Black Ops ภารกิจลับซ่อนใจ

บทนำ

คนบางคนทำหน้าที่ปกป้องชาติบ้านเมืองได้อย่างกล้าหาญและสมบูรณ์ แต่กลับล้มเหลวในการปกป้องหัวใจของคนที่ตัวเองรัก...

.

.

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบางสีอ่อนเข้ามาในห้องนอนที่เงียบงัน เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำตัวหนึ่งถูกกอดแนบแน่นไว้ในอ้อมแขนของหญิงสาวร่างบอบบางที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง แม้ว่าเวลาในโลกภายนอกจะล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งวันแล้วก็ตาม แต่ในหัวใจของเธอ มันยังหยุดอยู่ที่วันนั้น...วันแต่งงานของเธอกับเขา และเป็นวันที่เขาหายไป...

"ฮึก! พี่สิบทิศ ฮืออ!"

เสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คนตัวเล็กซุกใบหน้าลงกับเสื้อของเขาพร้อมสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แทบไม่เหลือแล้วให้ลึกที่สุดอย่างกับจะเก็บเอาทุกความทรงจำของเขาไว้ในลมหายใจของตัวเอง

เธอกอดเสื้อตัวนี้ทุกคืนมานานกว่า 8 ปีแล้ว

7 ปีที่เขาไม่กลับมา

6 ปีที่ไม่มีแม้แต่ร่องรอย

5 ปีที่เธอปิดประกาศตามหาเขาทุกจังหวัดอย่างไม่คิดยอมแพ้

4 ปีที่เธอเกือบขายบ้านตัวเองเพื่อนำเงินมาตามหาเขาแต่ก็ไร้ผล

3 ปีที่น้ำตาเธอไหลแทนเลือด ความรู้สึกบาดลึกจนแทบทนไม่ไหว

2 ปีที่เธอเริ่มพูดกับเขาผ่านดวงดาวทุกคืนแม้รู้ว่าเขาไม่มีทางได้ยิน

และ 1 ปีที่เธอเริ่มรู้สึกว่าอาจจะไม่มีวันได้พบเขาอีกแล้วก็ได้...

หากแต่เธอนั้นยังคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะตามหาเขา... ผู้เป็นรักแรก และคนเดียวของเธอ

"ฮึก! ฮือ! พี่สิบทิศคะ ถ้าพี่ยังมีชีวิตอยู่... ได้โปรดเถอะ! กลับมาหาเพลงสักที เพลงกำลังจะอดทนอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ" เสียงสะอื้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่ไหลออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เปียกชุ่มไปทั้งปลอกหมอน เธอขยับตัว และซุกหน้าเข้ากับเสื้อมากขึ้น มือบางกำแน่นจนผ้าชื้นไปหมด แต่เธอไม่สนใจ

ความจริงแล้วระยะเวลานานกว่า 8 ปีที่ผ่านไปนั้น เสื้อทุกตัวของสิบทิศก็แทบไม่หลงเหลือกลิ่นอายอะไรที่บ่งบอกว่าเป็นของคนผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว ที่ยังคงมีอยู่ก็คงมีเพียงแค่ความยึดติดของหญิงสาวที่ยังไม่ยอมแพ้ และไม่อาจยอมรับว่าบางทีเขาอาจไม่กลับมาหาเธออีกแล้ว

ในคืนที่ความหวังมันแหลกละเอียด เธอยังเลือกจะเชื่อว่าเขาไม่ได้จากไป ถ้าหากเธอไม่ได้เห็นศพเขาด้วยตาของตัวเอง นั่นแปลว่ามันไม่มีข่าวร้าย เธอเชื่อเช่นนั้นมาเสมอ และนับเป็นความเชื่อเดียวที่ทำให้เธอมีแรงฮึดพาตัวเองอดทนมาได้นานถึงเพียงนี้

สิบทิศหายไปหลังจากวันก่อนแต่งงานหนึ่งวัน เขาไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เธอเพื่อดูต่างหน้า หรือแม้แต่คำอธิบายที่ควรมีด้วยซ้ำ แต่เขานั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ไหน ตำรวจก็บอกปัดว่าเป็นการหายตัวไปโดยสมัครใจ ไม่มีเบาะแส ไม่มีคำอธิบาย ราวกับเพียงแค่... หายไป เหมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น

มือบางถือกาวอย่างดีขึ้นมาทาที่หลังกระดาษขนาดเอสี่ใบหนึ่งก่อนจะติดมันตรงบอร์ดประกาศของทางสาธารณะ ข้อความในกระดาษแผ่นนั้นบ่งบอกว่าเธอยังคงตามหาสิบทิศสามีที่ยังไม่ได้เข้าพิธีของเธออย่างไม่ยอมแพ้ เมื่อเสร็จแล้วเธอก็เก็บของทุกอย่างลงกระเป๋าและเดินเข้ามาในร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่มีบางคนกำลังรอเธออยู่

"เพลง... ฉันว่าแกต้องหยุดได้แล้วนะ" เสียงของน้ำตาลเพื่อนสนิทที่สุดดังขึ้นในขณะที่เพลงรักกำลังหย่อนตัวนั่งลงยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"หยุดอะไร" เพลงรักถามเสียงแผ่ว ขณะก้มหน้ากัดหลอดน้ำปั่นที่น้ำตาลยื่นมาให้

"ก็หยุดตามหาเขา หยุดเอาเวลาทั้งชีวิตไปผูกไว้กับคนที่หายไปเกือบสิบปีโดยไม่บอกอะไรเลยไง!" น้ำตาลพูดเสียงเข้มแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง "แกควรมีชีวิตของแกได้แล้ว ไม่ใช่ยังนอนกอดเสื้อเขาอยู่ทุกคืนแบบนั้น"

"..." หญิงสาวนิ่งฟังและเข้าใจทุกอย่างที่เพื่อนบอก แต่เธอแค่ไม่อยากยอมรับอะไรทั้งนั้น

"ฉันไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอกนะ แต่ว่า... บางทีเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้" เพลงรักเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น

"เขาเป็นทหารกล้า ถ้าหากเกิดเรื่องกับเขา เขาต้องได้รับการยกย่องจากกองทัพ ไม่ใช่เงียบหายไปแบบนี้โดยไม่มีข่าวอะไรเลย ฉันเชื่อว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่" น้ำตาลถอนหายใจให้กับความยึดติดของเพื่อน

"ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ แกยิ่งต้องรีบลืมเขาไปซะ เพราะนั่นหมายความว่าเขาไม่อยากให้แกรู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน หรือกับใครไม่ใช่เหรอ"

เพล้ง!

แก้วในมือของเพลงรักหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจาย น้ำหวานในแก้วไหลนองเต็มพื้น ใจของเธอร่วงไปพร้อมกับแก้วใบนั้น เธอสั่นไปทั้งตัวจนน้ำตาลรีบลุกขึ้นมาจับมือไว้ เพราะว่าคำที่เพื่อนเธอพูดออกมานั้น เธอก็เคยคิดแบบนั้นเช่นกัน แต่กลัวและไม่อยากให้มันเป็นทางไหนเลยสักทาง

"เพลง... ฉันขอโทษ ฉันพูดแรงไป ฉันแค่เป็นห่วงแกน่ะ คนเรามันไม่ควรรอใครโดยไม่มีความหวังขนาดนี้ แล้วอีกอย่างมันผ่านมาแปดปีแล้วนะเพื่อน" เพลงรักพยักหน้าทั้งน้ำตา พยายามกักเก็บความรู้สึกเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกผิดที่ทำเธอร้องไห้

‘8 ปี... ก็ยังไม่พอให้ลืมเขาเลยด้วยซ้ำ’

.

.

ช่วงบ่ายในวันเดียวกัน

เสียงลมพัดต้นไม้ไหวเบา ๆ ขณะที่เพลงรักเดินเข้าประตูอาคารโรงพยาบาลเอกชนที่เธอทำงานอยู่ เธอเข้าร่วมเป็นนักกิจกรรมบำบัดสำหรับเด็กพิเศษ เป็นงานที่เธอเลือกหลังจากสิบทิศหายไป เพราะมันทำให้เธอได้อยู่กับเด็ก ๆ ที่บริสุทธิ์ และมันเบี่ยงเบนเธอออกจากความคิดถึงที่กัดกินทุกวัน และยังเป็นการตอกย้ำบางเรื่องที่เธอได้ทำพลาดไปในอดีตไม่ให้เธอหลงลืมมันไป

"วันนี้มีเด็กใหม่มาอีกคนนะ ชื่อเจฟ อายุ 7 ขวบ" เสียงพยาบาลเวรพูดขึ้นพร้อมยื่นแฟ้มประวัติให้ เพลงรักรับมาและพยักหน้าเบา ๆ

เธอเปิดห้องกิจกรรมเพื่อเดินจัดของและเตรียมอุปกรณ์ตามปกติ จนกระทั่งเสียงประตูเปิดขึ้น

กึก...

เพลงรักหันไปมองและภาพตรงหน้าก็ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน... ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท กับใบหน้าที่เธอไม่มีวันลืมไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี...

"พะ พี่สิบทิศ..."

เสียงของเธอแทบไม่ออกจากลำคอ ดวงตาเบิกโพลง ใจเต้นกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกมา ใบหน้าฉีกยิ้มด้วยความดีใจอย่างที่สุด

ขณะที่ชายผู้เข้ามาใหม่นั้นก็ยืนนิ่ง และมองเธอแค่แวบเดียวก่อนจะหลุบตาลง หากแต่ข้างตัวเขามีเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งเกาะมือแน่น

"พี่สิบทิศคะ!!" เพลงรักวิ่งเข้าไปหาทันที ก่อนจะพุ่งเข้ากอดเขาทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นไห้หลุดออกจากปากราวกับเขื่อนแตก

"พี่หายไปไหนมา เพลงตามหาพี่ตลอดเลยนะรู้ไหม เพลง... ฮึก! เพลง..."

หากแต่ร่างสูงกลับยืนนิ่ง มืออีกข้างหนึ่งของเขายกขึ้นแล้วผลักเธอออกอย่างเย็นชา

"สำรวมด้วยครับ" คำพูดของเขาเย็นเฉียบยิ่งกว่าสิ่งใด เพลงรักถอยออกมานิดหน่อยและมองหน้าเขาทั้งน้ำตา

เด็กชายข้างตัวเขาดึงชายเสื้อพ่อเบา ๆ แล้วเงยหน้าถามด้วยเสียงใส

"พ่อเอริคครับ คนนี้เป็นเพื่อนพ่อเอริคเหรอ" สิบทิศก้มลงลูบหัวลูกชายแล้วยิ้มบาง ๆ อย่างอบอุ่น ซึ่งไม่เคยมีให้เธอเลยในตอนนี้

"ใช่ครับลูก นี่... เพื่อนเก่าพ่อเอง" เสียงเขาสุภาพแต่ห่างเหิน เพลงรักรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลายลงในวินาทีนั้น

"นะ นี่ลูกของพี่เหรอ" เธอถามอย่างไม่อยากเชื่อ คำถามนั้นเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก

สิบทิศเงียบไปสักพักก่อนจะส่งยิ้มจาง ๆ อย่างไม่มีเยื่อใย ก่อนจะตอบคำถามที่ช่วยคลายความสงสัยให้กับหญิงสาวตรงหน้าและทำให้เพลงรักหัวใจแตกสลายในทันที...

"ไม่เจอกันนานเลยนะเพลง นี่เจฟ... ลูกชายพี่เอง"