Semua Bab Silakbo : Bab 1 - Bab 10

⚠️ DISCLAIMER This story is a work of fiction. All names, characters, places, institutions, and events mentioned in this story are purely products of imagination. Any resemblance or similarity to real persons, living or deceased public officials, politicians, personalities, organizations, or actual places and events is entirely coincidental and unintentional. This work is created solely for entertainment, creative storytelling, and literary purposes. It is not intended to depict, suggest, or imply any real-life individual, organization, or event. --- Dear Readers, Una sa lahat, gusto kong magpasalamat sa oras na inilaan mo para buksan at simulang basahin ang SILAKBO. Sa napakaraming kuwento at librong maaari mong piliin, malaking bagay para sa akin na napadpad ka rito. Bilang isang manunulat, walang mas espesyal kaysa sa ideyang may isang taong handang sumabay sa mundong binuo ko gamit lamang ang mga salita, emosyon, at imahinasyon. Ang SILAKBO ay hindi lamang simpleng kuwento

Helena POV May mga taong akala nila, ang pagiging malakas ay natural na katangian. Hindi. Pinipili iyon. Araw-araw. Kahit unti-unti kang kinakain ng pagod. Kahit paulit-ulit mong pinipilit na huwag bumigay kahit sa harap ng taong matagal nang hindi na sa iyo buo. Si Gavin. Ang asawa ko. Ang lalaking minsan kong inakala na hindi ako kayang bitawan. Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang hikaw ko. Maayos ang lahat sa paningin ng iba ang buhok kong nakaayos, ang mamahaling damit na eksaktong tumutugma sa imahe ng “De La Vega wife,” ang postura na natutunan kong buuin sa loob ng maraming taon. Pero sa loob ko? Parang may unti-unting nagkakalas na lubid. Dahan-dahan. Tahimik. Nakakainis. Huminga ako nang malalim at pinilit kong hindi pansinin ang bigat sa dibdib ko. “Hindi ka pwedeng mag-isip ng ganiyan, Helena,” bulong ko sa sarili ko. Dapat kontrolado. Lahat. Nagsimula ang lahat sa simpleng bagay. Isang linggong hindi siya umuuwi sa oras. Isang gabing hin

Gavin POV Hindi ko hilig alalahanin ang nakaraan. para sa akin walang silbi iyon Ang mga alaala ay parang lumang sugat kapag paulit-ulit mong hinawakan, lalo lang dumudugo. Kaya natutunan kong tumingin palagi sa susunod na problema, susunod na deal, susunod na meeting. Mas madaling kontrolin ang numero kaysa emosyon. Mas madaling pamahalaan ang kumpanya kaysa sarili. Pero minsan… may mga taong bigla na lang pumapasok sa isip mo kahit wala kang intensyong alalahanin sila. At nakakainis iyon. Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window ng opisina habang pinapanood ang ulan sa labas. Mahina lang. Pero sapat para gawing abo ang mood ng siyudad. May hawak akong report ngunit hindi ako nagbabasa. Hindi dahil wala akong trabaho. Kundi dahil paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang isang eksenang wala namang dapat maging epekto sa akin. "Mas safe po." Napailing ako. Elyse Valencia. Isang consultant. Iyon lang. Hindi ka teenager, Gavin. Hindi ka tanga. Hindi ka lalaki

Helena POV May instinct ang mga babae. Hindi iyon laging dramatic. Hindi rin laging tama. Pero may mga sandaling bago pa man magsalita ang katotohanan, may bahagi ng sarili mong nakakaramdam na may nagbago na. At sa loob ng maraming taon bilang asawa ni Gavin De La Vega, natutunan kong pagkatiwalaan ang instinct na iyon. Kaya nang gabing umuwi siya mula sa charity dinner at halos hindi ako matingnan sa mata alam kong may mali. Hindi ko lang alam kung gaano kalaki. Tahimik kaming nag-agahan kinabukasan. Isa na namang umagang punô ng tunog ng kubyertos at mga salitang hindi binabanggit. Maaga akong nagising ngunit mas nauna pa rin siyang bumaba. Nasa dining table siya nang makarating ako. Nakasuot ng dark shirt, hawak ang tablet, at mukhang abala sa pagbabasa ng reports. Typical Gavin. Mukhang kontrolado. Mukhang walang problema. Pero kilala ko siya. At kilala ko ang paraan ng paggalaw ng panga niya kapag may iniisip. “Morning,” sabi ko habang umuupo. Hindi siya agad

Helena POV Hindi ako agad tumawag kay Gavin dahil gusto ko siyang kontrolin. Tumawag ako dahil alas-nuwebe na ng gabi at wala pa rin siya. Iyon ang totoo. Pero may isa pang katotohanan na ayokong aminin kahit sa sarili ko. Hindi ako mapakali. Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window ng penthouse habang nakatingin sa lungsod na nalulunod sa ulan. Mula rito, maganda ang Maynila. Kumikinang. Buhay. Para bang walang taong nasasaktan sa ilalim ng mga ilaw nito. Nakakatawa. Dahil sa bawat gusaling nakikita ko, sigurado akong may mga taong kagaya kong gising pa rin—hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa mga bagay na hindi mapangalanan. Humigpit ang hawak ko sa cellphone. "Clinic." Iyon ang sagot niya. "At work, Helena." At dapat sapat na iyon. Asawa ko siya. Negosyante. Maraming responsibilidad. Hindi naman bago ang overtime. Pero bakit parang may malamig na kamay na humihigpit sa dibdib ko? Minsan, ang instinct ng babae ay hindi nagsisimula sa ebidensya. Nagsisimula