Home / Romance / The Billionaire’s Unexpected Twins / Chapter 1 - Chapter 10

All Chapters of The Billionaire’s Unexpected Twins: Chapter 1 - Chapter 10

58 Chapters

Before Fate Begins

⚠️ DISCLAIMER This story is a work of fiction. All names, characters, places, businesses, institutions, events, and situations presented in this novel are products of the author’s imagination and are created solely for fictional and entertainment purposes. Any resemblance to actual persons, whether living or deceased, real-life families, public figures, organizations, businesses, locations, or events is purely coincidental and unintentional. The characters, relationships, circumstances, and events in this story should not be considered representations of real people or real-life situations. This novel is written for entertainment and literary purposes only. Any actions, choices, beliefs, or behaviors portrayed by the characters belong solely to the fictional world of this story and should not be taken as an endorsement of harmful, abusive, manipulative, or inappropriate behavior in real life. --- DEAR READERS! Welcome to The Billionaire’s Unexpected Twins! Before we begin th

The Day My World Fell Apart

"The deepest scars are often left by the people we trusted the most. But sometimes, the greatest heartbreak becomes the beginning of a love we never expected." May mga taong ipinaglalaban ang pag-ibig. May mga taong isinusugal ang lahat para sa taong mahal nila. At mayroon ding mga taong, sa kabila ng lahat ng sakripisyo at pagtitiis iiwan pa ring luhaan. Isa na roon si Althea Villanueva. "Good morning, Althea!" "Good morning." ganting bati niya sa kanyang kasamahan sa trabaho habang itinutulak ang housekeeping cart sa pasilyo ng isang five-star hotel sa Singapore. Alas-singko pa lamang ng umaga ngunit nagsisimula na ang isa na namang mahabang araw. Isa-isang nilinis ni Althea ang mga mamahaling suite. Nagpalit bedsheet at nag-vacuum ng carpet. Naglinis ng banyo at nagpunas ng mga salamin. Paulit-ulit. Araw-araw. Sa loob ng anim na taon. Hindi madali ang maging hotel cleaner sa ibang bansa. May mga gabing umiiyak siya sa pagod. May mga araw na nilalagn

The Test That Changed My Life

Althea POV Hindi ko na muling nilingon pa ang lalaking mahimbing na natutulog sa malambot at magarbong kama. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko habang nanginginig ang mga kamay kong dahan-dahang pinihit ang doorknob ng hotel suite. Isang hakbang. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa tuluyan akong makalabas ng silid. Kasabay ng mahinang pagsara ng p***o ay ang tahimik kong panalangin. Huwag na sana kaming magkita pang muli nito Hindi ko alam kung sino ang lalaking naiwan sa loob. Hindi ko alam kung paano ako napunta sa kwartong iyon. Ang alam ko lang... gusto kong kalimutan ang lahat ng nangyari sa amin ng nagdaang gabi. Mabilis akong pumasok sa elevator. Nang magsara ang p***o, saka lamang ako nanghina. Unti-unti akong napasandal sa dingding habang pinipigilang bumagsak ang mga luha. Damian... Parang kahapon lang nang pangarapin naming sabay kaming bubuo ng pamilya. Pero kahapon din pala ang araw na tuluyang mawawasak ang lahat. Napapikit ako. Bumalik sa isip

The Eyes I Couldn't Forget

Zevran's POV Morning sunlight seeped through the floor-to-ceiling windows of the presidential suite, pulling me out of a restless sleep. A dull headache throbbed behind my eyes. I rubbed my temples before slowly sitting up. I rarely drank. And I never brought strangers back to my suite. Yet somehow... Last night, I did. My gaze instinctively shifted to the other side of the bed. Empty. She was gone. For a few moments, I simply stared at the untouched pillow beside me. Then my eyes landed on the faint crimson stain against the white sheets. Fragments of last night flashed through my mind. A woman crying alone in a bar. Her trembling voice. The smell of alcohol. The way she collapsed before I could stop her. After that... Everything became a blur. I exhaled quietly. "It doesn't matter." Pulling the sheets over the mattress, I buried every trace of what had happened. She was a stranger. I didn't know her name. I didn't know her story. An

The Hardest Journey

Althea's POV Three months. Tatlong buwan na ang lumipas mula nang magising ako sa isang hotel suite kasama ang isang estranghero. Tatlong buwan ko ring pilit kinalimutan ang gabing iyon. Pero ngayon... Pakiramdam ko'y bumalik ang lahat ng sakit na pilit kong ibinaon sa limot. Mahigpit kong hawak ang maliit na pregnancy test habang nakaupo sa malamig na sahig ng banyo. Dalawang pulang guhit. Positibo. Unti-unting lumabo ang paningin ko dahil sa mga luhang patuloy na pumapatak. "Paano..." mahinang bulong ko. "Paano ito nangyari?" Alam ko ang sagot. Ayaw ko lang tanggapin. Napayakap ako sa sarili habang hindi mapigilan ang pag-iyak. Kadarating ko lang mula sa pinakamalaking kabiguan ng buhay ko. Iniwan ako ng lalaking minahal ko sa loob ng anim na taon. Ngayon naman... Magiging ina ako. Mag-isa. Wala akong mapagsabihan. Wala na si Lola. Wala rin akong ibang kamag-anak na maaasahan. Muli kong tiningnan ang pregnancy test. Hindi na ito mawawal

The First Step Forward

Five Years Later Habang bumibiyahe kami papuntang Maynila, mahigpit kong yakap ang dalawa kong anak. Si Kiel sa kaliwa ko. Si Kian sa kanan. Pareho silang pagod sa mahabang biyahe, pero gising pa rin dahil sa curiosity sa bagong lugar. "Mama, malayo pa po ba?" tanong ni Kian habang nakasiksik sa braso ko. "Konti na lang, anak," mahinahon kong sagot habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Konti na lang. Paulit-ulit kong sinasabi sa isip ko. Pero ang totoo… hindi ko alam kung tama pa ba ang desisyon kong ito. Iniwan namin ang probinsya na halos wala na kaming dala kundi dalawang maliit na bag at kaunting natitirang pera. Ibinenta ko na ang bahay na tanging alaala ni Lola. Masakit, pero wala akong pagpipilian. Para sa kanila. Para kina Kiel at Kian. Pagdating namin sa terminal ng Maynila, agad akong sinalubong ng ingay, init, at dagsa ng tao. Halos hilahin ko ang mga bata palapit sa akin. "Mag-iingat kayo, ha?" bulong ko. Tumango silang pareho. Ang bait nila. Minsan nai

A Chance Encounter

Zevran's POV I had always believed that success came with sacrifice. While others spent their weekends with their families, I spent mine inside conference rooms. While others celebrated birthdays and anniversaries, I signed contracts worth millions. It never bothered me. Or at least... That was what I kept telling myself. The familiar skyline stretched beyond the floor-to-ceiling windows of my office as I stood with a cup of black coffee in my hand. Another busy day. Another endless list of meetings. Another day without anything remotely personal. A knock echoed through the office. "Come in." Marcus entered carrying his tablet. "Good morning, sir." "Morning." He placed the tablet on my desk. "Today's schedule." I scanned the appointments. Board meeting. Meeting with investors. Charity gala this evening. Hotel renovation updates. Nothing unusual. "Anything else?" I asked. Marcus nodded. "The renovation of Altamirano Grand Hotel has been completed. The grand reo

Unaware of Fate

Althea's POV Mahigit isang buwan na ang lumipas mula nang magsimula akong magtrabaho sa Altamirano Grand Hotel. Hindi ko inakalang makakabalik pa ako sa pagtatrabaho sa isang luxury hotel. Araw-araw akong gumigising nang alas-kuwatro ng umaga. Tahimik akong naghahanda ng almusal habang mahimbing pang natutulog ang mga anak ko "Mama..." Mahina akong napalingon. Nakadilat na pala si Kiel. "Bakit ang aga mo pong gumising?" Lumapit ako at hinaplos ang buhok niya. "Kailangan nang pumasok ni Mama sa trabaho." Umupo rin si Kian habang kinukusot ang kanyang mga mata. "Huwag ka pong mag-alala, Mama." "Magiging mabait po kami kay Lola Nena." Napangiti ako. "Good boys." Isa-isa ko silang hinalikan sa noo. "Sundin ninyo si Lola Nena, ha?" "Opo!" Sabay nilang sagot. Lumabas ako ng apartment dala ang aking baon at housekeeping uniform. Bago tuluyang makalayo, lumingon muna ako. Nasa pintuan sina Aling Nena at ang kambal. Masaya silang kumakaway. "Bye,

A Familiar Pair of Eyes

Zevran's POV I had met thousands of employees over the years. Managers. Executives. Receptionists. Housekeeping attendants. Security personnel. Most of them faded from my memory the moment I left the building. But somehow... She didn't. For the rest of the inspection, I found my thoughts wandering back to the woman from Room 1508. Althea Villanueva. Even after leaving the hotel, her face lingered in my mind. Those eyes... There was sadness in them. Not the loud kind that begged for sympathy. But the quiet kind. The kind that came from someone who had cried until there were no tears left. I had seen those same eyes before. Five years ago. Inside a dimly lit bar. Then inside my hotel suite. And now... Standing calmly in a housekeeping uniform as if nothing had ever happened. She didn't recognize me. Or perhaps... She simply didn't remember. My driver stopped the car in front of the headquarters. I stepped out without another word.

The Day They Insisted

Althea's POV Mahigit isang buwan na ang lumipas mula nang magsimula akong magtrabaho sa Altamirano Grand Hotel. At sa loob ng mahigit tatlumpung araw... Nasanay na ako sa bago naming buhay. Araw-araw, alas-kuwatro pa lang ng madaling-araw ay gising na ako. Tahimik na bumabangon upang hindi magising sina Kiel at Kian. Maglilinis bg bahay Magluluto ng almusal. Maglalaba ng kaunting damit kung kinakailangan. Maghahanda ng baon. Pagkatapos ay gigisingin ang kambal bago ako umalis. Hindi madali ang ganoong routine. Pero nasanay na ako. Pagod man ang katawan... Mas magaan naman ang puso ko. Sa wakas... May maayos na akong trabaho. Hindi ko kailangang mangutang para lang may makain kami At kahit papaano... Nakakabangon na rin kaming mag-iina. Nang umagang iyon, gaya ng nakasanayan, maaga akong nagising. Tahimik kong isinaing ang kanin bago nagprito ng itlog at hotdog. Habang inilalapag ko ang mga plato sa mesa, narinig ko ang maliliit na yabag. "

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP