เวลา 14.02 น.ฉันกำลังลงจากรถประจำทางหลังจากที่ไปเรียนกลับมาแล้ว และฉันแวะร้านขนมปังชานมเจ้าประจำ สั่งแบบที่เคยสั่ง และยืนรออยู่หน้าร้านระหว่างนั้นฉันก็กดโทรศัพท์มือถือเล่นไปเรื่อย ๆ ไม่ได้สนใจรอบข้าง กระทั่งมีแรงกระตุกตรงกระโปรงนักศักษา ทำให้ฉันหันไปมอง“ว่าไงคะน้อง” ฉันเอ่ยถามเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หน้าตาน่ารัก ซึ่งเธอกำลังจับกระโปรงของฉัน“เห็นคูมป๊าของหนูไหมคะ” เด็กผู้หญิงตรงหน้าเอ่ยถาม เธอเริ่มน้ำตาเอ่อคลอ“หลงกับพ่อเหรอคะ น้องจำเบอร์ของพ่อได้ไหม เดี๋ยวพี่โทรให้” ฉันย่อตัวนั่งลงตรงหน้าของหนูน้อย“คูมป๊าหายไปค่ะ หนูคิดถึงคูมป๊า ฮือ ฮือ ฮือ…” รอบนี้หนูน้อยร้องไห้ด้วย“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะน้อง เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อน พี่เชื่อว่าต้องมีคนมาตามหาน้องแน่ ๆ ค่ะ” น้องเขาเหมือนลูกคุณหนูมากค่ะ มองจากการแต่งตัวและเสื้อผ้าที่น้องเขาสวมใส่นะคะ“หนูจะหาคูมป๊า หนูคิดถึงคูมป๊าค่ะ”“ชู่ว์ ถ้าคิดถึงต้องห้ามร้องนะคะ เดี๋ยวคนจะหาว่าพี่แกล้งหนู เอางี้ กินขนมปังไหมคะ พี่สั่งขนมปังไว้ น้องกินรอคุณป๊าดีไหม” ตรงกับจังหวะที่เจ้าของร้านยื่นขนมปังกับชานมมาให้ฉันพอดิบพอดี“ค่ะ” หนูน้อยพยักหน้ารับฉันจึงลุกขึ้นยืนจ
Read more