All Chapters of ย้อนรอยนางร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

หลังได้รับราชโองการพระราชทานสมรสกับลี่หยาง หนิงฮวาก็พยายามตั้งสติเต็มที่ นางไม่รู้เลยจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น‘หรือนางมีโอกาสกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง หากแต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวเองที่ผูกพันอยู่กับลี่หยางได้กระนั้นหรือ’หนิงฮวาคิดก่อนตัดสินใจให้เย่าหลิงคนสนิทนำจดหมายไปส่งให้ลี่หยางเพื่อทำการนัดหมายพูดคุยกันโดยไม่รอช้า นางต้องการสนทนากับเขาให้กระจ่างว่าเรื่องราวมันเป็นเช่นไรกันแน่วันต่อมาลี่หยางก็ไปพบเจอกับหนิงฮวาตามที่นัดหมายกับนางเอาไว้โดยไม่รอช้า“คารวะท่านโหว ขอบคุณที่ท่านยอมมาตามการนัดหมายในครั้งนี้” หนิงฮวาทำการคารวะทักทายลี่หยางอย่างสุภาพ“ไม่ต้องเอ่ยขอบคุณข้าหรอก ตามเนื้อความในจดหมายที่เจ้าส่งถึงข้า หากไม่มาพบเจ้าวันนี้ เจ้าก็จะถือว่าข้าตกลงยกเลิกสมรสพระราชทานไปเสียอย่างงั้น”“เป็นเช่นนี้แล้วข้าหรือจะไม่รีบเร่งมาพบเจอเจ้า” ลี่หยางเอ่ย นึกไม่ถึงว่าหนิงฮวาจะกล้าเอาสมรสพระราชทานมาข่มขู่เขา“ข้าจำเป็นต้องทำเช่นนั้น เพราะอยากมาพูดคุยกับท่านให้รู้เรื่องนี่แหละเจ้าค่ะ”

ลี่หยางโอบกอดหนิงฮวาฉวยโอกาสกับนางเนิ่นนานไม่ยอมปล่อย ทำให้ยามนี้ใบหน้างามแดงก่ำราวผลท้อสุก น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก“ท่านโหว..ปล่อยข้าได้แล้วเจ้าค่ะ” หนิงฮวาเอ่ยบอกลี่หยางด้วยน้ำเสียงปนหอบ เนื่องจากเขามอบจุมพิตร้อนแรงหนักหน่วงให้แก่นางจนหายใจแทบไม่ทัน“ทำไมล่ะ รู้ไหมว่าข้าอยากทำเช่นนี้กับเจ้ามานานแล้ว แต่ต้องรอให้จัดการเรื่องโจรกบฏให้เรียบร้อยก่อนจึงจะวางใจและคิดเข้าหาเจ้าอย่างถูกต้อง ตรงไปตรงมาเช่นนี้ได้”ลี่หยางเอ่ยความในใจ เขารู้สึกรักใคร่ชอบพอในตัวหนิงฮวา น่าจะหลังจากที่รบชนะข้าศึกกลับมาในคราแรกและได้พบเจอนางอีกครั้งนั่นแหละคงนับตั้งแต่ที่จวนโหว ยามหนิงฮวาไปร่วมแสดงความยินดีกับตำแหน่งใหม่ของเขาพร้อมคนในครอบครัวนาง ตอนนั้นเขาก็เริ่มนึกสนใจในตัวนางแล้ว‘เพราะอดีตหนิงฮวามักจะคอยเกาะติด ตามตอแยวุ่นวายกับเขาตลอด แต่วันนั้นหลังจากไม่ได้พบเจอหน้ากันราวสามปี นางกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน’‘เขาสัมผัสได้ว่าหนิงฮวาพยายามหลบเลี่ยง ไม่อยากพบเจอ ไม่ต้องการเข้ามาพูดจาสนทนากับเขาเลยแม้นแต่น้อย’‘

หลังเสร็จสิ้นพิธีสมรสพระราชทานอันยิ่งใหญ่ หนิงฮวาก็กลายเป็นฮูหยินท่านโหวเต็มตัว แต่นางยังคงออกไปช่วยเหลืองานที่หอยาเย่าเทียนหรูอยู่บ่อยครั้งซึ่งเรื่องนี้ลี่หยางตามใจ ปล่อยหนิงฮวาได้ทำในสิ่งที่นางรักและมีความสุขต่อไป ซึ่งเขาเองก็มีความสุขด้วยเช่นกันยามนี้สองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน หลังเสร็จสิ้นการทำงานกลับมาที่จวน ท่านโหวก็แสดงความรักกับฮูหยินซึ่งหวานไม่เกรงใจผู้ใดจนบ่าวรับใช้ต้องเขินอายแทนหากแต่ก็ยินดีไปกับนายท่านทั้งสองของพวกเขาที่ได้คู่ชีวิตรักใคร่กลมเกลียวกันเช่นนี้ส่วนหานฮูหยินก็เบาใจแล้วที่บุตรชายคนเดียวได้คู่ครองที่ดีงามเหมาะสม ไม่ได้เลือกสตรีร้ายกาจเช่นลู่เยว่ซินดั่งที่นางเคยคาดคิดเอาไว้มาเป็นภรรยาพักหลังนี้นางจึงออกไปบำเพ็ญตนอยู่ที่วัดห่างไกลพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าลู่นานร่วมหลายเดือน ปล่อยคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างหวานชื่น“ฮวาเอ๋อสัปดาห์หน้าข้าจะพาเจ้าออกไปนอกเมือง ไปชื่นชมทิวทัศน์งดงามพร้อมพักผ่อนหลังจากที่เราไม่ได้ออกจากเมืองหลวงด้วยกันมานานแล้วดีหรือไม่”ลี่หยางบอกกล่าวฮูหยินรักซึ่งกำล

ลี่หยางและหนิงฮวาท่องเที่ยวพักผ่อนชื่นชมธรรมชาติอันงดงามอยู่ที่เมืองจิ่นหยางนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ พวกเขาพร่ำพลอดบอกคำรักกันทุกเช้าค่ำอย่างหวานซึ้งเรือนพักตากอากาศยามนี้ปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายความรักความอบอุ่นของคู่สามีภรรยาที่รักใคร่เชิดชูกันจนผู้คนอิจฉาหลังเดินทางท่องเที่ยวพักผ่อนจนสุขสบายใจเต็มที่แล้ว ลี่หยางกับหนิงฮวาก็ถึงเวลาที่คู่สามีภรรยาต้องพากันกลับเมืองหลวงเสียทีเมื่อกลับมาถึงลี่หยางได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้ไปเข้าเฝ้าเพื่อรับราชโองการสำคัญ เดินทางไปควบคุมการสร้างเขื่อนที่เมืองเหินอัน เมืองเกษตรกรรมที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงราวสามสิบลี้ซึ่งเมืองเหินอันนี้เป็นเมืองที่ฮูหยินรองกับเยว่ซินถูกส่งไปกักตัวบำเพ็ญตน ขัดเกลาจิตใจได้ราวหนึ่งปีแล้วหลังกลับมาถึงจวนลี่หยางก็รีบบอกกล่าวแก่หนิงฮวาถึงราชโองการของฝ่าบาท มอบหมายให้เขาเดินทางไปประจำอยู่เมืองเหินอันเพื่อควบคุมการสร้างเขื่อนด้วยตนเองนานหลายเดือน“ท่านพี่ เช่นนั้นแล้วข้าจะติดตามท่านไปด้วยเจ้าค่ะ” หนิงฮวากล่าวอย่างไม่ลังเลใจ“จะดีหรือ ที่นั่นแม้นจะห่างไกลจากเมืองหลวงเพ

หนิงฮวามองสำรวจเยว่ซินโดยถ้วนถี่ นิ่งรอฟังคำตอบว่าเหตุใดเยว่ซินจึงรู้เรื่องลี่หยางและนางเดินทางมาเหินอันได้รวดเร็วเพียงนี้“ข้าเพียงบังเอิญได้ยินผู้คนที่มากราบไหว้บูชาพระที่วัดพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้น่ะ จึงร้อนใจเข้าไปถามไถ่ เพราะอยากเจอพวกเจ้าเพื่อกล่าวคำยินดีและขอโทษในเรื่องที่ผ่านมา”เยว่ซินตอบอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ท่าทีสุภาพเรียบร้อยดูไร้ซึ่งพิษสงใดๆ“เป็นเช่นนั้นเองหรือเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าก็ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” หนิงฮวาตอบกลับอย่างนุ่มนวลตามมารยาทนั่งคุยกันได้พักใหญ่ลี่หยางก็กลับมาจากทำงานเข้ามาในโถงรับรอง เยว่ซินจ้องมองไปที่เขาสีหน้าท่าทางยินดีอย่างปิดไม่มิด“พี่ลี่หยาง ข้าดีใจจริงๆที่ได้เจอท่านอีกครั้ง” เยว่ซินแสดงออกอย่างไม่ปิดบังอีกทั้งยังรีบเดินเข้าไปโอบกอดเขาเอาไว้ทันทีลี่หยางตกใจชั่วครู่ก่อนจะรีบผละตัวออก เหลือบมองหนิงฮวาที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทีสงบนิ่ง“ข้าว่าพี่เยว่ซินคงคิดถึงข้าและท่านโหวมาก เช่นนั้นแล้วพวกท่านก็อยู่พูดคุยกันไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะเข้าครัวทำอาหารพ