ANMELDENThe days we spent together in the same room passed quickly, and nothing happened between me and her. Even though I was deeply tempted to make her mine, I still chose to keep my desires under control. “On nights when I can barely control myself, I stay in the bathroom, letting the cold water run over my body until the need finally fades away of my body. “There are times when I’d rather just hang out and drink with my friends instead of going home. “And there was also a time I attempted to seek what I needed to someone else. “But before we even start, I feel like I’m already losing interest. So I just choose to keep enduring what I need. “But patience really does have a limits after all because that night when I came home and had a little to drink and saw Camille sleeping with the blanket slightly pulled up, revealing part of her thighs something inside me shifted I had no intention of going home that night, but then my grandmother suddenly called me. “Yes, Grandma?” I
Pagkalabas niya ng silid, naiwan akong nakatayo sa gitna ng katahimikan. Hindi agad gumalaw ang mga paa ko. Parang bumigat ang hangin sa loob ng kwarto ng makaramdam ako ng pangangalay Dahan-dahan akong humakbang palapit sa kama at umupo doon. Pagka-upo ko doon naramdaman ko yung klase ng pagod na hindi lang galing sa katawan, kundi sa isip Yung mga salitang binitawan niya kanina… paulit-ulit na bumabalik. “Stay here.” “Don’t be stubborn.” “Obligation.” Hindi ko alam kung saan siya pumunta. At mas hindi ko alam kung bakit sa kabila ng lahat, parang may parte sa akin na gustong malaman yon “Tumigil ka Camille …” bulong ko sa sarili ko makalipas ang ilang sandali napapikit ako nang mariin Lumipas ang mahabang sandali na nakaupo lang ako sa kama niya Makalipas ang ilang sandali tumayo na ako at dahan-dahang tinungo ang banyo. Pagpasok ko doon agad kong isinara ang pinto at sumandal sa doon Nakatingin sa sahig, pero wala naman talagang nakikita. “Hindi
Mabilis lumipas ang buong maghapon. at bawat oras na lumilipas ay mabigat para sa akin Parang bawat minuto, pinipilit ko lang igapang ang sarili ko para matapos ang araw na yon Nang sumapit ang gabi tahimik kaming kumain. Ako, ang matandang Donya… at si Xavier Walang kahit usapan Parang pare-parehong napilitan lang pagsamahin sa iisang mesa. Nang matapos ako kumain nagpaalam na ako mauuna na sa kanila “Donya Mar- L-lola… mauuna na po ako,” mahina kong sabi, pilit pinatatatag ang boses ko. “Masama po kasi ang pakiramdam ko…” Tumingin siya agad sa akin ng may pag-aalala. “Sige, iha. Magpahinga ka na.” “S-salamat po…” Nang tumayo ako mula sa kinauupuan ko, ramdam ko agad ang bigat ng tingin niya sa akin Hindi man ako tumingin sa kanya, alam kong nakasunod ang mga mata niya sa bawat galaw ko Humigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa, pilit kong pinigilan ang sarili kong lumingon. Dahil alam kong sa oras na gawin ko iyon… baka hindi ko na kayanin ang bigat ng nar
Kinabukasan… Pagmulat ko ng mga mata ko, agad kong naramdaman ang bigat ng katawan ko katulad ng mga nakaraang araw Masama na naman ang pakiramdam ko. Hindi ko muna pinilit ang sarili kong bumangon. Nanatili lang akong nakahiga, nakapikit, hinihintay na kahit papaano ay humupa ang hilo at pagsusuka na araw-araw nang bahagi ng katawan ko. Matagal akong nanatiling nakahiga, nakapikit, habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Makalipas ang Ilang minuto huminga ako nang malalim bago dahan-dahang akong umupo sa kama Kaya ko ’to. bulong ko sa sarili ko Kagabi… matapos ang pag-uusap namin ng amo ko ng asawa ko pa pala iniwan niya lang ako sa kusina. Para bang wala siyang sinabing masasakit na salita na para bang wala siyang nasaktan. Habang ako pinilit kong ubusin ang pagkain ko kagabi kahit pakiramdam ko’y nawalan na iyon ng lasa hindi dahil sa luto kundi dahil sa pakiramdam ko may bumara sa lalamunan ko. Pagkatapos kong kumain, tahimik kong niligpit ang mga pinagkainan ko
Camille POV Naisagawa at natapos ang kasal namin ng amo ko sa malawak na hardin ng mansyon ng mga Knight isang lugar na puno ng naggagandahang mga bulaklak at ilaw. Isang lugar na karaniwang puno ng magandang ala-ala, pero sa kanya pero ang araw na iyon ay tila naging saksi lamang ng isang nakakalungkot na pangyayari lamang para sa kanya Dahil kahit gaano karangya at kaganda ang paligid… mali pa rin ang pakiramdam ng lahat. Doon pa lang, parang may kung anong unti-unting dumudurog sa puso ko. Lumabas siya kanina na hindi siya nakasuot ng pangkasal. Puting T-shirt at jogging pants lang na medyo gusot pa, ang suot niya at halatang kagigising lang nito parang hindi ito araw ng kasal naming dalawa Parang isang abalang araw lang na pinilit niyang tapusin dahil wala siyang choice. Humigpit ang hawak ko sa bestida ko at pilit na iniwas ang tingin ko sa kanya. Walang akong maramdaman kahit anong bakas ng damdaming inaasahan ng isang babae sa araw ng kasal niya. Pinili
That night, I woke up slowly, my mind still heavy from sleep. For a moment, I didn’t move. I just lay there, staring into the dim ceiling of my room, adjusting to the silence around me. Then, my hand moved instinctively across the bed. Empty. I paused. My brows tightened slightly as I turned my head to the side, expecting without any real reason that she would be there. But there was nothing. No presence. No warmth. Just space. The realization settled in quietly. And for some reason, it irritated me. I sat up, dragging a hand through my hair, already in a bad mood without fully understanding why. I stayed like that for a few seconds before finally getting out of bed. I walked straight into the bathroom and turned on the shower. The water hit my skin, cold at first before turning warm, grounding me back into something familiar. Control. Routine. Silence. When I was done, I stepped out and changed into something simple cotton shorts and a plain t-shirt. No effort. No







