All Chapters of WAR(S) ZONE โปรเจคควบคุมจิตใจ Mind Control: Chapter 1 - Chapter 10

Project MCTRChapter 2“เดี๋ยวดิ! แกจะทำอะไรของแกเนี่ย!”“ฉันคิดว่าบ้านหลังนี้ต้องมีการถูกทำร้ายหรือทรมานอะไรสักอย่างแน่ๆ ฉันได้ยินเสียงร้องเหมือนคนที่เจ็บปวดมากทุกวัน มันลอยออกมาจากห้องผ้าม่านดำตรงนั้นอะ แกว่าฉันแจ้งตำรวจดีม่ะ!”“บ้าเหรอ! ถ้าไม่ใช่อย่างที่แกคิดเท่ากับแกแจ้งความเท็จแล้วก็หมิ่นประประมาณเขาเลยนะเว้ย!”“แล้วถ้ามันจริงละ!”“ก็ถ้าเขาถูกทรมานจริง แกคิดว่าแกจะรอด?” จะทางไหนทางไหนก็ไม่ได้ไปทุกทีสิน่าาาาา ฉันแค่อยากช่วยเพื่อนมนุษย์ทำไมมันลำบากจัง!“เอ๊ะ.. มีคนออกมาด้วย” ฉันชะโงกมองตามที่นลินบอก ผู้ชายร่างสูงผิวขาวเดินหิวถุงขยะออกมาวางที่หน้าบ้าน แล้วก็เดินกลับเข้าไปโดยกาวขาแค่ไม่กี่ก้าว“ถ้าอยากรู้ว่าความจริงเป็นยังไง ก็ต้องสืบจากขยะนี่แหละ!”“ทำตัวเป็นนักสืบให้ได้อะไรขึ้นมา ใช่ว่าจะได้เงินจากการสงสัยเรื่องบ้าๆพวกนี้”“คาใจนิ ตั้งแต่ย้ายมาฉันได้ยินเสียงนั้นตลอด” ฉันรีบวิ่งมาที่หน้าบ้านของเป้าหมาย รีบคว้าถุงขยะออกมา ฉันรื้อมันแล้วก็พบว่าของในถึงมีแต่เข็มฉีดยา ขวดยา ขวด..เซรุ่มที่ถูกหัก ทำไมฉันถึงรู้ว่ามันเป็นเซรุ่มนะเหรอ เพราะฉันชอบอ่านหนังสือพวกการทดลองมากกกกก แล้วตอนนี้ก็มีแพ

Project MCTRChapter 4ฟุ่บ! “เยี่ยม นั่นละถูกต้องที่สุดอะ แกเลิกคิดเรื่องแบบนั้นไปได้เลย จะการทดลองหมาแมวอะไรที่ไหนก็ไม่ต้องไปยุ่ง ไม่ต้องมานะสร้างทุกอย่างรอบตัวให้เกี่ยวกับเคมีเลย เหนื่อยฟรี!”“แกนี่.. ได้ทีนี่ด่าใหญ่เลยนะ==*”“ก็ต้องด่าสิ คนดีๆที่ไหนเขาจะมาทดลองอะไรกันในบ้านหลังแค่นั้น แล้วก็ไม่มีคนปกติที่ไหนที่คิดว่าจะมีการทดลองที่อยู่เหนืออยู่รอดจากกระทรวงจากกฎหมายได้”“เออๆ ฉันอ่านเยอะ ดูหนังเยอะไปเองแหละ” ฉันตัดบทจบ ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าเซรุ่มนั่นเป็นเซรุ่มจำเพาะเจาะจง แต่อย่างที่สงครามว่า.. พวกเขาคงใช้รักษาแมว แต่แมวคงจะราคาแพงน่าดู เพราะคนปกติ คงไม่คิดยื้อชีวิตแมวด้วยวิธีแบบนี้... วางได้แล้ว! บอกตัวเองครั้งที่ร้อยหลังจากเมื่อคืนจนตอนนี้ก็ยังค้างคา.. พวกรู้มากนี่ก็ใช้ชีวิตลำบากเหมือนกันนะ!“โอ๊ยย! ฉันทิ้งไม่ได้อะ!”“ไม่ทิ้งก็ต้องทิ้ง เพราะถ้าแกไม่ทิ้งแล้วเจ้าตัวเขามาได้ยินละก็... ตายคาแก้วเหล้าแน่!” ฉันมองหน้านลินที่กำลังบู้ปากไปทางด้านหลังของฉัน เสื้อฮู้ดสีเข้มกับหมวกแก๊ป.. ทำให้ฉันรู้ได้ไม่ยากนะ คนที่แต่งตัวแบบนี้แล้วเหลือแค่ข้อมือกับปลายคางโผล่ออกมามีอยู่คนเดียวเท่านั

Project MCTRChapter 6“มึงว่ามันรอดเปล่าวะ?”“พนันอะไรดี? เงิน รถ หรือผู้หญิง?”“เงินดิ มีเมียแล้วอย่าซ่ามากนัก” นักรบเอ่ยโต้สงคราม สองคนนั่งมองบ้านหลังข้างๆคือบ้านของเอเรน ก่อนจะนั่งมองเวลาที่กำแพง“สามพัน กูว่ามันไม่ทำ”“สามพัน กูว่ายัยผมทองไม่รอด” นักรบควักเงินออกมาวางพร้อมๆกับที่สงครามกำลังทำ“ตารางเช็คอาการ มึงทำอยู่เรื่อยๆหรือเปล่า”“ก็ทำอยู่ตลอด ช่วงหลังอาการมันปกติ ไม่คลั่ง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”“..ถามจริงๆ มึงคิดว่ามันจะใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้ไหมวะ?” สงครามถามนักรบ เขาหยิบป๊อบคอร์นเข้าปาก และมองหน้าต่างที่ทะลุไปยังบ้านเอเรนอย่างกังวล“...มันก็ได้อยู่ แต่บางอย่างต้องระวัง ร่างกายมัน... แทบไม่มีส่วนประกอบของเลือด ยิ่งนับวันยิ่งน้อยลงทุกที ..อาจจะจริงอย่างที่เอเรนบอก”“....”“เซรุ่มนั่น.. อาจทำให้ตายมากกว่ายื้อชีวิต”“แล้วถ้ามันหยุดใช้”“เบาสุดก็อาละวาด.. หนักสุด ...ก็ตาย” นักรบพับหนังสือที่เปิดผ่านๆคาไว้ที่หน้าที่เขาสนใจ พอพูดเข้าประเด็นนี้ก็เกิดความเงียบขึ้นมาฉับพลัน“...ถ้าส่งตัวมันกลับองค์กร”“เลิกคิด มันเจอมาขนาดนั้น มันไม่โง่กลับไปที่เดิมเพียงเพราะแค่ไม่อยากตายหรอก มึงน่า

Project MCTRChapter8“..เอาไป”“ฉันอุตส่าห์ซื้อหมูกรอบเจ้าอร่อยมาให้กิน.. พูดดีๆตอบแทนบ้างไม่ได้หรือไง”“ไม่ได้ขอให้ซื้อ”“...ใจร้ายใจดำจริงๆนะนายอะ” ฉันรับน้ำส้มในแก้วที่เขายื่นให้ฉัน จนตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ชื่อของเขา ฉันแกล้งหลอกถามสงครามหลายครั้งนะ แต่หมอนี่ขัดขาฉันตลอด ไม่รู้จะหวงชื่ออะไรนักหนา “นี่.. นายพ่อมด”“....ไร”“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”“ไม่ได้”“ทำไมถึงดูอคติ... กับ ดร.ฟิวส์จังละ”“....” นอกจากจะไม่ตอบ ฉันยังได้สายตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ใช่ ฉันเมินคำตอบของเขาแล้วก็ดันเสร่ออยากรู้“..ขอโทษนะที่ต้องถาม แต่.. ฉันเสพแต่ผลงานดีๆของดร. เรื่องที่ผิดพลาด ฉันไม่รู้หรอก”“....”“ถ้าพวกนายรู้.. ก็ช่วยบอกฉันหน่อยสิ:)” เอเรนพยายามหลอกถาม เธอเขยิบตัวเข้าใกล้เป้าหมายที่นั่งอยู่ไม่ไกล ปกป้องไม่คิดจะตอบอะไรสักนิดเขาคิดแบบนั้นแล้วก็ลุกขึ้นทันทีหมับ! แต่มือบางก็รั้งแขนเขาไว้ ปกป้องเลยต้องหันกลับอย่างช่วยไม่ได้“ก็.. นักวิทยาศาสตร์ ไม่ได้มีแค่ด้านที่ประสบความสำเร็จนิ”“....”“มันจะต้อง.. มีข้อผิดพลาด กันบ้าง.. ฉันแค่คิดนะ” น่าแปลกที่ปกป้องกลับไม่สบัดมือหนีและไม่เดินหนีไปจากตรงนี้

Project MCTRChapter10ด้านนอก..สงครามยืนกอดอกรอฟังสถานการณ์อะไรสักอย่าง อย่างมีสมาธิ การหลับตาช่วยให้ได้ยินเสียงรอบตัวง่ายขึ้น..“มายืนทำห่าอะไรตรงนี้?” เสียงนักรบเอ่ยทักและทำให้ความตั้งใจของสงครามแตกกระจาย เขาพยายามทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรน่าสนใจแล้วก็เดินหนีนักรบไปโดยไม่ตอบอะไรสักคำ“..อะไรของมัน?” >>นักรบปกป้องเดินไปขยับลูกบิดประตูแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเปิดได้ เขาหันมามองหน้าเอเรนเล็กน้อย ไม่ใช่เขินอายกับสิ่งก่อนหน้า ตอนนี้เขาต้องการให้เอเรนออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของเขา แต่เหมือนทุกอย่างจะเข้าข้างคนที่ล็อคประตูห้อง ปกป้องไม่มีทางเลือกนอกจากติดอยู่ในห้องนอนของตัวเองกับผู้หญิงคนนึงที่พร้อมจะรู้เรื่องของเขาได้ทุกวินาที.. และการเปิดทีวีที่มีแต่ช่องที่ไม่น่าสนใจก็เป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับเขา“นายน่าจะโทรให้สงครามมาเปิดประตู”“ถ้ามันขังเธอไว้ในห้องฉันแล้วล็อคประตูขนาดนี้ เธอคิดว่าฉันโทรไปแล้วมันจะรับ?”“.....” ก็จริง... ฉันเลยทำได้แค่นั่งเปลือยเครื่องใน อยู่ห่างๆนายพ่อมดไปจนกว่าจะเปิดประตูได้สินะ “ปีนหน้าต่างได้ ถ้าอยู่ตรงนี้แล้วอึดอัด”“แหม ฉันดูเป็นผู้หญิงมีพลังกำลังมากนักหรือไง นี่ชั้น