《ย้อนรอยนางร้าย》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

หนิงฮวาถือโอกาสประจานความร้ายกาจของเยว่ซินในวัยเด็กออกมาให้นางรู้จักประมาณตน เลิกหาเรื่องใส่ตัวได้แล้ว“ยามนั้นท่านฉวยโอกาสตอนที่ท่านพ่อช่วยยื้อยุดดึงตัวข้าออกมาจากขาท่านลุงหานแล้ว ซึ่งมีผู้เห็นเหตุการณ์เพียงไม่กี่คน”“พูดจาเอาความดีใส่ตัว เอาความชั่วให้น้องสาวที่อายุเพียงแค่แปดขวบเช่นข้าไปซะอย่างงั้น”“พี่เยว่ซิน..นับว่าท่านจิตใจชั่วร้าย เสแสร้งแกล้งทำเก่งตั้งแต่เด็กเลยนะเจ้าคะ” หนิงฮวาเอ่ยทุกอย่างที่รับรู้ให้เยว่ซินฟังจนนางถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว“นี่ นี่เจ้าอายุเพียงเท่านั้นแล้วไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไรกัน” เยว่ซินถามสีหน้าท่าทางร้อนรน“ท่านไม่ต้องสนใจหรอกว่าข้ารู้มาได้อย่างไร เอาเป็นว่าข้าไม่คิดจะบอกท่านโหวหรอกนะว่าเขาโดนท่านหลอกลวงมานานแค่ไหนแล้ว”“ข้าไม่อยากทำลายวาสนารักของท่านที่ไขว่คว้า พยายามให้ได้มาตั้งแต่อายุยังน้อยด้วยการทำร้ายน้องสาวตนเองเช่นนั้น”“หากแต่ท่านก็ต้องรับปากข้าเช่นกัน ว่านับจากนี้ไปจะไม่มายุ่งวุ่นวาย ใส่ร้ายหาเรื่องข้าไม่หยุดหย่อนอี

‘หากนางไม่มีโอกาสเกิดใหม่และย้อนเวลากลับมาเช่นนี้ ก็คงไม่มีโอกาสได้รู้เลยสักนิดว่าแผ่นดินกว้างใหญ่มีอะไรอีกมากมายนักที่นางยังไม่เคยพบเห็น’‘การเดินทางมาเมืองเสิ่นอี้ครั้งนี้ช่างคุ้มค่ายิ่ง เพราะจากเส้นทางที่ผ่านมานางได้พบเจอรู้จักผู้คนหลากหลาย เห็นทิวทัศน์มากมายทั้งงดงามและแลดูแปลกตาไม่น้อย’‘ชาติก่อนนางไม่น่าทำตัวร้ายกาจ งี่เง่าหลงมัวเมาอยู่กับบุรุษเช่นนั้นเลย โชคดีที่นางมีโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง’ หนิงฮวาคิดอย่างยินดีในโชคชะตาที่สวรรค์ประทานโอกาสให้นางเป็นครั้งที่สอง“ฮวาเอ๋อ เจ้าเหม่อมองดูอะไรอยู่งั้นรึ” เป็นลี่หยางนั่นเองที่มองเห็นนางยืนเหม่ออยู่ผู้เดียว จึงเข้ามาพูดคุยด้วย“ข้านอนไม่หลับจึงออกมานับดาวบนฟ้าเล่นเผื่อจะง่วงน่ะเจ้าค่ะ นับอยู่นานแล้ว ฮ้าวว..ได้ผลมากจริงๆเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” หนิงฮวาเมื่อรู้ว่าผู้ที่เข้ามาใหม่เป็นใครจึงหลบหลีกไปทันที“เดี๋ยวสิ เหตุใดพอข้ามาเจ้าจึงเดินหนีไปเช่นนี้เล่า ทำราวกับว่าต้องการจะหลบหน้าข้างั้นแหละ” ลี่หยางเอ่ยถามทั้งๆที่ตัวเขาเองก็พอจะรู้สาเหตุดีอยู่แล้ว“ข้าหรือเจ้าคะหลบหน้าท่าน ไม่หรอกเจ้าค่ะ ข้า

หนิงเฉิงมองท่าทีและการพูดจาวิเคราะห์พิจารณาอย่างถ้วนที่ของลูกศิษย์อย่างภาคภูมิใจ“เป็นไปได้ เช่นนั้นเราคงต้องลองไปตรวจอาการผู้ป่วยด้วยตนเองก่อน แล้วมาพิจารณาสาเหตุกันดูอีกที”“เจ้าค่ะ อีกอย่างข้าว่าเราควรตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรวมทั้งอากาศ การกินอยู่ด้านอาหารและน้ำ การขนส่งเข้าออกระหว่างค่ายทหารและหมู่บ้านที่พบผู้ป่วยเพื่อนำมาเปรียบเทียบกันดูด้วยนะเจ้าคะ”“บางทีอาจจะพบความแตกต่างและความผิดปกติอะไรบ้างก็เป็นได้” หนิงฮวาเสนอแนะ“ถูกของเจ้า เช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะนำเรื่องนี้ไปปรึกษาท่านโหวและให้จัดการตามข้อเสนอแนะของเจ้าแล้วกัน”หนิงเฉิงเสนอตัวเองเพราะได้รับฟังเรื่องราวระหว่างเยว่ซินและหนิงฮวารวมทั้งข้อตกลงของสองพี่น้องจากปากลูกศิษย์ของเขาแล้ว“ขอบพระคุณเจ้าค่ะซือฝุ”“เจ้าเองก็อย่ามัวแต่หลบหน้าเขาอยู่เลย ร่วมงานด้วยกันถึงอย่างไรก็หลีกเลี่ยงกันได้ยากอยู่แล้ว”“ในเมื่อเราบริสุทธิ์ใจก็ไม่จำเป็นต้องสนใจคำพูดของผู้ที่ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับการงานในครั้งนี้จะดีกว่า&rdqu

หนิงฮวากล่าวจบก็เหลือบมองไปยังลี่หยางนิดหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่าเขาไม่มีทีท่าแปลกประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับรู้อยู่แล้วว่ามีเหล่ากบฏแอบแฝงตัวอยู่และการเดินทางมาเมืองเสิ่นอี้ครั้งนี้ข่าวที่แพร่ออกไปหลักๆเน้นเรื่องการเดินทางมาจัดการเรื่องโรคระบาดเท่านั้น เพราะจากที่นางสังเกต กองทัพของท่านโหวที่นำมายังไม่ถึงหนึ่งในสี่ส่วนด้วยซ้ำคาดว่าเขาคงมีแผนการอะไรบางอย่างเตรียมเอาไว้นานแล้วเป็นแน่ เพราะหลังจากมาถึงที่นี่ก็ได้แต่ช่วยพวกหมอตรวจสอบสาเหตุของโรคกลับไม่ได้ออกไปปราบโจรซึ่งข่าวเงียบหายไประยะหนึ่ง“เช่นนั้นข้าขอกล่าวในส่วนของพิษเหล่านี้ต่อนะเจ้าคะ”“จากการตรวจสอบแหล่งน้ำที่ชาวบ้านใช้กินใช้ดื่ม พบว่าส่วนใหญ่มาจากแหล่งเดียวกันนั่นคือลำธารที่ไหลเชื่อมต่อไปตามชายแดนซึ่งใกล้กับบริเวณหมู่บ้านที่เกิดเรื่องทั้งสิ้น”“หลังจากนำน้ำมาตรวจสอบดูก็พบว่ามีสิ่งผิดปกติจริงๆ”“อย่างไรงั้นรึ”“บริเวณริมลำธารมีซากสัตว์ แมลงตัวเล็กตัวน้อยตายอยู่จำนวนมาก อีกทั้งหญ้าเจียงหลี่บริเวณริมธารก็ถูกทำลายเปื่อยเน่าลงไปในแม

หนิงฮวามองคนตัวโตพร้อมทำตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าลี่หยางจะมาห่วงใยดูแลนางด้วยตนเองเช่นนี้“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าทานเองได้” หนิงฮวากล่าว ไม่อยากรบกวนลี่หยางอีก“เจ้าทำตัวว่าง่ายๆจะได้หรือไม่ เจ็บป่วยไม่สบายก็ให้ผู้อื่นดูแลเสียบ้าง มิใช่คอยแต่จะไปดูแลผู้อื่น แล้วนี่อาจารย์กับเหล่าศิษย์พี่ของเจ้ารู้หรือไม่เล่าว่าเจ้าเป็นอะไร” ลี่หยางบ่นร่ายยาว“ทราบเจ้าค่ะ”“แล้วรู้ไหมว่าเจ้าเป็นหนักถึงเพียงนี้”“เอ่อ ไม่รู้เจ้าค่ะ” หนิงฮวากล่าวตามจริงเพราะนางเองก็ไม่คิดว่าจะอาการหนักถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังไม่ต้องการบอกให้อาจารย์และศิษย์พี่เป็นกังวลด้วยเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกเดือนของนางด้วย“เจ้านี่นะ เป็นหมอภาษาอะไรกัน เก่งแต่ดูแลผู้ป่วยหากแต่ไม่รู้จักดูแลตนเอง เจ็บป่วยก็ไม่ยอมเอ่ยปากบอกกล่าวผู้ใด ทำเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน” ลี่หยางบ่นยืดยาว ก่อนป้อนยานางทีละคำทีละคำจนหมดช่วงเวลาร่วมเดือนกว่าที่อยู่ด้วยกันในค่ายทหาร แม้นจะต่างคนต่างทำงานตามภาระหน้าที่หากแต่เขาก็คอยสังเ