LOGINชีวิตก่อนหน้านี้นางพลาดพลั้งหลงรักบุรุษผู้หนึ่งจนยอมทำผิดพลาดและถูกโบยตายอย่างไร้ความปรานี หากแต่ในชาติใหม่ที่นางได้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขนั้น นางจะไม่มีทางหลงผิดกลับไปรักเขาอีกแน่นอน
View Moreหนิงเฉิงมองสบตาหนิงฮวาครู่หนึ่งก่อนหันไปกล่าวกับศิษย์เอกอย่างจิ่วซิ่น“ศิษย์น้องของเจ้าไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก เพียงแต่เป็นในสิ่งที่สตรีหลังสมรสแล้วสมควรจะเป็นน่ะ” หนิงเฉิงกล่าวอ้อมๆ“หา..อันใดนะขอรับ ข้าไม่เข้าใจ” จิ่วซิ่นเอ่ยสีหน้างุนงงเป็นอย่างมาก“เช่นนั้นเจ้าก็ลองจับชีพจรนางดูสิ หากเจ้ายังไม่รู้อีก ข้าจะให้เจ้ากลับไปเรียนกับศิษย์น้องที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่เสียเลย”หนิงเฉิงกล่าว จิ่วซิ่นจึงลงมือจับชีพจรหนิงฮวาด้วยตนเอง เขาทำหน้าประหลาดใจไม่ต่างกับหนิงเฉิงคราวแรกที่จับชีพจรนางเท่าใดนัก“ฮวาเอ๋อ นะนี่เจ้า..เหตุใดจึงไม่ยอมบอกผู้ใดเล่า” จิ่วซิ่นเอ่ยถามทันที ก่อนนึกถึงคำพูดหนิงฮวาเมื่อครู่“หากเพราะเกรงว่าท่านโหวจะกักตัวเจ้าเอาไว้ในจวน นั่นก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว”“เป็นข้า ข้าก็ทำเพราะเจ้าชอบหาเรื่องใส่ตัวหรือไม่ก็ซุ่มซ่าม หากเสี่ยงออกไปรักษาผู้ป่วยสุ่มสี่สุ่มห้าจะติดไข้ได้ป่วยกลับมาเป็นเรื่องใหญ่แน่” พูดจบจิ่วซิ่นก็นึกขึ้นมาได้ถึงข้อสงสัยของเขาก่อนหน้านี้&ld
หลังเหตุการณ์เมื่อคืน สาวใช้ที่ถูกเยว่ซินซื้อตัวถูกจับมาไต่สวนและรับสารภาพทั้งหมด ว่าเยว่ซินซื้อตัวนางเอาไว้ก่อนท่านโหวจะเดินทางมาถึงเมืองเหินอันอีกทั้งยังใช้นางทำตามแผนการชั่วร้ายหมายให้ท่านโหวติดกับรับนางเข้าเป็นฮูหยินอีกคน สาวใช้อย่างนางนอกจากค่าตอบแทนแล้วก็จะได้เสวยสุขไปด้วยหนิงฮวาส่งตัวสาวใช้ที่นายอำเภอหลิ่วจัดเตรียมมาให้โดยไม่รู้ถึงแผนการร้ายของเยว่ซิน ให้เขาเป็นฝ่ายตัดสินลงโทษด้วยตนเองส่วนทางด้านเยว่ซินนั้นหนิงฮวาเขียนจดหมายบอกเล่าเรื่องราวที่นางกระทำทุกอย่างไปให้เสนาบดีลู่ที่เมืองหลวงรู้โดยละเอียดรวมทั้งฮูหยินรองซึ่งหลังฝึกฝนบำเพ็ญตนอย่างเคร่งครัดก็กลับตัวกลับใจ สำนึกได้ว่าเพราะนางไม่อบรมสั่งสอน อีกทั้งยังปลูกฝังสิ่งเลวร้ายแก่บุตรสาวจึงก่อให้เกิดเรื่องราวเลวร้ายไม่หยุดนางจึงตัดสินใจไม่เข้าข้างเยว่ซิน พร้อมปรึกษาเสนาบดีลู่จัดการบุตรสาวให้ออกเรือนไปกับขุนนางต่างเมือง ซึ่งเป็นคนรู้จักของญาติที่สนิทสนมคุ้นเคยกันมาก่อนเพื่อตัดปัญหาไม่ให้เยว่ซินก่อเรื่องวุ่นวายและหวังในตัวท่านโหวอีก พร้อมทั้งฮูหยินรองก็ย้ายไปอยู่ต่างเมืองกับบุตรสาวด้
“หยุดนะพี่เยว่ซิน หยุดทำเรื่องชั่วช้ากับสามีข้าเดี๋ยวนี้” เป็นหนิงฮวานั่นเอง นางไม่คิดไว้ใจเยว่ซินอยู่ก่อนแล้วจึงให้เย่าหลิงและเฟยอวี่คอยจับตาดูนางรวมทั้งป้องกันลี่หยางไว้ และก็เป็นจริงดังคาด“นังน้องสารเลวเจ้าแย่งชิงคนรักข้า ตอนนี้ยังมีหน้ามาขัดขวางข้าอีกงั้นเหรอ” เยว่ซินกล่าวอย่างเดือดดาลหมดสภาพสตรีผู้งดงาม สุภาพเรียบร้อยที่เสแสร้งแกล้งทำเอาไว้จนหมดสิ้น“เจ้านั่นแหละหุบปาก!!” หนิงฮวาสวนกลับไป“เฟยอวี่จับเยว่ซินออกไปจากเรือน ให้คนพานางไปส่งที่วัดบนเขาแล้วให้คนของเราไปคุมไม่ให้นางออกมาจากวัดได้อีก” ลี่หยางสั่งเสียงดุ“ขอรับ” เฟยอวี่รับคำแข็งขันก่อนจะลากตัวเยว่ซินออกไป “ไม่ ไม่นะพี่ลี่หยาง ข้ารักท่าน ท่านเป็นของข้า ไม่นะ ปล่อย พี่ลี่หยาง พี่ลี่หยาง” เยว่ซินโอดครวญไม่ยอมแพ้ สุดท้ายเฟยอวี่เลยหาผ้าอุดปากนางเอาไว้จึงเงียบเสียงลงได้ “ท่านพ
หลังเยว่ซินมาถึงห้องพักและเย่าหลิงเดินกลับไปแล้ว สักครู่ใหญ่ก็มีสาวใช้ในเรือนผู้หนึ่งมาเคาะประตูห้องนางของเบาๆ ก่อนเยว่ซินจะเปิดประตูและรีบพาตัวสาวใช้เข้าห้องไป“ฮูหยินท่านโหวเข้านอนไปหรือยัง” เยว่ซินเอ่ยปากถามสาวใช้ซึ่งนางซื้อตัวเอาไว้ และวางแผนให้เข้ามาอยู่รับใช้ในเรือนหลังนี้ก่อนลี่หยางและหนิงฮวาจะเดินทางมาถึง“ข้าเห็นนางเข้าห้องและลดไฟลงแล้วเจ้าค่ะ หากแต่ไม่แน่ใจว่าเข้านอนหรือยังเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้ตอบ“ไม่เป็นไร เจ้าเอาของที่สั่งมาให้ข้าเถอะ” เยว่ซินกล่าว“นี่เจ้าค่ะ รังนกตุ๋นโสมร้อนๆ” บ่าวรับใช้ยกถ้วยกระเบื้องใส่รังนกตุ๋นโสม อาหารบำรุงชั้นเลิศมาด้วย“ดีมาก วางมันลงบนโต๊ะ” เยว่ซินบอก ก่อนจะเปิดฝาถ้วยกระเบื้องแล้วนำยาที่พกมาในอกเสื้อเทใส่ลงไปในถ้วย“เอาล่ะเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวเจ้าเอารังนกนี่ไปให้ท่านโหวนะ บอกว่าฮูหยินตุ๋นรังนกมาให้เขาดื่มตอนกำลังร้อนๆ”“จากนั้นเจ้าก็รั้งรอให้ท่านโหวดื่มจนหมดเพื่อเอาถ้วยกลับไปเก็บล้างแล้วรีบออกมาเข้าใจไหม อ้อ..แล้วก็คอยกันไ






reviews