinauupuan ko, ramdam ko agad ang bigat ng tingin niya sa akin Hindi man ako tumingin sa kanya, alam kong nakasunod ang mga mata niya sa bawat galaw ko Humigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa, pilit kong pinigilan ang sarili kong lumingon. Dahil alam kong sa oras na gawin ko iyon… baka hindi ko na kayanin ang bigat ng nar

  • FATED TO BE YOURS    Kabanata 15

    Kinabukasan… Pagmulat ko ng mga mata ko, agad kong naramdaman ang bigat ng katawan ko katulad ng mga nakaraang araw Masama na naman ang pakiramdam ko. Hindi ko muna pinilit ang sarili kong bumangon. Nanatili lang akong nakahiga, nakapikit, hinihintay na kahit papaano ay humupa ang hilo at pagsusuka na araw-araw nang bahagi ng katawan ko. Matagal akong nanatiling nakahiga, nakapikit, habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Makalipas ang Ilang minuto huminga ako nang malalim bago dahan-dahang akong umupo sa kama Kaya ko ’to. bulong ko sa sarili ko Kagabi… matapos ang pag-uusap namin ng amo ko ng asawa ko pa pala iniwan niya lang ako sa kusina. Para bang wala siyang sinabing masasakit na salita na para bang wala siyang nasaktan. Habang ako pinilit kong ubusin ang pagkain ko kagabi kahit pakiramdam ko’y nawalan na iyon ng lasa hindi dahil sa luto kundi dahil sa pakiramdam ko may bumara sa lalamunan ko. Pagkatapos kong kumain, tahimik kong niligpit ang mga pinagkainan ko

  • FATED TO BE YOURS    Kabanata 14

    Camille POV Naisagawa at natapos ang kasal namin ng amo ko sa malawak na hardin ng mansyon ng mga Knight isang lugar na puno ng naggagandahang mga bulaklak at ilaw. Isang lugar na karaniwang puno ng magandang ala-ala, pero sa kanya pero ang araw na iyon ay tila naging saksi lamang ng isang nakakalungkot na pangyayari lamang para sa kanya Dahil kahit gaano karangya at kaganda ang paligid… mali pa rin ang pakiramdam ng lahat. Doon pa lang, parang may kung anong unti-unting dumudurog sa puso ko. Lumabas siya kanina na hindi siya nakasuot ng pangkasal. Puting T-shirt at jogging pants lang na medyo gusot pa, ang suot niya at halatang kagigising lang nito parang hindi ito araw ng kasal naming dalawa Parang isang abalang araw lang na pinilit niyang tapusin dahil wala siyang choice. Humigpit ang hawak ko sa bestida ko at pilit na iniwas ang tingin ko sa kanya. Walang akong maramdaman kahit anong bakas ng damdaming inaasahan ng isang babae sa araw ng kasal niya. Pinili

  • FATED TO BE YOURS    Kabanata 13

    That night, I woke up slowly, my mind still heavy from sleep. For a moment, I didn’t move. I just lay there, staring into the dim ceiling of my room, adjusting to the silence around me. Then, my hand moved instinctively across the bed. Empty. I paused. My brows tightened slightly as I turned my head to the side, expecting without any real reason that she would be there. But there was nothing. No presence. No warmth. Just space. The realization settled in quietly. And for some reason, it irritated me. I sat up, dragging a hand through my hair, already in a bad mood without fully understanding why. I stayed like that for a few seconds before finally getting out of bed. I walked straight into the bathroom and turned on the shower. The water hit my skin, cold at first before turning warm, grounding me back into something familiar. Control. Routine. Silence. When I was done, I stepped out and changed into something simple cotton shorts and a plain t-shirt. No effort. No

  • FATED TO BE YOURS    Kabanata 12

    Xavier POV Days passed without me fully noticing them. Work. Meetings. Reports. Signatures. Numbers that always made sense. And when they didn’t, I fixed them. Immediately. Cleanly. After that bars. Noise. Alcohol. Familiar faces I didn’t need to think about too deeply. My so-called friends. The kind who didn’t ask questions that mattered. Just enough presence to fill time, never enough to disturb order. It became routine. Work until everything was handled. Drink until silence stopped feeling too sharp. Go home when it no longer matters what time it was. And somewhere in between all of it, the days kept slipping forward. Until I stopped counting them. Not because I forgot. But because there was no reason to measure time for something already decided. The wedding. Mine and Camille’s. A legal arrangement. A merger. A conclusion written long before either of us ever stood at an altar. It should have meant something. But to me, it didn’t register as ant

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status