All Chapters of ย้อนรอยนางร้าย: Chapter 11 - Chapter 19

เยว่ซินตั้งใจแสดงฝีมือการดีดพิณอย่างเต็มที่เพื่อให้ลี่หยางกับเหล่าบรรดาบุรุษมากมายภายในงานได้ชื่นชมส่วนหนิงฮวานั้นงานนี้ไม่ได้เตรียมอะไรมานอกจากของขวัญพิเศษซึ่งทำให้หลินกุ้ยเฟยระลึกถึงความทรงจำในวัยเยาว์ ยามพระนางได้เที่ยวเล่นอย่างมีความสุขอยู่กับมารดาของหนิงฮวาซึ่งเป็นสหายสนิทนั่นก็คือถังหูลู่ทำจากผลซานจาเคลือบด้วยน้ำตาลเชื่อมที่หนิงฮวาลงมือทำด้วยตนเอง“ฮวาเอ๋อ หลานรักของข้า เจ้าช่างรู้ใจจริงๆ”“รู้ไหมว่าข้าอยากกินถังหูลู่นี่มากเพียงใด หากแต่กุ้ยเฟยเช่นข้าก็ช่างยากลำบากนัก ไม่สามารถออกไปเที่ยวเล่นหาซื้อขนมของกินอร่อยๆนอกวังได้อย่างอิสระ”หลินกุ้ยเฟยเอ่ยพลางเอามือลูบศีรษะหนิงฮวาด้วยความรักใคร่เอ็นดู“หม่อมฉันทราบดีเพคะ วันนี้จึงลงมือทำถังหูลู่นี่ด้วยตนเอง พระนางลองชิมดูเถิดเพคะว่าถูกพระทัยหรือไม่”หนิงฮวาเข้าครัวลงมือทำถังหูลู่ โดยใช้ผลซานจารสเปรี้ยวอมหวานเคลือบด้วยน้ำตาลเชื่อมในปริมาณที่ไม่หวานจนเกินไปนักเพื่อสุขภาพของหลินกุ้ยเฟย“อืมม..รสชาติดีจริงหลานรัก มีรสเปรี้ยวอมหวานกำลังพอเหม

หนิงเฉิงรับหนิงฮวาเข้ามาเป็นศิษย์ได้ครึ่งปีแล้ว คราแรกที่เจอนางเขาเองก็ไม่มั่นใจในวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของนางเท่าไรนัก จากชื่อเสียงที่ร้ายกาจก่อนหน้านี้ทำให้เขาต้องระมัดระวังตนเองไม่น้อยหากแต่หลังจากได้อบรมสั่งสอน ใกล้ชิดหนิงฮวามานานนับเดือน หนิงเฉิงจึงได้เห็นความมุ่งมั่นตั้งใจของนางที่จะเรียนรู้ศาสตร์ต่างๆทางการแพทย์อีกทั้งพบว่านิสัยใจคอและพฤติกรรมของหนิงฮวาที่เขาได้สัมผัสด้วยตนเองนั้นช่างแตกต่างจากที่ได้ยินได้ฟังมามากนัก แม้นจะมีความร้ายกาจอยู่ในตัวแต่นั่นก็เพราะมีเหตุผลอันควรอยู่เบื้องหลังอย่างคราแรกที่เข้ามานางถูกศิษย์รุ่นพี่กลั่นแกล้ง พูดจาเยาะเย้ยถากถาง อีกทั้งยังเอาตำราแพทย์ของนางไปซ่อน ทำให้หนิงฮวาคิดเอาคืนด้วยการเอาตำราของศิษย์ผู้นั้นขึ้นมาเผาต่อหน้าศิษย์ผู้นั้นโกรธมากจนเผลอเอ่ยออกมาว่า เขาไม่สนใจตำราที่ถูกเผาไปหรอกเพราะเขาจะใช้ตำราของนางที่เอาไปมาชดใช้แทน นับว่าไม่ผิดอะไรหากแต่นั่นก็ทำให้หนิงเฉิงและทุกคนรู้ว่าเพราะเหตุใดหนิงฮวาจึงทำเรื่องเช่นนี้หลังจากเรื่องราวคลี่คลายลงศิษย์คนนั้นก็ถูกทำโทษ หากแต่หนิงฮวาก็นำเอาตำราที่คัดลอก

วันต่อมาเยว่ซินก็ได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ลี่หยางฟังในขณะที่นางแสร้งบังเอิญไปเจอเขาระหว่างทางกลับไปยังจวนหานหนิงโหวหากแต่เรื่องที่เล่านั้นก็ช่างกลับขาวเป็นดำกลับดำเป็นขาวได้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก“เมื่อคืนข้าอุตส่าห์หวังดี สนับสนุนฮวาเอ๋อกับอาจารย์จ้านแท้ๆ แต่ดูสิเจ้าค่ะ ฮวาเอ๋อกลับมาพูดจาใส่ความว่าข้ากลั่นแกล้งให้นางออกไปแสดงทั้งที่ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน”“เท่านั้นไม่พอยังใส่ร้ายว่าข้ายุยงท่านพ่อให้เข้าใจผิดในความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอาจารย์จ้านอีกด้วยเจ้าค่ะ” เยว่ซินที่ยามนี้ได้รับเชิญเข้ามาในจวนโหวแสร้งทำเป็นร้องห่มร้องไห้เศร้าเสียใจเต็มที่“อะไรกันเหตุใดหนิงฮวาจึงต้องทำตัวไร้เหตุผลเช่นนี้ด้วยเล่า” ลี่หยางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เขาอุตส่าห์คิดว่าหนิงฮวาเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้วแท้ๆ“นางคงโกรธเกลียดที่ข้าได้รับความรักความเอาใจใส่จากท่านพ่อมากกว่านางน่ะสิเจ้าคะ” เยว่ซินใส่ไฟเพิ่มไม่หยุด“เช่นนั้นแล้วเจ้าก็พยายามอย่าไปยุ่งกับนางนักเลย อยู่ให้ห่างนางเอาไว้เสียจะดีกว่า&rdq

“คารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ คารวะท่านย่าขอรับ” หานฮูหยินและลี่หยางรีบทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่าทันทีที่นางเข้ามาในห้องรับรองโดยมีหนิงฮวาและหนิงเฉิงขนาบข้างตามมาด้วย“ตามสบายเถิดทุกคน” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว“คารวะหานฮูหยินและหานหนิงโหวเจ้าค่ะ” หนิงฮวาทักทายสองแม่ลูก“อ้อ..ข้าถือโอกาสแนะนำเสียเลย นี่..ท่านหมอจ้านหรืออาจารย์จ้านที่ทุกคนเรียกขาน”“เป็นหมอประจำมาตรวจสุขภาพร่างกายให้ข้าเอง อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ของฮวาฮวาหลานสาวคนรองของข้าด้วย” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวแนะนำ“คารวะหานฮูหยินและหานหนิงโหวขอรับ” หนิงเฉิงคารวะผู้อาวุโสและผู้ที่มีศักดิ์สูงกว่าเช่นหานหนิงโหวอย่างนอบน้อม ทั้งสองพยักหน้าตอบรับ“ได้ยินชื่อเสียงท่านหมอจ้านมานาน ไม่นึกเลยว่าจะมาเป็นอาจารย์ของฮวาเอ๋อได้น่ายินดีจริงๆ”“แล้วฮวาเอ๋อเหตุใดเจ้าจึงไม่เรียกข้าว่าท่านป้า เรียกลี่หยางว่าพี่ลี่หยางเหมือนดังแต่ก่อนเล่า ทำเช่นนี้ฟังดูห่างเหินยิ่งนัก” หานฮูหยินทักทายหนิงเฉิงพลางหันไปกล่าวกับหนิงฮวา