Bad guy อ้อมรักขุนแผน의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงประตู ฉันตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง การขยับตัวลุกของฉันทำให้สองขาของเขาชะงัก ฉันกดเปิดโคมไฟที่หัวเตียง และมองไปที่ร่างสูง จะได้เห็นให้ชัดเต็มตาขุนแผนค่อย ๆ หันกลับมามองที่ฉัน เราสองคนสบตากันเมื่อเห็นชัดแล้วว่าคือขุนแผน ฉันก็กดปิดโคมไฟเพราะกลัวจะรบกวนการนอนของเจ้าขุน และไม่อยากให้เจ้าขุนตื่นมาเจอเรื่องแบบนี้ เขายังเด็กเกินไป ฉันไม่อยากยัดเรื่องไม่ดีใส่สมองของเขาฉันลงจากเตียงเดินตรงไปที่ขุนแผน ยืนจ้องหน้าเขาอยู่สักพักหนึ่ง ฉันตัดสินใจคว้ามือของเขาและเดินออกมาจากห้องที่เจ้าขุนหลับอยู่กลัวจะเสียงดังจนทำให้เจ้าขุนตื่นอีกนั่นแหละเมื่อเปิดประตูออกมาฉันเห็นโจ๊กยืนอยู่หน้าประตูพร้อมผู้ชายอีกหนึ่งคน โจ๊กทำหน้าตกใจเมื่อเห็นหน้าของฉัน โจ๊กมองผ่านฉันไปยังเจ้านายของเขา ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาสื่อสารกันว่าอะไร และไม่สนใจด้วย ฉันมองตาขวางใส่โจ๊กและลากขุนแผนเดินเข้ามาอีกห้องหนึ่งด้วยความรวดเร็วเพราะงานเลี้ยงยังไม่เลิกรา ฉันไม่อยากเป็นจุดสนใจของผู้คนปึง!เสียงปิดประตูห้องดังขึ้นด้วยฝีมือของฉัน ห้องที่ฉันพาเขามาคือห้องนอนของฉันปล่อยมือเขาแล้วฉันก็ยืนตรงหน้าของเขา มองเขาด้วยสายตาโกรธเคือ

KHUNPHAEN TALK“อ้อมรักครับ อ้อมตั้งสติแล้วฟังพี่นะ” ผมนั่งอยู่พื้น อ้อมรักเธอนั่งอยู่บนโซฟา เธอมีน้ำตา เพราะจับได้ว่าผมเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตของเธอ และตอนนี้เธอกำลังสติแตก โดยที่ผมเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดยอมรับว่าวันนี้ผมพลาด ผมคิดว่าเธอหลับไปแล้ว ใครจะรู้ว่าเธอจะตื่นขึ้นมา เมื่อก่อนเธอไม่เคยตื่นสักครั้ง“…” ดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตามองมาที่ผม เธอสะอื้นอยู่ตลอดเวลาความจริงผมก็ไม่อยากเล่าเรื่องของที่รักให้อ้อมรักฟัง ผมอยากให้มีคนรู้เรื่องนี้น้อยที่สุด เหมือนกับที่รักที่เธอไม่พูดถึงสถานะจริง ๆ ของผมและเธอให้คนนอกรู้แต่เมื่อมันมาถึงจุดนี้ จุดที่ทำให้อ้อมรักสติแตก มันก็ต้องเป็นผมที่ต้องเล่า เผื่อว่าเธอจะสบายใจขึ้นมาบ้าง“พี่กับที่รักเราแต่งกันแค่ในนาม แต่งเพื่อพยุงธุรกิจของกันและกัน พี่กับที่รักเราเป็นเพื่อนกัน และไม่เคยมีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน”“…”“ที่เรายังไม่หย่ากัน เพราะที่รักต้องมีพี่ เพื่อที่เธอจะได้บริหารโรงพยาบาลของเธอได้ ความจริงเราสองคนจะแต่งกับใครก็ได้ก่อนจะอายุ 30 ปี แต่ถ้าอายุ 30 แล้วต่างฝ่ายต่างยังไม่แต่งงานก็ต้องทำตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ แล้วมันก็เล

AOMRUK TALK“ฮือ ฮือ ฮือ เจ้าขุนจะเอาไอรอนแมน ไอรอนแมนหายไปไหนฮะ” ลูกชายของฉันงัวเงียตื่นขึ้นมางี่เง่าเมื่อเขาไม่เห็นตัวมาสคอตไอรอนแมน ทุกครั้งที่งานเทศกาลผ่านไป มักเป็นแบบนี้ประจำ ฉันสรรหาคำมาปลอบเจ้าขุนเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกันแต่ว่าครั้งนี้จะพิเศษกว่าครั้งอื่น ๆ“เดี๋ยวงานครั้งหน้าอาขุนเขาจะพาไอรอนแมนมาอีกครับ ตอนนี้ไอรอนแมนกลับไปพักผ่อนแล้ว แต่ว่าไอรอนแมนพาของสำคัญมาก ๆ บางอย่างมาให้เจ้าขุนด้วย เป็นของที่เพื่อน ๆ คนอื่นก็มีกันด้วยน้า” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตาตื่นใจ เพื่อให้ลูกชายตื่นเต้นไปด้วย“อะไรฮะ” และแน่นอนว่าเจ้าขุนออกอาการตื่นเต้น“คุณพ่อไงครับ คุณพ่อของเจ้าขุน” ฉันบอกลูกชายด้วยรอยยิ้ม ขุนเขากับฉันเคยบอกเจ้าขุนแล้วว่าแกน่ะมีพ่อ แต่ว่าพ่อทำงานหนักมาก ๆ พ่อมีภาระหน้าที่เยอะก็เลยยังไม่ได้กลับมา เมื่อถึงเวลาพ่อจะกลับมาตอนนั้นเจ้าขุนก็เหมือนรับฟัง แต่ว่าไม่เข้าใจว่าพ่อคืออะไร อาจจะเพราะแกยังเด็ก และยังไม่เข้าเรียน ยังไม่เจอเพื่อนฝูง จึงยังไม่เกิดความสงสัย“…” เจ้าขุนนิ่ง นั่งกะพริบตาปริบ ๆ เรื่องที่ฉันบอกไม่ได้ทำให้ลูกตื่นเต้นดีใจเลยสินะ เหมือนกับเจ้าขุนเฉย ๆ กับเรื่องนี้“เจ้

หนึ่งเดือนผ่านไป…ขุนแผนใช้เวลาหนึ่งเดือนอยู่ที่นี่กับเจ้าขุน สองคนพ่อลูกสนิทกันอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่หรือเปล่า ตอนนี้เจ้าขุนก็เลยตามติดพ่อเป็นปลาท่องโก๋เลยก็ว่าได้ ห่างกันเฉพาะยามหลับหนึ่งเดือนกับการใช้ชีวิตร่วมกับขุนแผน มีหลายครั้งที่ฉันมองเขาแล้วรู้สึกว่าเขาคือพี่ทรายที่แสนดี ไม่ใช่ขุนแผนที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง ฉันคุยกับเขาเฉพาะเวลาที่อยู่กับลูก นาน ๆ ครั้งถึงจะพูดคุยกันบ้างในยามที่ลูกหลับ เรื่องที่คุยกันก็คือเรื่องของลูกอีกเช่นเคยที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าฉันเล่นตัวหรืออะไรหรอกนะ ฉันแค่ไม่รู้ว่าระหว่างฉันและเขาเราสองคนจำเป็นจะต้องคุยอะไรกันถ้าให้พูดคุยเรื่องครอบครัว เราสองคนหลอมรวมเป็นครอบครัวไม่ได้อยู่แล้ว เพราะว่าขุนแผนมีคุณที่รักเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ถึงแม้ทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนกัน แต่สังคมไม่ได้รับรู้แบบนั้น สังคมรับรู้ว่าคุณหมอเจ้าของโรงพยาบาลคนสวยคือภรรยาสุดที่รักของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงไม่มีใครรู้ว่าขุนแผนคือมาเฟีย ด้านมืดถูกบังหน้าด้วยโรงงานขาวสะอาด ไม่มีใครคิด หรือกล้าที่จะขุดคุ้ย“นั่งเหม่ออะไร” ขุนเขาโผล่หน้าเข้ามาใกล้ ๆ ฉัน ฉันนั่งอยู่ที่หน

แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เราสามคนพ่อแม่ลูกออกเดินทางไปเที่ยวทะเล เจ้าขุนที่ไม่เคยได้ออกไปไหนไกล ๆ ดูตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งนี้มาก ๆ ส่วนตัวฉันเฉย ๆ เพราะเกิดที่ทะเล เห็นจนชินตา เมื่อคิดถึงบ้านที่จากมาด้วยความจำยอม สมองก็สั่งการให้คิดถึงป้าที่ขายหลานสาวขัดดอก ป้าที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของฉัน แต่ก็ทำร้ายฉันได้ลงคอป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างแล้ว“ทำไม?” ในหัวของฉันมีแต่คำถามเมื่อรถขับเข้ามาจอดสถานที่ที่ฉันคุ้นเคย แม้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่ว่ารอบ ๆ ข้างยังเป็นที่คุ้นตา“ชอบไหม บ้านแบบที่อ้อมเคยฝันไว้ไง” ขุนแผนอุ้มเจ้าขุนลงจากรถและมายืนข้างฉันบ้านหลังใหญ่โตในแบบที่ฉันเคยใฝ่ฝันว่าอยากจะได้ ตอนนี้มันตั้งอยู่บนที่ดินที่เคยเป็นของป้า ป้าที่ขายฉันให้กับขุนแผน เพื่อรักษาร้านเหล้าเอาไว้“ทำไม” ตอนนี้ฉันพูดได้แค่คำนี้เท่านั้น“เข้าบ้านกันครับเจ้าขุน” ขุนแผนทำเพียงแค่ยิ้มให้ฉันแล้วอุ้มลูกเดินเข้าบ้าน ฉันจึงเดินตามเขาเข้ามาในตัวบ้าน แล้วก็เกิดความประหลาดใจอีกครั้งเมื่อเฟอร์นิเจอร์การตกแต่งทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันเคยเล่าให้เขาฟังเมื่อตอนที่เขาคือพี่ทรายส่วนที่ผนังเป็นรูปถ่ายที่ฉันกับเขาเคย