ย้อนรอยนางร้าย

หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันพระราชทานสมรสระหว่างลู่หนิงฮวาและหานลี่หยาง แม่ทัพใหญ่ซึ่งเสร็จศึกรบชนะแคว้นเยว่ที่เป็นศัตรูของแคว้นฉินมานานหลายปี

ทำให้เขาได้รับความดีความชอบ ส่งผลให้ฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรสพร้อมกับตำแหน่งโหว ซึ่งจัดพิธีพระราชทานตำแหน่งเสร็จสิ้นไปเมื่อไม่นานมานี้

หากแต่สมรสพระราชทานนั้น กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันก่อนจะได้จัดงานมงคล

            “หนิงฮวา เจ้ามีเล่ห์เหลี่ยมมากแผนการ น่าชิงชังนัก เจ้ากล้าหลอกลวงเบื้องสูงได้อย่างไรกันว่าข้าได้หมั้นหมายและมอบของแทนใจให้เจ้าเอาไว้ก่อนจะออกเดินทางไปทำศึก”

“เรื่องที่เจ้ากล่าวออกไปหาได้มีความจริงเลยแม้นแต่น้อย หรือหากเป็นจริงมันควรเป็นเรื่องระหว่างข้ากับพี่สาวเจ้ามากกว่า ไม่มีทางเป็นเจ้าไปได้แน่”

ลี่หยางกล่าวอย่างขุ่นเคืองใจ หลังรู้ว่าการพระราชทานสมรสที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นไปตามพระประสงค์ของฮ่องเต้ตั้งแต่แรก

            หากแต่เกิดจากกลอุบายของหญิงเจ้าเล่ห์ร้ายกาจเช่นหนิงฮวาบุตรสาวคนรองของเสนาบดีกรมคลัง ซึ่งถือตนว่าเป็นบุตรีฮูหยินใหญ่ที่ได้รับพระราชทานสมรสจากอดีตฮ่องเต้กับจวนเสนาบดี

ทั้งยังเป็นสหายของหลินกุ้ยเฟยสนมรักของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ถือโอกาสโป้ปดทูลความเท็จแก่หลินกุ้ยเฟยจนพระนางหลงเชื่อ เข้าไปกราบทูลฝ่าบาทขอพระราชทานสมรสให้บุตรสาวตนเองกับเขา

            เรื่องนี้ลี่หยางไม่มีทางยินยอมให้เป็นไปตามแผนของหนิงฮวาแน่ ก่อนหน้านี้ที่เขายอมตกลงรับพระราชทานสมรสทั้งที่มีใจชอบพออยู่กับลู่เยว่ซินพี่สาวของนาง ก็เพราะเข้าใจว่าเกิดจากความตั้งใจของฝ่าบาท

ที่สำคัญหานฮูหยินมารดาเขายังพอใจในความเหมาะสมของฐานะระหว่างคุณหนูรองจวนเสนาบดีลู่ซึ่งเป็นบุตรของภรรยาเอก

ต่างจากเยว่ซินซึ่งแม้นจะเป็นคุณหนูใหญ่หากแต่เกิดจากภรรยารองซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเพียงบุตรสาวชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นจึงไม่ได้รับการยอมรับจากตระกูลลู่

            “พี่ลี่หยางเจ้าคะ ท่านใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ ที่ข้าทำไปทุกอย่างก็เพียงเพราะข้ารักท่านเท่านั้น ท่านอย่าได้โกรธเคือง คิดกล่าวโทษข้าเลยนะเจ้าคะ” หนิงฮวาตีหน้าเศร้าพูดจาออดอ้อนลี่หยาง

            นางมีใจรักต่อแม่ทัพหนุ่มมานานแล้ว ตั้งแต่มีโอกาสได้พบเจอกันในวัยเยาว์ยามที่เขามาเยือนจวนเสนาบดีราวสิบปีก่อน

ยามนั้นหนิงฮวากำลังเล่นซ่อนหาอยู่กับบ่าวรับใช้ภายในจวนแล้วเกิดเหตุไม่คาดฝันทำให้พลัดตกลงไปในสระน้ำ

ลี่หยางผ่านมาพอดีจึงช่วยเหลือนางเอาไว้ได้ ทำให้หนิงฮวาจดจำซาบซึ้งใจในตัวเขามาโดยตลอด คิดหมายว่าวันหนึ่งจะเป็นฮูหยินของลี่หยางให้ได้

            เมื่อถึงเวลาประจวบเหมาะหนิงฮวาทราบข่าวเรื่องลี่หยางรบทัพจบศึกได้ชัยชนะและกำลังจะเดินทางกลับเมืองหลวง งานนี้มีข่าวว่าฝ่าบาทหมายพระราชทานสมรสพร้อมตำแหน่งโหวให้แก่เขา

สุดท้ายหนิงฮวาจึงคิดแผนการ วางอุบายให้ท่านแม่ของนางพาเข้าวังไปเยี่ยมเยียนหลินกุ้ยเฟยซึ่งเป็นสหายรักกันมาแต่เยาว์วัย

จากนั้นก็พูดจาโป้ปดเรื่องนางกับลี่หยางว่าเป็นคู่หมายพึงใจในกันและกันโดยไม่คิดว่าลี่หยางจะมารู้ความจริงในวันนี้ ซึ่งหนิงฮวาก็คิดไม่ถึงว่าข่าวหลุดรอดออกมาได้อย่างไร

เนื่องจากนางกำชับมารดาให้พูดคุยกับหยางกุ้ยเฟยแล้วว่าไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ อ้างว่าอายที่จะเอ่ยหากสตรีเป็นฝ่ายขอพระราชทานสมรสด้วยตนเอง ซึ่งหลินกุ้ยเฟยยอมรับปากว่าจะไม่กล่าวเรื่องนี้กับผู้ใด

“เจ้าไม่ให้ข้าโกรธเคือง กล่าวโทษเจ้าอย่างงั้นหรือ เช่นนั้นแล้วเจ้าก็ไปสารภาพกับหลินกุ้ยเฟยเสียสิว่าเจ้าพูดจาโป้ปดกับพระนาง แล้วข้าจะยอมยกโทษให้” ลี่หยางกล่าวอย่างเหลืออด

‘หญิงนางนี้เจ้าเล่ห์มากแผนการคิดแย่งได้แม้นแต่ชายคนรักของพี่สาวตัวเองแท้ๆ ถึงขนาดยอมโกหกเบื้องสูง ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก’

ลี่หยางคิดอย่างรับไม่ได้หากต้องแต่งหนิงฮวาเข้ามาในสกุลหาน สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการโกหกหลอกลวงและความไม่ยุติธรรม วางแผนบิดเบือนบังคับใจผู้อื่นอีกทั้งยังทำร้ายได้แม้นกระทั่งพี่สาวของตัวเอง