All Chapters of WAR(S) ZONE โปรเจคควบคุมจิตใจ Mind Control: Chapter 11 - Chapter 20

Project MCTRChapter11“ต้อง! มี อะไร.. ผิด พลาด!” ปกป้องหลับตาพูด ในขณะที่กำลังควงสะโพกกระแทกเนื้อต้นขาของเอเรนด้วยจังหวะที่พอดีอย่างเมามัน จิตใต้สำนึกของทั้งคู่เริ่มรู้ว่าร่างกายของตนผิดปกติ แต่ร่างกายนี่สิกลับตอบสนองกับสิ่งที่กำลังทำอยู่อย่างสามัคคีพั่บๆๆๆๆๆ~“อ๊าา~ จุก จุกไป หมดแล้ว~” เอเรนเจ็บปวดกับสัมผัสแรกที่บ้าระห่ำขนาดนี้ เลือดจางๆที่หลุดติดเอ็นหนาของปกป้องทำให้เขารู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน นั้นยิ่งทำให้อารมณ์ที่กักเก็บไว้นานของปกป้องเลือกที่จะปฎิบัติกับเอเรนอย่างไร้ซึ่งความปราณีหมับ! พรึ่บ! ครั้งแรกของฉัน ไม่ควรหนักหนาขนาดนี้นิ~ ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจ ความเจ็บที่อวัยวะกลีบของฉันทำให้ทรมานก็จริง แต่กลับเด้งตอบสนองต้นขาหนาๆ และหน้าท้องที่ขาวสะท้อนแสงในความมืด เขาไม่ยอมเอาหมอนออกจากหน้าฉัน ฉันเห็นได้แค่ลางๆเท่านั้นแหละกับวิวที่มีแค่หน้าท้องเป็นลอน และไรขนจางๆกับกล้ามเนื้อที่ขยับได้ราวกับมีชีวิต ฉันไม่ได้มีความอยากจะมองสิ่งที่เชื่อมเราเข้าไว้ด้วยกัน แต่วิวที่ฉันเห็นมีเพียงภาพเดียว คือกล้ามหน้าท้องและไรขนที่ต่ำลงจากสะดือพั่บๆๆๆๆๆๆ~ พั่บๆๆๆๆๆ~“อ๊า~ อ๊ะ!”“อ

Project MCTRChapter13“มึงแน่ใจนะ ไอ้ที่พูดมา”“เออ กูก็ไม่ได้เก่งเรื่องพวกนี้ แต่ที่กูไปงมมา.. กูคิดว่าเรื่องของไอ้ปก สารที่อยู่ในตัวมันอยู่ได้แต่ในตัวมัน ไม่มีสิทธิ์ถ่ายทอดไปที่อื่นได้”“....”“งงใช่ม่ะ คืองี้ ไอ้การทดลองที่ไอ้ปกมันเจอมา หลักๆคือมันโดนฉีดสารกล่อมประสาทเข้าร่างกาย ส่วนกระแสไฟฟ้าเป็นการกล่อมประสาทจากภายนอกร่างกาย ส่วนสารเคมีต่างๆที่มันถูกอัดฉีดเข้าไปในตอนที่ยังอยู่กับไอ้ด็อกเตอร์นั่นก็ไม่ได้มีแค่มันคนเดียว มีหนูทดลองมากมายก่อนหน้ามันซึ่งผลลัพท์คือตาย แต่ไอ้ปกดันรอด”“...จะบอกว่า สารพวกนั้นอยู่ได้แค่ในตัวมัน?”“อาจจะ แต่กูเชื่อแบบนั้น”“....”“สารเคมีหรือสารพิษพวกนั้นอาจจะทำลายเซลล์ประสาท แต่กับร่างกายไอ้ปกน่าจะมีอะไรพิเศษที่ทำให้สารพวกนั้นเลือกที่จะอยู่ในร่างกายมันโดยไม่มีอันตราย แต่จะออกอาการเฉพาะเวลาที่ได้รับยาต้านเกินขนาดและเวลาที่มันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า อาจเพราะสมองมันหลั่งฮอร์โมนอะไรสักอย่างที่เป็นตัวกระตุ้นสารเคมีในตัวมัน”“...แล้วที่มันกับเอเรน”“สารพวกนั้นไม่ได้ออกมากับน้ำเชื้อของมัน”“....” สงครามไม่ค่อยมั่นใจในสิ่งที่นักรบพูด“ที่ผ่านมาพวกเราแค่วิตกกังวลไปเอ

Project MCTRChapter15เอเรนนอนหลับสนิทพร้อมกับไข้ที่เหมือนจะลดลงตามลำดับ ปกป้องยังคงวนเวียนอยู่ในห้องตามคำแนะนำของนักรบที่บอกว่าต้องคอยเฝ้าดูอาการของเอเรนจนกว่าเธอจะดีขึ้น เรื่องหลอกเด็กทำหน้าที่ได้ดีกว่าการให้เหตุผลชักแม่น้ำทุกสายมารวมกัน ปกป้องทำตามคำแนะนำโดยไม่เอะใจว่า ไม่ว่าเขาจะมีเซ็กส์และเผลอปล่อยในไปอีกกี่ครั้ง ร่างกายของหญิงคนนั้นก็จะไม่เป็นอะไร แม้แต่ตั้งท้อง “อ่า~ กูต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ” เสียงบ่นสบถตัวเองดังอยู่เป็นช่วงๆ แต่ก็เลือกไม่ได้ที่จะทำอย่างอื่นมากกว่าการนั่งเฝ้าเอเรนที่หลับอยู่ แต่ท้ายที่สุดเขาก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่เขาต้องการแกร๊ก!“โหว่~” ทันทีที่เปิดประตูห้อง นักรบสงครามและอัศวินก็ถลาล้มลงกับพื้น สายตาของปกป้องในตอนนี้มองดูทุกคนอย่างเอือมระอาในความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินแทรกออกไปจากห้องทันที#ปกป้อง“ไม่ดีมั้ง ถ้าจะทิ้งยัยผมทองไว้คนเดียวแบบนั้น”“พวกมึงก็อยู่ เฝ้าแทนกูคนนึงจะเป็นไรไป”“แต่พวกกูดันไม่ว่าง”“เออลืมไป ว่ากำลังใช้เวลาว่างเสือกเรื่องกูอยู่”ปั่ก! ปกป้องวางแก้วเหล้าที่ดื่มลงกับโต๊ะแรงๆ“ที่พวกกูเสือกนี่เป็นห่วงมึงเถอะ” นักรบที่พู

Project MCTRChapter17ฟุ่บ!เสียงถอนหายใจประสานกับเสียงโยนกระเป๋า เอเรนทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาตัวเล็กในบ้าน พลางคิดและไม่เข้าใจว่า.. ความรู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่กลับมาถึงบ้านนี่คืออะไร “สมองฉันคงรับเรื่องเคมีไม่ไหวแน่ๆ ฟู่ว์~” แล้วถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะดันตัวขึ้นจากโซฟากึก! วืดดด! โครมม!“อ๊ายยย!” ร่างบางลงไปกองที่พื้น คงเพราะจังหวะที่พลิกตัวไม่ทันระวังหรืออาจจะเป็นเพราะกระโปรงสั้นนี่ทำให้ทำอะไรไม่สะดวก“เจ็บเป็นบ้าเลยอะ!” เจ็บเอวเป็นบ้าเลยด้วย“...เป็นผีบ้าหรือไง==*” แต่อยู่ๆก็มีเสียงที่คุ้นหูพูดขึ้นมา ปกป้องยืนอยู่หน้าประตูบ้านฉัน สีหน้าคือมองฉันเป็นผีบ้าจริงๆนั่นแหละ ฉันรีบลุกขึ้นถึงจะเซๆไปหน่อย แต่สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือก็ล่อความรู้สึกฉันได้ดี“..นาย มาทำอะไร? มีธุระเหรอ?”“เปิดบ้านไว้ต้อนรับโจรหรือไง”“....”“...เอาไหม” เขายื่นถุงในมือให้ฉัน แล้วก็บิดลูกบิดประตูเหมือนเช็คความปลอดภัยของมัน“อะไรละ”“ขนม ฉันไม่ชอบของหวาน ยัยนั่นซื้อมาเยอะไป”“...อ๋อ เธอคนนั้น”“....จะเอาไหม”“..ไม่อะ ฉันไม่กินของหวานบ่อยๆ” ปกป้องยืนมองเอเรนที่ยืนห่างกันเป็นเมตร ต่างคนต่างมองหน้ากัน ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่

Project MCTRChapter19“รอฉันสนิทกับนายอีกนิดก่อนเถอะ ฉันไม่รู้สึกผิดเลยที่จะหยิบกระถางต้นไม้ขว้างหัวนายอะ!” เอเรนอาละวาดทันทีที่เท้าแตะสวนหญ้าหน้าบ้านของบ้านหลังสีดำ พลางเดินเข้ามาอย่างหงุดหงิดด้วยสีหน้าแดงระเรื่อก่อนจะชะงักและรู้ตัวว่า...“เสียงมาก่อนตัวอีกนะ:)” ทุกคนนั่งอยู่ในบ้าน และคนที่ทำให้เธอชะงักมากที่สุดคงไม่พ้น...“....” ปกป้อง ที่นั่งกอดอกไขว้ห้างและกระดิกเท้าราวกับไม่สบอารมณ์“หัดยอมรับความจริงซะบ้าง เขินก็บอกเขิน” อัศวินเดินตามหลังเข้ามา ก่อนจะเดินเฉียดเอเรนแล้วหยิบคุกกี้ที่นาราหยิบใส่กระปุกไว้และกำลังจะกินโป๊ก!“เหี้ย! เจ็บๆๆๆ!!!” ปกป้องเขวี้ยงหนังสือใส่หัวอัศวินอย่างพอดีเป้า“อะไรของมึงเนี่ย! กูจะแดกขนมเมียไอ้ผี!”“อันนั้นไม่ใช่ของฉัน^^” นาราพูดเสริมก่อนจะยิ้มกริ่ม อัศวินขมวดคิ้วงงก่อนจะเข้าใจในเวลาต่อมา“อ๋อ~ กูรู้ละ เค๊ ไม่ยุ่งก็ได้” เขาเดินไปหานาราแล้วหยิบคุกกี้ในถาดที่นาราถืออยู่ขึ้นมากิน พอฉันมองคุกกี้ในกระปุกนั่นก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นของที่ฉันทำไหม้ไว้เองนั่นแหละ“เอ่อ... ฉันขอตัวกลับก่อนนะทุกคน^^” แล้วก็วิ่งเข้าไปหยิบกระปุกคุกกี้ ปกป้องมองฉันด้วยสายตาที่คมกริบจนฉ