All Chapters of FATED TO BE YOURS : Chapter 1 - Chapter 9

⚠️ DISCLAIMERThis story is a work of fiction. All names, characters, places, institutions, and events mentioned in this story are purely products of imagination. Any resemblance or similarity to real persons, living or deceased public officials, politicians, personalities, organizations, or actual places and events is entirely coincidental and unintentional. This work is created solely for entertainment, creative storytelling, and literary purposes. It is not intended to depict, suggest, or imply any real-life individual, organization, or event. Magandang araw mga minamahal kong mambabasa Una sa lahat, maraming salamat sa pagbubukas at pagbibigay ng oras upang makilala ang kwento nina Xavier Knight at Camille Ignacio Sa kwentong ito, sisilip tayo sa mundo ng mansyon ng mga Knight isang lugar na puno ng karangyaan, lihim, at mga damdaming minsan ay mahirap ipaliwanag Ngunit higit pa sa yaman at kapangyarihan, dito natin matutuklasan ang tunay na buhay, pagmamahalan, at mga pag

Xavier POV Mabigat ang bawat hakbang ko habang papasok mansion kagaya ng mga nakaraan sumalubong sa akin ang katahimikan Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang sarili ko kahit ramdam ko pa ang init ng alak na dumadaloy sa sistema ko. Ang bawat yapak ko sa marmol na sahig ay parang nag-echo sa buong sala, Dito sa bahay na ito lahat ay kontrolado ko. Mula sa mga kasambahay hanggang sa bawat sulok ng mansion. Ngunit hindi ko maiwasang maramdaman ang kabaliktaran sa loob ko. May tensyon sa dibdib ko na hindi ko maintindihan. Siguro dahil sa alak. Siguro dahil sa galit. O baka dahil sa isang damdaming hindi ko kayang handang harapin. o mas tamang sabihin hindi ko kayang tanggapin Tulad ng mga nakaraan nakasanayan ko nang abutan si Camille na naglilinis ng malaking sala ng mansion tahimik, abala walang paki-alam sa paligid Walang pretensyon, walang drama. Walang ego. Parang naiiba siya sa lahat ng nakapaligid sa mansion na ito. At yon ang nakakainis dahil sa tuwi

Camille POV Hindi ko alam kung paano ko nagawang makalabas ng silid niya. Basta ang alam ko lang, nang marinig kong bahagyang bumigat ang paghinga niya, doon ako dahan-dahang kumilos Pagkababa ko sa kama, isa-isa kong pinulot ang mga damit ko mula sa sahig at agad na isinuot ang mga iyon. Halos hindi ako humihinga habang ginagawa ko iyon, dahil natatakot akong makagawa ng kahit anong ingay Nang maisuot ko na ang lahat, huminga muna ako nang malalim bago dahan-dahang naglakad papunta sa pinto. Pagkalapit ko roon, marahan kong hinawakan ang doorknob. Huminga muna ako nang malalim, saka ko ito pinihit at dahan-dahang hinila upang buksan iyon Paglabas ko sa hallway, napayakap ako sa sarili ko. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa lamig o dahil sa bigat ng nararamdaman ko. Tahimik ang paligid, pero parang ang ingay ng isip ko. At sa unang pagkakataon pakiramdam ko hindi na ako komportable sa lugar na dati ko namang kinasanayan. Hindi ko alam kung gaano kabagal o

Doña Marina POV Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman kong kasiyahan nang magboluntaryo ang anak kong si Xavier na bantayan si Camille Ang anak kong sanay sa kontrol, at sa malamig na pakikitungo sa lahat ng bagay bigla na lang nagdesisyon na manatili sa tabi ng isang taong hindi naman niya kahit kaylan pinag-ukulan ng pansin Noon pa man, alam ko nang may kakaiba kay Camille Ignacio. Magalang. Masipag. Tahimik at higit sa lahat… may kabutihang hindi mo madaling makita sa mga taong nasa mansyon na ito. Kaya hindi ko rin maipagkakaila, nagustuhan ko siya Hindi lang bilang kasambahay. Kundi bilang isang babae na may mabigat na dinadala sa buhay pero patuloy pa ring lumalaban. At ang anak kong si Xavier ang kabaligtaran ng ugali na iyon nji Camille Madalas galit ito at parang walang pakialam sa kahit na sino. Kaya nang siya mismo ang nagkusang manatili sa tabi ni Camille ng araw na iyon para akong binigyan ng pahiwatig ng tadhana. Hindi ko alam kung anong nangya

Xavier POV A deafening silence took over after my mother left my room after we argued the space where she had been her words still echoing in my head like a relentless storm I couldn’t shut off. I was left staring into nothing, my mind blank and unable to figure out what I should I do next. I didn’t move for a long moment, I just stood there, staring at the woman lying on my bed space where she had been her words still echoing in my head like a relentless storm I couldn’t shut off. You are the father of her child. My jaw tightened. Slowly, I dragged my hand down my face before walking toward the sofa, my steps heavier than they should have been. I sat down, elbows resting on my knees, both hands gripping my head as if that alone could stop everything from spiraling out of control. But it didn’t. Nothing did. “Fuck…” I muttered under my breath, my voice rough, strained. Pregnant. The word repeated over and over in my mind like a broken record. Camille is pr