All Chapters of Black Ops ภารกิจลับซ่อนใจ: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาวยืนอยู่ข้างเตียง มองร่างสูงใหญ่ของสิบทิศที่เพิ่งลืมตาตื่นเมื่อครู่ ใบหน้าคมเข้มซีดเซียว ดวงตาหนักอึ้งเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่สำหรับเธอ เพียงแค่เห็นเขาขยับก็ทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ"พี่สิบ..." เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเผลอก้าวเดินเข้ามาใกล้ "ไปโดนอะไรมา ทำไมถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ล่ะคะ เมื่อบ่ายฉันยังเห็นคุณดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ"สิบทิศหลับตาลงเหมือนต้องการเลี่ยงคำถาม ความเหนื่อยล้าที่สะสมรวมเข้ากับบาดแผลตามร่างกายทำให้เขาไม่อยากแม้แต่จะขยับริมฝีปากตอบ หากแต่เพลงรักก็ไม่อาจหยุดความกังวลได้ เสียงของเธอสั่นด้วยความไม่ยอมแพ้"เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ให้ฉันแจ้งตำรวจไหม แล้ว... ภรรยาของพี่ไม่มาด้วยเหรอ ทำไมปล่อยให้พี่อยู่คนเดียวแบบนี้"คำว่า ภรรยา ทำให้สิบทิศหันมามองเธอ สายตาคมฉายแววหน่ายชัดเจน ริมฝีปากซีดเอื้อนเอ่ยช้า ๆ"มันไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ามายุ่ง"เสียงทุ้มแหบพร่าแต่แฝงความแข็งกระด้างทำเอาเพลงรักเงียบกริบในทันที ดวงตาของเธอไหววูบเหมือนถูกตบหน้า ร่างบางยืนนิ่ง มือกำชายเสื้อกาวน์แน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเธออยากถามต่อ อยากดื้อดึง แต่เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าว

เสียงเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก เพลงรักนิ่งไปราวความดีใจเมื่อครู่ไม่มีอยู่จริง ดวงตาที่กำลังส่องประกายแห่งความหวังพลันสั่นระริก น้ำตาเอ่อท้นจนพร่าเลือนภาพรอบตัว"ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้" เธอเสียงสั่นแทบขาดใจ น้ำตาลกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนจะบอกความจริงทั้งหมด"หมอบอกว่าแกน่ะหักโหมเกินไป ร่างกายไม่แข็งแรง แถมยังร้องไห้เสียใจมากเกินไปตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เลยทำให้เด็กในท้องได้รับผลกระทบ มันมีภาวะแท้งคุกคามอยู่ตลอดเวลา"คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดซ้ำลงในหัวใจ เพลงรักส่ายหน้าเบา ๆ น้ำตาไหลเป็นทาง"ไม่...ไม่จริงใช่มั้ย น้ำตาล บอกฉันทีสิว่ามันไม่จริง อึก!" เสียงสะอื้นของเธอทำให้พิณที่ยืนเงียบอยู่นานต้องรีบเข้ามากุมมือลูกสาวไว้ น้ำตาของพิณไหลไม่หยุดเช่นกันแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็งที่พยายามจะถ่ายทอดให้ลูก ราวกับต้องการเป็นเสาหลักใหญ่ค้ำยันเพื่อให้ลูกสาวได้พักพิง"หลังจากวันนี้ไป ลูกต้องนอนนิ่ง ๆ อย่าขยับตัวเยอะ หมอบอกว่าต้องพักผ่อนให้เต็มที่ รักษาสภาพร่างกายให้คงที่จนกว่าภาวะแท้งคุกคามจะหายไป ถึงจะไม่เป็นอันตรายต่อทั้งลูกและแม่" แม่พูดด้วยเสียงสั่นแต่หนักแน่น ส่วนเพลงรักเม้มปากแน่น สะอื้นเบา ๆ ก่อนจะพยักห

ทว่าในตอนที่เพลงรักกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดไม่รู้นานเท่าไร เสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัวก่อนพบว่าร่างสูงของชายแปลกหน้าในเชิ้ตขาวยืนอยู่ไม่ไกล เขาโน้มตัวลงมาพร้อมรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยเพลงรักเหลือบตามองก่อนจะหันกลับไปจ้องแก้วในมือ เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะปฏิเสธและยิ่งไม่มีเรี่ยวแรงจะผลักไสยิ่งทำให้คนมาใหม่ได้ใจ ชายคนนั้นนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่รอคำเชิญ แววตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างบางที่เมามายอย่างเปิดเผย"ผู้หญิงสวย ๆ แบบคุณ ไม่ควรนั่งดื่มคนเดียวหรอกนะ...คืนนี้...ให้ผมเลี้ยงเองดีกว่านะครับ" เธอไม่ได้ตอบริมฝีปากเพียงยกยิ้มบาง ๆ แฝงความเศร้า ซึ่งถูกอีกฝ่ายตีความผิดไปในทันที"แสดงว่าคุณไม่ปฏิเสธสินะ"ยังไม่ทันได้ตั้งตัวใบหน้าของชายแปลกหน้าก็โน้มเข้ามาใกล้ กลิ่นแอลกอฮอล์แรงแผ่ซ่าน เพลงรักเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อแต่ไม่ได้ขยับหนีราวกับหมดแรงจะต่อต้านริมฝีปากของเขาประกบลงมาช้า ๆ โดยไร้ซึ่งการขัดขืน...ผลั่ก!ทว่าทันใดนั้นแขนของใครบางคนก็ผลักผู้ชายคนนั้นจนล้มลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีแรงกระชากเธอออกไปอย่างแรง ร่างบางแทบเซล้มแต่กลับถูกพาร่างถลาก้าวเร็ว ๆ ไปตามโถงบาร์โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเป็นใครหรือ

ริมฝีปากที่แนบชิดกันค่อย ๆ เคลื่อนไหวช้า ๆ ราวกับทั้งคู่กำลังจมอยู่ในวังวนแห่งความโหยหาที่กักเก็บมาแปดปี เพลงรักหอบหายใจแรงขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกอดที่กระชับแน่นขึ้นทุกวินาทีจากสิบทิศเธอพยายามจะผละออก แต่กลับถูกสายตาคมที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหาเหนี่ยวรั้งไว้ "อย่าไป...นะ" เสียงแหบพร่าของเขากระซิบแผ่ว ๆ ใกล้หูหัวใจของเพลงรักเต้นถี่ มือบางสั่นระริก เธอรู้ว่ามันไม่ควรเลย เขามีครอบครัวแล้ว เธอไม่ควรปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดถึงที่กัดกินหัวใจมานานหลายปีก็ผลักดันให้เธอไม่อาจต้านทานได้"พี่...สิบ" เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ น้ำตาเอ่อคลอเจ้าของชื่อยกมือหยาบกร้านขึ้นแตะใบหน้าของเธอ ซับหยดน้ำตาอย่างแผ่วเบา "เพลงรู้ไหม...พี่คิดถึงหนูมากแค่ไหน" เสียงเขาสั่นเหมือนจะขาดใจคำพูดนั้นเหมือนดึงทุกสิ่งที่เธอพยายามกักเก็บเอาไว้ออกมา เพลงรักสะอื้น สุดท้ายก็ซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขา ร้องไห้ทั้งที่ยังถูกกอดแน่นเอริคโน้มใบหน้าลงมากดจูบที่ขมับเธอ แผ่วเบาและแสนอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จูบที่บังเอิญหรือสะเปะสะปะ แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความ

.."ว่าไงนะเพลงรัก! แกทำแบบนั้นไปได้ยังไงวะ เขามีลูกมีเมียแล้วนะ!" เพลงรักสะดุ้งน้ำตาไหลพราก "ฉันรู้...ฉันก็รู้ทั้งหมดนั่นแหละ แต่ตอนนั้นฉันมันเสียสติไปแล้ว ฉันหยุดตัวเองไม่ได้จริง ๆ น้ำตาล""ไม่ได้หยุดไม่ได้บ้าบออะไรทั้งนั้นแหละ!" น้ำตาลเสียงดังจนห้องสะเทือน "แกฟังฉันนะ แกต้องมีศักดิ์ศรีบ้างเพลงรัก เขาทิ้งแกไปตั้งแปดปี กลับมาพร้อมเมียพร้อมลูก แล้วแกยังจะยอมไปมีอะไรกับเขาแบบนี้อีกเหรอ แกยังเห็นคุณค่าตัวเองอยู่ไหม อยากเป็นชู้เขามากหรือไง!" เพลงรักสะอื้นพร่าเธอเข้าใจทุกคำพูดของเธอ "ฉันรู้ว่ามันผิด... แต่ฉันรักเขา...ฉันยังรักเขาอยู่ตลอดเวลาเลยน้ำตาล ฉันพยายามลืมแล้ว ลืมไม่ได้จริง ๆ อึก หื้อออ""แต่เขาไม่รักแกแล้วไงเพลงรัก!" น้ำตาลตวาดน้ำเสียงสั่นด้วยทั้งโกรธและเจ็บแทน "เขาเลือกผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว เลือกสร้างครอบครัวใหม่ไปแล้ว แกยังจะหลอกตัวเองอีกเหรอว่าเขายังมีแกอยู่ในใจน่ะ เลิกเพ้อเจ้อเถอะเพื่อน"เพลงรักเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลพรากแต่แววตาแข็งขึ้นเล็กน้อย"น้ำตาลแกไม่เข้าใจหรอกว่าการรอใครสักคนมันเป็นยังไง ฉันรอเขามาแปดปี ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความหวังมาตลอด แล้วอยู่ ๆ เขากลับมา ฉันจะทำเหมือนไ