บททั้งหมดของ Bad guy อ้อมรักขุนแผน: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ไปตามคุณนิวัตมาให้กู บอกว่าขุนแผนต้องการเจอด่วน ถ้ามึงยังอยากทำงานอยู่ที่นี่...”“เฮีย!” เสียงดังมาจากด้านหลังขณะที่ผมกำลังอารมณ์เดือดใส่พนักงาน นิวัตคือผู้ดูแลจัดการสาขาที่ระยอง“เฮียจริง ๆ ด้วย เฮียแผนของไอ้พิช” ไอ้พิชรีบเดินเข้ามาจับมือของผมด้วยท่าทางดีใจ“พูดเหมือนกูหายไปนาน” เมื่อผมพูดออกไปไอ้พิชก็มองหน้าผมแบบอึ้ง ๆทำไมวะ ผมพูดอะไรผิด“เอ่อ… ผมว่าเฮียขึ้นข้างบนก่อนดีกว่านะครับ” ไอ้พิชเข้ามาพยุงผม ส่วนอีกคนเข้ามาแทรกแทนลุงขับสองแถว ไอ้พิชจึงหันมาถามผมว่า “แล้วนี่ใครครับ”“ลุงเขาช่วยกูไว้ มึงจัดการตอบแทนลุงด้วย” ผมบอกไอ้พิช และพูดกับลุง “ลุงรอแป๊บนะครับ เดี๋ยวผมให้สินน้ำใจ”“ไม่เป็นไรคุณ”“ไม่ได้ครับ” ผมรีบขัดและหันมาบอกไอ้พิช “ไปจัดการเรื่องลุงก่อน กูยังไม่ตายง่าย ๆ”“ครับเฮีย” ไอ้พิชรีบทำตามที่ผมสั่ง ในขณะที่ลุงแกยืนตัวสั่นก็ไม่แปลกที่แกจะกลัวจนออกอาการขนาดนี้ ในเมื่อบอดี้การ์ดยืนล้อมหน้าล้อมหลังไม่ให้ลุงไปไหนได้“พวกมึงยืนล้อมหาหอกอะไร ลุงแกมีบุญคุณกับกู ไม่ใช่อริ ถอยออกให้ลุงได้หายใจ” คำสั่งดังออกไปพวกมันก็ขยับถอยห่างไม่นานนักไอ้พิชเดินกลับมา และยื่นเช็คมาให้ผมเซ็นผมเซ็นชื

“ถ้าลืมแล้วช่วงนั้นขุนอยู่ยังไง หนึ่งปีไม่ใช่เวลาน้อย ๆ นะที่รัก”(เราไม่รู้ หรือว่าขุนนอกใจเรา ขุนไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นรึเปล่า แอบไปเจอรักแท้มาเหรอ ได้ไงอะ ทำแบบนี้เราเสียใจนะ)“เดี๋ยวนะที่รัก รักแท้มีจริงที่ไหน น้ำเน่าชัด ๆ”(ไม่รู้อะ ถ้าขุนนอกใจเรา เราคงเสียใจมาก แค่ที่ผ่านมาขุนนอกกายเราตลอด เราก็ช้ำจนไม่รู้จะช้ำยังไงแล้ว)“หึ พูดเหมือนขุนเลวมาก”(เราไม่ได้พูดนะ ขุนพูดเองทั้งนั้น)“หึ แค่นี้ก่อนนะที่รัก หมอน่าจะมาแล้ว ถ้าไงเดี๋ยวขุนกลับไปเจอที่บ้าน ฝากธาราก่อนนะ”(เอาให้แผลหายค่อยมาเจอธารานะขุน เราไม่อยากให้ธาราตกใจ)“แต่ขุนคิดถึงลูก คิดถึงที่รักด้วย”(คิดถึงก็ต้องอดทนนะขุน เราอยากเจอหน้าหล่อ ๆ มากกว่าหน้าที่มีรอยแผลรอยเลือด)“อ่า ๆ ตามนั้นก็ได้แค่นี้นะครับที่รัก” ผมกดวางสายและยื่นมือถือคืนไอ้พิช“ช่วงที่กูหายไป งานเป็นยังไงบ้าง” ธุรกิจที่ผมจับอยู่มันมีมากมายหลายอย่าง และเมื่อไม่มีผม ทุกอย่างคงไม่สวยแน่“ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่ครับเฮีย ผมกับไอ้โจ๊กพยายามประคับประคองให้ถึงที่สุดแล้วครับ และงานบางตัวต้องระงับออเดอร์เอาไว้เพื่อรอให้เฮียตัดสินใจ”จริงอย่างที่ไอ้พิชมันพูด งานทุกอย่างส่ว

“ขอโทษนะคะป้า ป้าเคยเห็นผู้ชายในรูปนี้ผ่านมาแถวนี้บ้างไหมคะ” ฉันถามป้าร้านขายของที่อยู่บริเวณหน้าโรงแรม“ไม่เคยเห็นเลยหนู ว่าแต่เราหน้าซีด ๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่า”“หนูสบายดีค่ะ ป้าคะรบกวนป้าติดต่อกลับเบอร์นี้หน่อยนะคะถ้าหากว่าป้าเห็นคนหน้าคล้ายเขา” ฉันจดเบอร์ให้ป้าร้านขายของ“จ้ะ ๆ ถ้าป้าเจอ ป้าจะโทรไปนะ แต่ป้าว่าหนูเหมือนจะไม่ไหวเลย นั่งพักก่อนไหม”“ไม่เป็นไรค่ะป้า หนูยังไหว ขอบคุณป้ามากนะคะ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณและเดินออกมาจากร้านร่างกายของฉันน่ะยังไม่หายดี แต่ด้วยความเป็นห่วง และคิดถึงพี่ทรายมาก ๆ ทำให้ฉันกัดฟันเดิน เผื่อว่าการเดินออกมาตามหาพี่ทรายของฉันจะเกิดประโยชน์ขึ้นบ้าง เผื่อว่าเขารอให้ฉันไปช่วยเหลือเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกันปริ้น!เสียงบีบแตรดังลั่นหน้าถนนเมื่อฉันเดินตัดหน้ารถที่กำลังแล่นออกมาจากโรงแรม และความตกใจกับร่างกายที่ฝืนแทบจะไม่ไหวทำให้ฉันล้มลงกองกับพื้นหน้ารถคันนั้น“เป็นบ้าหรือไงเดินตัดหน้ารถ อยากตายเหรอน้อง” เสียงชายคนหนึ่งต่อว่า ฉันพยายามดันตัวลุกขึ้นโดยที่ป้าเจ้าของร้านกำลังวิ่งมาและช่วยพยุงฉัน“ขอโทษค่ะ ฉันแค่กำลังตามหาคนอยู่ ไม่ว่าทราบว่าคุณเคยเห็นหรือเปล่าคะ”

วันเวลาผ่านไปตามกาลเวลา ฉันข้ามผ่านวันวาเลนไทน์วันที่ฉันตกลงเป็นแฟนกับพี่ทรายเพียงคนเดียวในบ้านของฉัน ร้องไห้ให้น้ำตาเป็นสายเลือดก็ไม่มีวันได้วันคืนเก่า ๆ กลับคืนมาความทรมานมักยืนยาวกว่าความสุขเสมอ เดือนนี้เข้าเดือนที่ห้ากับการหายไปของพี่ทรายสำหรับฉันแล้ว ห้าเดือนเหมือนห้าปี มันช่างยาวนานนักฉันกลับไปทำงานเมื่อสองเดือนก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากเก็บเงินไว้ให้มากที่สุด เผื่อว่าพี่ทรายกลับมาเราจะได้มีเงินเก็บสำหรับการไปเริ่มต้นชีวิตใหม่การจมปลักอยู่กับความเศร้าไม่ได้ทำให้เกิดผลดีกับตัวฉันนัก และการออกมาเจอโลกภายนอกอีกครั้งทำให้ฉันได้รู้ว่ามีร้านคู่แข่งมาเปิดใหม่ ซึ่งก่อความวุ่นวายให้ป้ามากพอสมควร มีการกลั่นแกล้งสารพัด ล่าสุดแจ้งตำรวจเข้ามาตรวจค้นที่ร้าน ทำให้ป้าต้องปิดร้านชั่วคราว เนื่องจากมีเด็กในร้านแอบขายยาในร้านให้กับลูกค้าจริง ๆก๊อก ก๊อก…“คะ?” ฉันเดินมาเปิดประตูเมื่อมีคนมาเคาะประตูหน้าห้อง“คุณพริตาให้มาตามไปที่บ้านครับ” คนสนิทของป้าพูด“ค่ะ” ช่วงนี้ป้าเครียดหนัก ไหนจะเรื่องร้าน และหนี้สินรุมเร้าเพราะโดนเพื่อนโกงจากการลงทุนบางอย่าง ฉันไม่อยากจะมาทะเลาะกับป้า ต่อให้ป้าใจร้ายยังไง

AOMRUK TALKตัวฉันถูกพามาที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังใหญ่โตที่ถูกจัดแต่งเหมือนสวนสนุก แต่ก็แฝงความน่ากลัวอยู่ดี“ชีวิตของคุณจะดีหรือจะร้าย คงต้องวัดจากแต้มบุญของคุณแล้วนะครับ แต่ว่าส่วนใหญ่แล้วผู้หญิงหลายคนที่ถูกส่งให้มาที่นี่จุดจบมัก…” คนชื่อพิชหยุดพูด และหันมามองหน้าฉัน ก่อนจะใช้นิ้วจ่อไปที่คอและลากยาวคล้ายจะบอกว่า ‘ตาย’ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาที่นี่ต้องเจออะไรบ้าง แล้วมันจะมีเรื่องดี ๆ จริงเหรอตั้งแต่รู้ว่าถูกขาย และยังมารู้ว่าคนที่รอคอยให้กลับไปกลายมาเป็นอีกคนที่ฉันไม่เคยรู้จักและไม่มีสิทธิ์จะเอื้อมถึงอีกแล้ว ฉันก็ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีอะไรดี ๆ อีกต่อไปฉันรู้จักชื่อของพิชจากการแนะนำตัวของเขา ใบหน้าของพิชเหมือนว่าฉันเคยเห็นมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออกว่าที่ไหน เนื่องด้วยฉันทำงานร้านเหล้า ทำให้พบเจอผู้คนมากมายไม่ซ้ำหน้า ถ้าจะเอาเวลามาจำหน้าคนคงจะไม่ใช่“อย่าลืมนะครับว่าทำตัวให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด อย่าทำเหมือนว่าโดนบังคับมา”“ก็โดนบังคับมา จะให้ทำตัวธรรมชาติได้ยังไง” ฉันเอ่ยเบา ๆ“งั้นก็อย่าลืมนะครับว่าคุณเป็นลูกหนี้ ซึ่งโชคดีที่ตัวคุณได้มาอยู่ที่นี่แทนการส่งไปซ่อง” พิชพูดด้วยใบหน้านิ่งขรึ